12 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 12 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 12 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
Emblemat 12 Dywizji Piechoty

12 (Meklemburska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Infanterieführer II., miejsce stacjonowania sztabu Schwerin. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 12. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w II. Okręgu Wojskowym. W 1944 odbudowana jako 12 Dywizja Grenadierów Ludowych.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 27. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. II. i III. batalionu – Rostock;
    • 48. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II., III. i rezerwowego batalionu – Neustrelitz;
    • 89. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Schwerin, II. batalionu – Wismar;
    • 12. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I. i II. dywizjonu – Schwerin, III. dywizjonu – Rostock;
    • I. dywizjon 48. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Güstrow;
    • 12. batalion pionierów: miejsce postoju – Schwedt;
    • 12. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Schwerin;
    • 12. oddział łączności: miejsce postoju – Schwerin;
    • 12. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – nie został sformowany;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku:

27., 48. i 89. pułk piechoty, 12. pułk artylerii, I./48. pułk artylerii ciężkiej, 12. batalion pionierów, 12. oddział rozpoznawczy, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w styczniu 1943 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. oddział rozpoznawczy, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1943 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1944 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalmajor Wilhelm Ulex 1 X 1935 – 6 X 1936;
Generalmajor Albrecht Schubert 6 X 1936 – 1 IV 1938;
Generalleutnant Ludwig van der Leyen 1 IV 1938 – 10 III 1940;
General Walther Kurt von Seydlitz-Kurzbach 10 III 1940 – 31 XII 1941;
Oberst Karl Hernekamp 1 I 1942 – 1 III 1942;
Generalleutnant Kurt - Jürgen Freiherr von Lützow 1 III 1942 – 1 VI 1942;
Oberst Gerhard Müller 1 VI 1942 – 11 VII 1942;
Oberst Wilhelm Lorenz 11 VII 1942 – 20 VII 1942;
Generalleutnant Kurt - Jürgen Freiherr von Lützow 20 VII 1942 – 25 V 1944;
Generalleutnant Curt Jahn 25 V 1944 – 4 VI 1944;
Generalleutnant Rudolf Bamler 4 VI 1944 – 27 VI 1944;
Generalmajor (Generalleutnant) Gerhard Engel 28 VI 1944 – 12 IV 1944;
Generalmajor Ernst König 12 IV 1945 – 18 IV 1945.

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Działania 1939-1941[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 roku 12 DP uczestniczyła w inwazji na Polskę, a w roku 1940 w inwazji na Francję. Do maja 1941 stanowiła część sił okupacyjnych w Europie Zachodniej, w ostatnim okresie w Holandii.

Działania w ZSRR[edytuj | edytuj kod]

W czerwcy 1941 dywizja wzięła udział w Operacji Barbarossa w składzie Grupy Armii Północ i pozostawała pod jej rozkazami do końca roku 1943. W okresie luty-kwiecień 1942 była jedną z dywizji okrążonych w Kotle Demiańskim, skąd udało jej się (przy znacznych stratach) wyrwać.

Na początku 1944 roku odbudowaną dywizję wcielono do 4 Armii, wchodzącej w skład Grupy Armii Środek; w czerwcu musiała zmierzyć się z ofensywą sowiecką na Białorusi (Operacja Bagration). Po załamaniu się frontu dywizja wycofała się do Mohylewa, który miał być broniony do upadłego i została tam zupełnie rozbita. Jedynie nielicznym żołnierzom udało się przebić z kotła do swoich.

12 Volksgrenadier Division[edytuj | edytuj kod]

Odtworzona w październiku 1944, jako 12th Volksgrenadier Division, do końca wojny walczyła na Froncie Zachodnim, w składzie Grupy Armii B. Brała udział w obronie Akwizgranu, bitwie o las Hurtgen, w ofensywie w Ardenach. W kwietniu 1945 roku kapitulowała w Wuppertalu, okrążona w kotle w Zagłębiu Ruhry.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerhard Donat: Lützows wilde verwegene Schar. Das mecklenburgische GrenadierßRegiment 89 in Weltkriegen Osnabrück 1990
  • Tadeusz Jurga: Armia Modlin 1939, Warszawa 1987
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939, Warszawa 1990
  • Werner Haupt: Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991
  • Werner Haupt: Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941-1945 b.m.w i b.m.r
  • Werner Haupt: Demjansk, Ein Bolwerk im Osten Bad Nauheim 1961