13 Eskadra Myśliwska

13 Eskadra Myśliwska – eskadra polskiego lotnictwa wojskowego, sformowana 14 lutego 1919 roku jako 2 Wielkopolska Eskadra Lotnicza.

Historia

2 Wielkopolska Eskadra Lotnicza

Samolot i piloci z 2 Eskadry Wielkopolskiej na froncie pod Jarocinem

Eskadra została sformowana 14 lutego 1919 roku w Poznaniu i należała do Wojska Wielkopolskiego. Została wyposażona w samoloty rozpoznawcze Halberstadt CL.II i myśliwskie Albatros D.III. Pierwszym dowódcą został rtm. pil. Tadeusz Grochowalski. Wiosną 1919 roku eskadra otrzymała 11 samolotów myśliwskich Albatros D.III (Oef).

Jednostka brała udział w walkach o Wielkopolskę, a następnie wojnie polsko-radzieckiej. 4 sierpnia 1919 skierowana na front wschodni przydzielona gen. Stanisławowi Szeptyckiemu (lotnisko Chorzewo k. Mołodeczna). 20 września 1919 roku stacjonowała w Kisielewiczach, wchodząc w skład I Grupy Lotniczej.

13 Eskadra Myśliwska

Rozkazem z 13 kwietnia 1920 roku otrzymała nazwę 13 Eskadry Myśliwskiej.

13 sierpnia bazowała na lotnisku polowym w Siekierkach pod Warszawą, wyposażona była w 7 jednomiejscowych samolotów myśliwskich.

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadra stacjonowała w Bydgoszczy.

W sierpniu 1921 roku 13 Eskadra Myśliwska wchodziła w skład V Dywizjonu Myśliwskiego 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu (lotnisko Ławica).

111 Eskadra Myśliwska

W 1925 zmieniono nazwę eskadry na 111 Eskadrę Myśliwską. W 1926 na uzbrojenie weszły myśliwce SPAD 51 i SPAD 61. Dowodził nią por. pil. Oskar Muller, później kpt. pil. Adam Kowalczyk. Jesienią 1928 w ramach uporządkowania nazewnictwa, jednostkę przemianowano na 131 Eskadrę Myśliwską.