1 Szwadron Tatarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
1 Szwadron Tatarski
Historia
Państwo Polska II Rzeczpospolita
Sformowanie 1936
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Pułk Jazdy Tatarskiej
Dywizjon Mahometański
Dowódcy
Pierwszy rtm. Michał Bohdanowicz
Ostatni rtm. Aleksander Jeljaszewicz
Organizacja
Dyslokacja Nowa Wilejka
Podporządkowanie 13 Pułk Ułanów Wileńskich
Rodzaj wojsk Jazda
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe

1 Szwadron Tatarski – szwadron 13 Pułku Ułanów Wileńskich złożony z ułanów pochodzenia tatarskiego, ostatni pododdział jazdy tatarskiej w historii Rzeczypospolitej. Nazwę "Tatarskiego" nadał Minister Spraw Wojskowych rozkazem z 9 czerwca 1936 r.

Początki szwadronu tatarskiego sięgają 1920 r., gdy po rozwiązaniu Pułku Jazdy Tatarskiej im. Mustafy Achmatowicza wielu ułanów trafiło do 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Szwadron wraz z pułkiem stacjonował w Nowej Wilejce koło Wilna. Po nadaniu nazwy w 1936 r. zaczęto kierować do niego wszystkich poborowych Tatarów polskich. Podczas uroczystego składania serca marszałka Józefa Piłsudskiego na cmentarzu wileńskim na Rossie 1. szwadron pełnił honorową asystę. W trakcie święta pułkowego 25 lipca 1937 wręczono szwadronowi buńczuk wykonany według wzorów starotatarskich, który ufundowany został przez całą społeczność tatarską Polski.

Wojna obronna 1939[edytuj | edytuj kod]

W wojnie obronnej 1939 r. 1 Szwadron Tatarski wraz z 13 Pułkiem Ułanów Wileńskich walczył w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii płk. dypl. Konstantego Druckiego-Lubeckiego. Brał udział od 2 do 5 września w zaciętych walkach pod Piotrkowem Trybunalskim. W dniach 9 i 10 września poniósł dotkliwe straty w czasie przeprawy przez Wisłę, na przyczółku pod Maciejowicami. Następnie walczył na Lubelszczyźnie. Rozbity został na przeprawie pod Tomaszowem Lubelskim koło wsi Suchowola. 1 szwadronowi przypisuje się wykonanie jednej z szarż kawaleryjskich przeprowadzonych we wrześniu 1939 r. Doszło do niej pod dowództwem rotmistrza Aleksandra Jeljaszewicza w okolicach Maciejowic 9 lub 10 września. Maciejowicka szarża stanowi symboliczne zamknięcie historii walk oddziałów tatarskich w wojsku polskim. Po bitwie grupa ułanów na czele z rtm. A. Jeljaszewiczem próbowała przebić się bezskutecznie do granicy węgierskiej, a reszta żołnierzy pułku dołączyła do Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Kosztyła, Szwadron Ułanów Tatarskich, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4 (118), Warszawa 1986.
  • Henryk Smaczny: Księga Kawalerii Polskiej 1914 – 1947. Warszawa: TESCO, 1989, s. 148. ISBN 83-00-02555-3.