22 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (22 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w dniach 27-30 sierpnia 1939 zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem "zielonym", razem z plutonem taborowym nr 22[1]. Jednostką mobilizującą był 10 Pułku Artylerii Ciężkiej stacjonujący w Pikulicach pod Przemyślem[2].
Dywizjon był organiczną jednostką artylerii 22 Dywizji Piechoty Górskiej, uzbrojoną w trzy 105 mm armaty wz. 1913 i trzy 155 mm haubice wz. 1917.
1 września 1939 dyon załadował się na stacji Żurawica i transportem kolejowym został przetransportowany do Krzeszowic, skąd został skierowany do Olkusza. Od 3 września maszerował z dywizją do Wiślicy i brał udział w przeprawie przez Nidę. 9 września ostrzeliwał kolumny nieprzyjaciela, które od Pińczowa uderzyły na tyły dywizji. 10 września jedna z baterii dywizjonu osłaniała przeprawę przez most na Wiśle pod Baranowem. Wykonał marsz w kierunku Tarnobrzega, a następnie puszczy Sandomierskiej, gdzie wszedł pod rozkazy dowódcy 23 DP. Okrążony przez Niemców na terenie poligonu Krzątka-Bojanów rozdzielił się na drobne grupki,które dalej ratowały się na własną rękę.
[edytuj] Organizacja wojenna i obsada personalna
- dowódca dywizjonu - mjr Walerian Knyżyński
- dowódca 1 baterii - kpt. Mieczysław Widajewicz
- dowódca 2 baterii - por. Stanisław Bień
- dowódca kolumny amunicyjnej - ppor. Jan Spring
-
Przypisy
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja s. 337.
- ↑ Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975, s. 411 - 413.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ISBN 978-83-86100-83-5.
II Rzeczpospolita
