162 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
162 Eskadra Myśliwska
Godło 162 eskadry.jpg
Godło 162 eskadry myśliwskiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1937
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 23 maja[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Bernard Groszewski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Lwów
Podległość III/6 dywizjon myśliwski
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]

162 Eskadra Myśliwska (162 em) - pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

162 Eskadra Myśliwska została sformowana na podstawie rozkazu L. 4359/tjn. Ministra Spraw Wojskowych z dnia 19 lipca 1937 roku.

Eskadra została zorganizowana w listopadzie 1937 roku na lotnisku Skniłów koło Lwowa, na bazie rozformowanej 133 Eskadry Myśliwskiej z Poznania. Samoloty PZL P.7 pomimo złego stanu technicznego zostały przyjęte z rozwiązanej 143 Eskadry Myśliwskiej z Torunia[3]. Organizatorem i pierwszym dowódcą eskadry był por. pil. Bernard Groszewski. Razem ze 161 Eskadrą Myśliwską wchodziła w skład III Dywizjonu Myśliwskiego 6 Pułku Lotniczego.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej 1939 roku eskadra walczyła w składzie lotnictwa Armii „Łódź”, operując z lotniska polowego Widzew-Ksawerów. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało się dziesięć samolotów myśliwskich PZL P.7a.

W dniu 2 września 1939 roku kapral Jan Malinowski zestrzelił samolot myśliwski Me 110, natomiast podporucznikowi Czesławowi Główczyńskiemu zaliczono 1/2 Me 110.

W dniu 3 września 1939 roku kapral Zdzisław Urbańczyk startując z zasadzki w Woli Wężykowej zestrzelił samolot rozpoznawczy Hs 126, natomiast podporucznik Główczyński wykonując lot na „wymiatanie” z lotniska Widzew zestrzelił na pewno bombowiec nurkujący Ju 87 lub samolot bombowy Do 17.

W dniu 6 września 1939 roku podporucznik Główczyński zestrzelił samolot bombowy He 111. Drugi samolot He 111 został zestrzelony przez kaprala Urbańczyka wspólnie z plutonowym Franciszkiem Prętkiewiczem z 161 em.

W dniu 16 września 1939 roku podporucznik Zdzisław Zadroziński uszkodził bombowiec nurkujący Ju 87.

Personel eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca - por. pil. Bernard Groszewski
  • zastępca dowódcy eskadry - por. pil. Jan Wiśniewski
  • oficer techniczny eskadry - ppor. tech. Tadeusz Niemczewski
  • szef mechaników eskadry - st. majster wojsk. Karol Surma
  • szef administracyjny eskadry - st. sierż. Wojciech Chuchra
Piloci:
  • ppor. pil. Czesław Główczyński
  • ppor. pil. Zbigniew Szubert
  • ppor. pil. Zdzisław Zadroziński
  • pchor. pil. Antoni Dzięgielewski
  • pchor. pil. Franciszek Kornicki
  • pchor. pil. Ryszard Łopacki
  • kpr. pil. Kazimierz Kobusiński
  • kpr. pil. Jan Malinowski
  • kpr. pil. Jan Rogowski
  • kpr. pil. Zdzisław Urbańczyk
  • st. szer. pil. Tadeusz Andruszków
  • st. szer. pil. Zbigniew Brzeźniak
  • st. szer. pil. Michał Krzyszowski

Przypisy

  1. Święto 6 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, s. 288, 346.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 93-97. ISBN 83-206-0281-5.
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1989, ISBN 83-206-0760-4.