12 Batalion Pancerny
| 12 Batalion Pancerny | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1937 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Dowódcy | |
| Ostatni | mjr Jerzy Łucki |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Łuck |
| Podporządkowanie | 2 Grupa Pancerna |
| Rodzaj wojsk | Broń pancerna |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
12 Batalion Pancerny (12 bpanc) – oddział broni pancernych Wojska Polskiego II RP.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Batalion został sformowany w garnizonie Łuck na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych z 30 października 1937 roku. Był najmłodszą jednostką tego typu w Wojsku Polskim.
Była to jednostka wojskowa "czasu P" spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej "czasu W". Spełniała również zadania organizacyjne i szkoleniowe.
20 lipca 1939 otrzymał 49 francuskich czołgów lekkich wsparcia piechoty Renault R-35. Na swoim wyposażeniu posiadał również czołgi TKS i wozy pancerne wz.34.
[edytuj] Dowódcy
- mjr Jerzy Łucki – we wrześniu 1939
[edytuj] Mobilizacja
W 1939 batalion sformował w grupie zielonej[1]:
oraz zaimprowizował
[edytuj] Symbole batalionu
Sztandar
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 marca 1938 nadano batalionowi sztandar . Jak wszystkie sztandary broni pancernych, posiadał on ujednoliconą prawą stronę płatu. Zamiast numeru oddziału, na białych tarczach między ramionami krzyża kawaleryjskiego występował Znak Pancerny. Znak ten umieszczony był również na przedniej ściance podstawy orła.
Na lewej stronie płatu sztandaru umieszczono[2]:
- w prawym górnym rogu — wizerunek Matki Boskiej Kazimierskiej
- w lewym górnym rogu — wizerunek św. Michała
- w prawym dolnym rogu — godło Łucka
- w lewym dolnym rogu — odznaka honorowa 10 batalionu pancernego
Na wstędze sztandaru napis: "Zwycięstwo liczby nie zna - męstwa potrzebuje".
Uroczyste wręczenie sztandaru odbyło się 26 maja 1938 na Polu Mokotowskim w Warszawie. Sztandar wręczył reprezentujący Prezydenta RP i Naczelnego Wodza — minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki.
17 września 1939 roku w okolicach Horodenki, mjr Kzimierz Groniowski spalił sztandar[3].
Odznaka
Wzór odznaki zatwierdzony został Dz.Rozk.MSWoj. nr 2 poz. 14 z 4 marca 1938 r. Stanowi ją krzyż, którego ramiona tworzą 4 proporczyki trójkątne w czarno-pomarańczowych barwach broni pancernych. Pośrodku srebrny hełm rycerski zwrócony ku lewej stronie. Brak jest danych o autorze projektu odznaki. Odznaki wykonywane były jedynie w wersji emaliowanej. Znane są również odmiany odznak z odwrotnym ułożeniem barw na krzyżu[4].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1989.
- Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
- Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ; Londyn : Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
- Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych. Londyn 1971
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
|||||
