16 Pułk Ułanów Wielkopolskich
| 16 Pułk Ułanów Wielkopolskich | |
| Historia | |
| Państwo | II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1919 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Patron | gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer |
| Tradycje | |
| Święto | 26 lipca[1] |
| Rodowód | 2 Pułk Ułanów Wielkopolskich |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 16 Pułk Zmechanizowany 7 Brygada Zmechanizowana 7 Pomorska Brygada OW |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk Roman Pasławski |
| Ostatni | ppłk Julian Arnoldt-Russocki |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Bydgoszcz |
| Podporządkowanie | Pomorska Brygada Kawalerii |
| Rodzaj wojsk | kawaleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
16 Pułk Ułanów Wielkopolskich im. gen. dyw. Gustawa Orlicz-Dreszera (16 p.uł.) – oddział kawalerii Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.
Stacjonował w garnizonie Bydgoszcz, w koszarach "Ułańskich" przy ul. Szubińskiej 1.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie - pułk w powstaniu wielkopolskim
29 grudnia 1918, w miasteczku Lwówek i majątku Posadowo, z inicjatywy plutonowego Wojciecha Świerczyka, hrabiego Stanisława Korzbok-Łąckiego i hrabiego Mieczysława Kwileckiego powstał oddział jazdy złożony z Polaków, byłych kawalerzystów armii niemieckiej. 5 stycznia 1919 oddział w sile 33 szabel pod dowództwem plutonowego Wojciecha Świerczyka zameldował się u dowódcy Frontu Zachodniego, pułkownika Michała Milewskiego. 29 stycznia 1919 został przemianowany na Szwadron Jazdy Okręgu II Stał się on kadrą dla formowanego od 29 maja w Biedrusku pod Poznaniem 2 Pułku Ułanów Wielkopolskich.
18 listopada 1919 r. przed poznańskim ratuszem ppłk Pasławski otrzymał z rąk gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego sztandar pułku, przedstawiający z jednej strony wizerunek Matki Boskiej oraz napis "Biały Sztandar - wzniosłe czyny", a z drugiej - czerwony krzyż z białym orłem pośrodku. Sztandar ten, zakopany w czasie II wojny światowej, znajduje się obecnie w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.
24 stycznia 1920 pułk w pełnym składzie wkroczył do Bydgoszczy, która stała się dla niego miastem garnizonowym aż do końca jego istnienia. Stacjonował w koszarach przy ul. Szubińskiej. W związku z połączeniem Wojsk Wielkopolskich z siłami zbrojnymi Rzeczypospolitej pułk otrzymał nową numerację 16/2 Pułk Ułanów Wielkopolskich. 9 marca pułk wyruszył na front wschodni, gdzie brał udział w walkach pod Bereźnem, Brodami, Jazłowczykiem i Szczurowicami, a w ostatniej fazie wojny - pod Białymstokiem, Wisznicą i Baszami.
W 1938 pułk otrzymał imię gen. dyw. Gustawa Orlicz-Dreszera.
[edytuj] Działania bojowe 1939
Początek wojny zastał pułk w okolicach Chojnic i Tucholi . W wyniku ciężkich walk z oddziałami pancernymi Guderiana w Borach Tucholskich (Bukowiec, Górna Grupa, Poledno) oraz bombardowań lotniczych, 7 września 1939 pułk przestał istnieć jako zwarta jednostka (straty sięgały 40% stanu osobowego). Pomimo tego 150 ułanów 16 Pułku walczyło pod Kockiem.
Ośrodek Zapasowy zmobilizował 2 szwadrony konne, 3 spieszone, oraz dwa plutony cyklistów. Oddziały te walczyły w szeregach Zgrupowania Kawalerii "Garwolin" i zostały rozwiązane po II bitwie pod Tomaszowem Lubelskim.
[edytuj] Wielkopolscy ułani
Dowódcy pułku
Oddział konny POW Lwówek
- od 29 grudnia 1918 – plut. Wojciech Świerczyk
Szwadron Jazdy Okręgu II
- od 29 stycznia 1919 – pchor. Teofil Bobrownicki
2 Pułk Ułanów Wielkopolskich
16/2 Pułk Ułanów Wielkopolskich
- od 17 stycznia 1920 – płk Roman Pasławski
- od 24 kwietnia 1920 – (p.o.) mjr Wilhelm Światłodycz-Kisiel
- od 18 czerwca 1920 – (p.o.) rtm. Stefan Czarnecki
- od 10 lipca 1920 – (p.o.) rtm. Piotr Głogowski
- od 16 lipca 1920 – mjr Ludwik Kmicic-Skrzyński
- od 26 marca 1921 – płk S.G. Włodzimierz Wołkowicki
- od 10 czerwca 1924 – (p.o.) mjr S.G. Jerzy Grobicki
- od 1 września 1924 – płk S.G. Włodzimierz Wołkowicki
- od 14 października 1924 – płk (tyt.) Rajmund Brzozowski
- od 22 marca 1929 – (p.o.) ppłk Tadeusz Byliński
- od 10 maja 1929 – ppłk Tadeusz Byliński
- od 26 stycznia 1932 – płk Edmund Heldut-Tarnasiewicz
- od 15 lipca 1939 – ppłk Julian Arnoldt-Russocki
Oficerowie pułku
Kawalerowie Orderu Virtuti Militari Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari[2]
|
|
|
Obsada personalna pułku w 1939
- Dowództwo
- dowódca pułku – ppłk Julian Arnold-Russocki
- zastępca dowódcy – mjr Witold Jabłoński
- kwatermistrz – rtm. Tadeusz Jankowski
- adiutant – rtm. Józef Cetnerowski
- oficer ordynansowy – por. Zygmunt Bieganowski
- oficer informacyjny – por. Roman Pigłowski
- oficer broni – ppor. Tadeusz Dembiński
- oficer żywnosciowy – chor. Teodor Mary
- płatnik – por. Ferdynand Honzatko
- lekarz – mjr lek. Józef Jonscher (por. Bolesław Januszewski)
- lekarz weterynarii – kpt. lek. wet. Henryk Jaskólski
- dowódca pocztu sztandarowego – ppor. Konstanty Szułdżyński
- wachmistrz szef – st.wachm. Walenty Waszkowiak
- kapelan – ks. kap. Dobromir Ziarniak
- dowódca taboru bojowego – por. Henryk Gorzechowski
- dowódca szwadronu gospodarczego – por. Henryk Konstantynowicz
- szef kancelarii – st.wachm. Henryk Tarczyński
- I szwadron
- Dowódca szwadronu – rtm. Józef Przeniewski
- szef szwadronu – st.wachm. Franciszek Walkowiak
- dowódcy plutonów – por. Józef Bukowski, ppor. Tadeusz Jaczyński, ppor. Roman Morawski
- Dowódca szwadronu – rtm. Józef Przeniewski
- II szwadron
- Dowódca szwadronu – rtm. Henryk Grudzień
- szef szwadronu – st.wachm. Stanisław Zgorzelak
- dowódcy plutonów – ppor. Stefan Amrogowicz, ppor. Antoni Antoniewicz, ppor. Bronisław Pigłowski
- Dowódca szwadronu – rtm. Henryk Grudzień
- III szwadron
- Dowódca szwadronu – rtm. Stanisław Mikosz
- szef szwadronu – wachm. Michał Ogór
- dowódcy plutonów – ppor. Stefan Salmonowicz, ppor. Stanisław Feldman, ppor. Bogdan Skrzydlewski
- Dowódca szwadronu – rtm. Stanisław Mikosz
- IV szwadron
- Dowódca szwadronu – por. Aleksander Zarębicki
- szef szwadronu – wachm. Aleksander Stieler
- dowódcy plutonów – ppor. Zenon Rakowski, ppor. Ferdynand Malinowski, wachm. Franciszek Stachowiak
- Dowódca szwadronu – por. Aleksander Zarębicki
- Szwadron karabinów maszynowych
- Dowódca szwadronu – rtm. Zygmunt Dulski
- szef szwadronu – st.wachm. Stanisław Zielonka
- dowódcy plutonów – por. Jan Trzebuchowski, ppor. Tadeusz Trzciński, ppor. Jan Sobiech
- Dowódca szwadronu – rtm. Zygmunt Dulski
- Szwadron kolarzy
- Dowódca szwadronu – por. Jerzy Woszczyński
- szef szwadronu – wachm. Antoni Donimirski
- dowódcy plutonów – ppor. Stanisław Szczepkowski, ppor. Franciszek Coppik, plut. Aleksander Siemiątkowski
- Dowódca szwadronu – por. Jerzy Woszczyński
- Pluton działek przeciwpancernych
- Dowódca plutonu – por. Franciszek Liczmański
- Pluton łączności
- Dowódca plutonu – por. Józef Irzeński
Obsada personalna Szwadronu Kawalerii Dywizyjnej 15 DP
Szwadron Kawalerii Dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty
- dowódca – mjr Jan Paszotta
- szef – wachm. Franciszek Glapa
- oficer dyspozycyjny – ppor. Jan Winnicki
- poczet dowódcy – kpr. Florian Mazurek
- dowódcy plutonów – ppor. Franciszek Koczorowski, ppor. Bohdan Mieczkowski, ppor. Zbigniew Kamiński, ppor. Hubert Wiese
- dowódca plutonu ckm – ppor. Zygmunt Siekierski
[edytuj] Symbole pułkowe
Odznaka
1 wzór
Pierwsza nie zatwierdzona odznaka ma formę krzyża Virtuti Militari, którego ramiona zdobione są po brzegach granatowo-czerwoną emalią. Na ramionach krzyża wpisano numer i inicjał 16 U oraz daty i napis 26 VII 1920 POZNAŃ V 1919 Dwuczęściowa - wykonana w tombaku srebrzonym, na rewersie znak firmowy i nazwisko grawera Wabiański. Wymiary: 37x35 mm [3]
2 wzór
Odznaka posiada formę krzyża o ramionach emaliowanych na biało z granatową cyfrą pułkową 16 i pąsowym inicjałem U. Między ramionami krzyża cztery stylizowane orły z napisami na półokrągłych tabliczkach 1809 TARNOPOL POZNAŃ 1919. Dwuczęściowa, wykonana w tombaku srebrzonym, na rewersie znak firmowy i nazwisko wykonawcy W Albiński. Wymiary: 54x43 mm; projekt: Jerzy Grobicki
3 wzór
odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 11, poz. 118 z 4 kwietnia 1925 roku. Posiada kształt krzyża, którego ramiona zakończone są kulkami i pokryte białą emalią. W środku krzyża wpisano numer 16 pokryty granatową emalią oraz inicjał U emaliowany w kolorze pąsowym. Jednoczęściowa - wykonana w srebrze, na rewersie próba srebra i imiennik grawera WG. Wymiary: 40x40 mm. Projekt: Jerzy Grobicki. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa
Barwy
W 1920 roku proporczyk granatowo-biały z paskiem pąsowym, a w 1927 proporczyk granatowo-biały ze szkarłatnym wąskim paskiem pośrodku
Spodnie długie[a] ciemnogranatowe, lampasy białe, wypustka biała
Żurawiejka
|
Piją z beczki, nie pijani Wśród taborów sieje grozę, Gdzie nas wiodło? Aż na Litwę, |
|
|
[edytuj] Tradycje
Tradycje 16 pułku ułanów sięgają czasów napoleońskich i Księstwa Warszawskiego. Oddział jazdy sformowany na Podolu przez płk. Marcina hr. Tarnowskiego został przemianowany 28 grudnia 1809 na 16 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego. Na miasto garnizonowe dla tego pułku wyznaczono Lublin.
Do tradycji pułku nawiazywał sformowany w Słupsku 16 Pułk Zmechanizowany. Po reorganizacji pułku tradycje przejęła 7 Brygada Zmechanizowana, a teraz kultywuje je 7 Pomorska Brygada Obrony Wybrzeża.
Uwagi
- ↑ szasery
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
16 Pułk Ułanów Wielkopolskich http://www.16puw.pl/
Grupa Rekonstrukcji Historycznej 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich http://www.grh16u.yoyo.pl/
[edytuj] Bibliografia
- "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
- "Księga jazdy polskiej": pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993
- Kazimierz Kosiarski: Zarys historji wojennej 16-go Pułku Ułanów. Warszawa: Z polecenia Wojskowego Biura Historycznego, 1929.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||