152 mm haubicoarmata wz. 1937 (MŁ-20)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
152 mm haubicoarmata wz. 1937 (MŁ-20)
Haubicoarmata MŁ-20 w Fińskim Muzeum Artylerii
Haubicoarmata MŁ-20 w Fińskim Muzeum Artylerii
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Fabryka Nr. 172
Rodzaj haubicoarmata
Historia
Prototypy 1936
Produkcja seryjna 1937 – 1946
Wyprodukowano 6884 szt.
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 152,4 mm
Długość lufy L/32,4
Donośność 17 230 m
Odległość strzału bezwzgl. 890 m
Prędkość pocz. pocisku 655 m/s (pocisk o masie 43,56 kg)
Masa bojowa: 7,270 kg
marszowa:8,070 kg
Kąt ostrzału -2° do +65° (w pionie)
58° (w poziomie)
Szybkostrzelność 3-4 strz/min
Obsługa 9 osób
Szybkość marszowa do 20 km/h
Commons in image icon.svg

152 mm haubicoarmata wz. 1937 (MŁ-20) (ros. 152-мм гаубица-пушка образца 1937 года (МЛ-20)) – radziecka haubicoarmata opracowana w latach 1936-1937.


Była jednym z podstawowych dział Armii Czerwonej podczas II wojny światowej. W latach 1937-1946 wyprodukowano prawie 7 tys. egzemplarzy tej broni. Służyła przez wiele lat po wojnie w wielu armiach świata, w tym w Wojsku Polskim (po drobnych zmianach służy dziś jako 152 mm haubicoarmata wz. 1937/1985[1]). Była używana w wielu konfliktach zbrojnych drugiej połowy XX wieku.

W 1936 roku w biurze konstrukcyjnym przy Fabryce Nr 172 kierowanym przez Fiodora Pietrowa skonstruowano 152 mm haubicoarmatę która otrzymała zakładowe oznaczenie MŁ-20. Po porównaniu z konkurencyjna haubicoarmatą MŁ-15 została ona przyjęta do uzbrojenia we wrześniu 1937 roku jako następca niezbyt udanej armaty wz. 1910/34.

Haubicoarmata wz. 1937 miała lufę gwintowaną, która mogła być: jednolita, z rura rdzeniową wymienną i rurą rdzeniową obciśniętą. Lufa z hamulcem wylotowym, z nakręconą na jej tylnej części nasadą zamkową. Otwór wlotowy przewodu lufy zamknięty zamkiem śrubowo-zawiasowym, otwieranym i zamykanym ręcznie. Wystrzał dokonywał się przez odciągnięcie kurka za pomocą sznura. Do wyrzucenia łuski z komory ładunkowej lufy po wystrzale służy wyrzutnik, umieszczony w wyżłobieniu nasady zamkowej i działający w momencie otwierania zamka. Oporopowrotnik składający się z hydraulicznego opornika i hydropneumatycznego powrotnika umieszczony został w kołysce łoża górnego. Zastosowano łoże dolne typu rozporowego z dwoma rozstawnymi ogonami z lemieszami. Podwozie resorowane (resor blokowany na czas strzelania za pomocą śrubowego rygla), koła odlewane stalowe, podwójne, początkowo z bandażami gumowymi, później z oponami wypełnionymi masą gąbczastą. W dziale montowano dwuczęściową, stalową tarczę ochronną. Stosowano celownik dwóch rodzajów: z półzależną i niezależną linią celowania. Do strzelania wykorzystywano naboje składane z pociskami odłamkowo-burzacymi, przeciwpancernymi i przeciwbetonowymi.

Już latem 1941 roku haubicoarmaty kal. 152 mm udowodniły swoje wysokie walory bojowe i uniwersalność. Nadawały się doskonale zarówno do niszczenia artylerii przeciwnika, obezwładniania odległych celów grupowych, jak i niszczenia fortyfikacji polowych przeciwnika. Haubicoarmaty były holowane z wykorzystaniem dwukołowego przodka przez ciągniki gąsienicowe różnych typów.

W haubicoarmatę uzbrojone były działa samobieżne SU-152 i ISU-152.

Zdobyczne działa tego typu używane przez Wehrmacht nosiły oznaczenie 15.2 cm KH 433/1 (r). Finlandia zdobyła 37 dział, a dalsze 27 zakupiła od Niemiec w 1944, i używała je pod oznaczeniem 152 H/37[2].


Produkcja dział MŁ-20[3]
Rok 1937 1938 1939 1940 1941 1942 1943 1944 1945 1946 Razem
Wyprodukowano, szt. 148 500 567 901 1342 1809 1002 275 325 15 6884

Przypisy

  1. Militaria Jowitka
  2. FINNISH ARMY 1918 – 1945: ARTILLERY PART 6
  3. Shirokorad A. B. – Encyclopedia of the Soviet Artillery

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • А. Иванов: Артиллерия СССР в перод второй мировой войны. Санкт-Петербург: Издательский Дом «Нева», 2003.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 145. ISBN 83-86028-01-7.