13 Dywizja Pancerna (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
13 Dywizja Pancerna
13. Panzer-Division
Ww2 GermanDivision Panzer 13.PNG
Znak taktyczny
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1940
Rozformowanie 1945
Dowódcy
Pierwszy gen. por. Friedrich-Wilhelm von Rotkirch und Panthen
Ostatni gen. mjr Gerhard Schmidhuber
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Skład patrz tekst

13 Dywizja Pancerna (niem. 13. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu z 11 października 1940 roku ze stacjonującej w Wiedniu 13 Dywizji Piechoty (zmotoryzowanej). Sama organizacja dywizji nastąpiła już na terenie Rumunii, gdzie została przerzucona w listopadzie 1940 roku i gdzie przebywała do czerwca 1941 roku.

W czerwcu 1941 roku licząca 147 czołgów dywizja zostaje włączona w skład 1 Grupy Pancernej Grupy Armii „Południe”, w składzie której wzięła udział w ataku na ZSRR. Walczy w tym czasie na południowym odcinku frontu wschodniego do października 1942 roku.

W październiku 1942 roku wchodzi w skład nowo utworzonej Grupy Armii „A” bierze udział w ofensywie mającej na celu zajęcie Kaukazu. W rejonie Kaukazu walczy do lutego 1943 roku a następnie cofa się na Kubań i walczy na jego terenie do września 1943 roku. Następnie wycofuje się na teren Ukraina, gdzie walczy m.in. w styczniu 1944 roku pod Krzywym Rogiem.

W kwietniu 1944 roku wchodzi w skład Grupy Armii „Południowa Ukraina” i broni linii rzeki Dniestr. W trakcie tych walk które trwały do sierpnia 1944 roku dywizja zostaje całkowicie rozbita i rozstaje rozwiązana.

W październiku 1944 roku na terenie Węgier dywizja została odtworzona i wzięła udział w walkach pod Budapesztem w styczniu 1945 roku. W trakcie tych walk ponownie zostaje rozbita. W lutym 1945 roku resztki jej oddziałów włączono w skład nowo utworzonej Dywizji Pancernej „Feldherrnhalle 2”.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • gen. por. Friedrich-Wilhelm von Rotkirch und Panthen (1940 – 1941)
  • gen. por. Walther Düvert (1941)
  • gen. wojsk panc. Traugott Herr (1941 – 1942)
  • gen. por. Hellmut von der Chevallerie (1942 – 1943)
  • gen. por. Eduard Hauser (1943)
  • gen. por. Hans Mikosch (1943 – 1944)
  • płk Friedrich von Hake (1944)
  • gen. por. Hans Tröger (1944)
  • gen. mjr Gerhard Schmidhuber (1944 – 1945)

Skład[edytuj | edytuj kod]

1941[edytuj | edytuj kod]

  • 4 pułk pancerny (Panzer-Regiment 4)
  • 13 brygada Strzelców (Schützen-Brigade 13)
    • 66 pułk strzelców (Schützen-Regiment 66)
    • 93 pułk strzelców (Schützen-Regiment 93)
    • 43 batalion motocyklowy (Kradschützen-Bataillon 43)
  • 13 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 13)
  • 13 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 13)
  • 13 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 13)
  • 4 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 4)
  • 13 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 13)

1944[edytuj | edytuj kod]

  • 4 pułk pancerny (Panzer-Regiment 4)
  • 66 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 66)
  • 93 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 93)
  • 13 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 13)
  • 13 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 13)
  • 271 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 271)
  • 13 dywizjon niszczycieli czołgów (Panzerjäger-Abteilung 13)
  • 4 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 4)
  • 13 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 13)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Bryja: Panzerwaffe. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1996. ISBN 83-86209-67-4.
  • Chris Bishop: Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2009. ISBN 9788311113916.
  • Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak: Niemiecka broń pancerna 1939-1945. Warszawa: Wyd. Lampart, 1998. ISBN 83-867-7636-6.
  • Tadeusz Sawicki: Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim. Warszawa: PWN, 1987. ISBN 83-01-06556-7.