1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| 1 Dywizja Strzelców Polskich | |
| Historia | |
| Państwo | Rosja, Polska |
| Sformowanie | 1917 |
| Rozformowanie | 1918 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. Gustaw Ostapowicz |
| Działania zbrojne | |
| Wojna domowa w Rosji | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | I Korpus Polski w Rosji |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
1 Dywizja Strzelców Polskich (1 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.
Formowana jesienią 1917 początkowo w Husatynie, a później w Starym Bychowie. Weszła w skład I Korpusu Polskiego.
[edytuj] Skład organizacyjny
- Dowództwo
- dowódca - gen. mjr Gustaw Ostapowicz
- kapelan - ks. Tadeusz Jachimowski
- Sztab
- dowódcy brygad:
- gen. mjr Wincenty Odyniec
- płk Daniel Konarzewski
- 1 Pułk Strzelców Polskich
- 2 Pułk Strzelców Polskich
- 3 Pułk Strzelców Polskich
- 4 Pułk Strzelców Polskich
- I Brygada Artylerii
- 1 dywizjon parkowy
- kompania inżynieryjna
- tabor dywizyjny
- dwa szpitale
- oddział opatrunkowy
W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 371 oficerów, 36 lekarzy, 52 urzędników, 16927 żołnierzy frontowych, 2308 żołnierzy niefrontowych, około 4500 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 397, 21, 35, 5049, 2002, ok. 2400;
[edytuj] Bibliografia
- Henryk Bagiński, Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920, Warszawa 1921 ( reprint, Warszawa 1990)
- Polskie formacje wojskowe w Rosji 1914-1920 w świetle dokomentów CAW dostęp 11.10.2008
|
||||||||||||||||||||||
