1 Dywizja Lekka (III Rzesza)
| 1 Dywizja Lekka 1. leichte Division |
|
 |
|
| Znak taktyczny | |
| Historia | |
| Państwo |  III Rzesza |
| Sformowanie | 1938 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. mjr Friedrich Wilhelm von Loeper |
| Ostatni | gen. mjr Werner Kempf |
| Działania zbrojne | |
| II wojna światowa | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | wojska pancerne |
| Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe |
| Skład | patrz tekst |
1 Dywizja Lekka (niem. 1. leichte Division ) – niemiecka lekka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej
Spis treści |
Historia [edytuj]
Dywizja została sformowana zgodnie z rozkazem z dnia 10 listopada 1938 roku w Wuppertalu z przeformowania 1 Brygady Lekkiej.
W związku z planem ataku na Polskę w dniu 1 sierpnia 1939 roku została zmobilizowana. Następnie weszła w skład 10 Armii jako jej odwód. W trakcie kampanii wrześniowej brała udział w walkach w ramach 10 Armii.
Od rana 1 września 1939 roku 1 Dywizja Lekka atakowała pozycje obronne polskiej 28 Dywizji Piechoty pod Łagiewnikami, Raczynem i Masłowicami. 3 września jej oddziały przełamały polskie pozycje nad Wartą i wdarły się pod Konopnicę. 5 września skierowano 1 Dywizję Lekką w rejon Przedborza dla przyśpieszenia działań na tym kierunku. 6 września rano przekroczyła ona w Przedborzu Pilicę i działając z rejonu Czermna dotarła do pozycji obronnych 36 Dywizji Piechoty w Rudzie Malenieckiej, gdzie toczyła walki o przeprawę przez rzekę Czarną. 7 września nacierała na pozycje obronne 36 Dywizji Piechoty na linii Kazanów-Sierosławice-Modliszewice.
Po zepchnięciu oddziałów polskich w kierunku Szydłowca, 8 września 1 Dywizja Lekka ruszyła przez Końskie na Radom, a następnie na Kozienice. W drodze pod Jedlnią napotkała opór będącej w odwrocie Wileńskiej Brygady Kawalerii. 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich i 13 Pułk Ułanów Wileńskich stawiały opór cofając się w stronę przeprawy na Wiśle. Po walkach w rejonie Kozienice-Ryczywół i zepchnięciu polskiego zgrupowania na Magnuszew i Ryczywół, dywizja 9 września opanowała przeprawę w Maciejowicach.
21 września wraz z 29 Dywizją Zmotoryzowaną i elementami 2 Dywizji Lekkiej walczyła ze zgrupowaniem polskim broniącym magazynów amunicji w Palmirach. Były to 68 i 69 Pułki Piechoty z 17 Dywizji Piechoty i I batalion 14 Pułku Piechoty.
Po zakończeniu walk w Polsce, na podstawie rozkazu z dnia 18 października 1939 roku została przekształcona w 6 Dywizję Pancerną.
Dowódca [edytuj]
- gen. mjr Friedrich Wilhelm von Loeper (1938 – 1939)
- gen. mjr Werner Kempf (październik 1939)
Skład [edytuj]
- 11 pułk pancerny (Panzer-Regiment 11)
- 65 batalion pancerny (Panzer-Abteilung 65)
- 4 pułk strzelców konnych (Kavallerie-Schützen-Regiment 4)
- 6 batalion motocyklowy (Kradschützen-Abteilung 6)
- 76 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 76)
- 6 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 6)
- 41 batalion przeciwpancerny (Panzer-Abwehr-Abteilung 41)
- 82 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 82)
- 57 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 57)
Bibliografia [edytuj]
- Marcin Bryja: Panzerwaffe. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1996. ISBN 83-86209-67-4.
- Chris Bishop: Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2009. ISBN 9788311113916.
- Wojciech Zalewski: Piotrków 1939. Warszawa: Bellona, 2000. ISBN 83-11-09164-1.
- Jan Wróblewski: Armia Prusy. Warszawa: Wyd. MON, 1986. ISBN 83-11-07212-4.
- Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak: Niemiecka broń pancerna 1939-1945. Warszawa: Wyd. Lampart, 1998. ISBN 83-867-7636-6.
