131 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
131 Eskadra Myśliwska
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1928
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 29 sierpnia[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Rodowód 13 Eskadra Myśliwska
111 Eskadra Myśliwska
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 302 Dywizjon Myśliwski „Poznański”
II Dywizjon Myśliwski Krakowsko-Poznański
3 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego „Poznań”
3 Eskadra Lotnictwa Taktycznego„Poznań”
31 Baza Lotnictwa Taktycznego
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Oskar Müller
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Poznań
Podległość III/3 dywizjon myśliwski
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]

131 Eskadra Myśliwska (131 em) – pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej 1939 eskadra walczyła w składzie Armii „Poznań” operując z lotniska polowego w miejscowości Dzierżnica. Eskadra posiadała dziesięć samolotów PZL P.11c[3].

W dziewiątym dniu wojny na rozkaz Dowódcy Lotnictwa Armii „Poznań” dowódca dywizjonu rozwiązał eskadrę i odesłał prawie cały personel do Bazy nr 3 w m. Kierz[4]. Część pilotów eskadry, dowódca dywizjonu (mjr Mieczysław Mümler) wcielił do 132 Eskadry.

Personel eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca eskadry - kpt. pil. Jerzy Zaremba
  • zastępca dowódcy eskadry - por. pil. Zbigniew Moszyński (od 4 września dowódca eskadry)
  • oficer techniczny - ppor. techn. Włodzimierz Koźmiński
  • szef mechaników - majster wojskowy Franciszek Borkowski
  • szef administracyjny eskadry - st. sierż. Antoni Kocik

Piloci:

  • ppor. Włodzimierz Gedymin
  • ppor. Lecz Grzybowski
  • ppor. Zbigniew Rowiński (rezerwa)
  • ppor. Aleksander Wróblewski (rezerwa)
  • pchor. Alfons Kabat
  • pchor. Florian Kortus
  • pchor. Mirosław Nowak
  • pchor. Jerzy Salski
  • kpr. pchor. rez. Bolesław Rychlicki
  • kpr. Tomasz Gabriel
  • kpr. Brunon Kroczyński
  • kpr. Stanisław Matuszak
  • kpr. Romuald Żerkowski

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa powietrzne pilotów 131 eskadry:

Wg Biura Historycznego Lotnictwa w Londynie:

2.9.1939

  • kpt.pil.Zaremba – 1 He 111
  • ppor.pil.Gedymin – Do 17

3.9.1939

  • ppor.pil.Gedymin – 1 He 111
  • kpt.pil.Zaremba – 1 Do 17
  • por.pil.Moszyński – 1 He 111

4.9.1939

  • kpr.pil.Kroczyński – 1 Do 17

5.9.1939

  • pchor.pil.Salski – 1 He 111
  • pchor.pil.Kabat – 1 Do 17

7.9.1939

  • ppor.pil.Grzybowski – 1 He 111

8.9.1939

  • kpr.pil.Gabriel – 1 He 111

10.9.1939

  • kpr.pil.Matuszak – 1 He 111
  • ppor.pil.Gedymin – 1 He 111

11.9.1939

  • ppor.pil.Grzybowski – 1 He 111

13.9.1939

  • kpr.pil.Mazur – 1 He 111

14.9.1939

  • ppor.pil.Nowak – 1 Do 17

15.9.1939

Przypisy

  1. Święto 3 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 55.
  4. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 59.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński, Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych, Warszawa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 55-60. ISBN 83-206-0281-5.