240 mm haubica M1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Haubica 240 mm M1
Haubica 240 mm M1 ostrzeliwuje pozycje niemieckie. Włochy 30.01.1944
Haubica 240 mm M1 ostrzeliwuje pozycje niemieckie. Włochy 30.01.1944
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj haubica
Historia
Prototypy 1940-1943
Produkcja seryjna 1944-1945
Wyprodukowano 315 w 1945
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 240 mm
Długość lufy 8407 mm
Donośność 23,1 km
Długość 8,4 m
Szerokość 2,8 m
Masa 29 347 kg – 64 700 funtów
Kąt ostrzału +15° do +65°
Szybkostrzelność 30 strz/godz
Obsługa 14

Haubica 240 mm M1 – amerykańska haubica holowana z okresu II wojny światowej o kalibrze 240 mm. Popularnie nazywana Black Dragon[1].

Haubice kalibru 240 mm były najpotężniejszymi działami w arsenale US Army podczas II wojny światowej, zdolnymi strzelać pociskami z kruszącym materiałem wybuchowym o wadze 160 kg na odległość 23 kilometrów[2]. Było to największe działo polowe używane przez US Army podczas wojny, z wyjątkiem dział okrętowych stosowanych jako działa kolejowe[3]. Działo zostało zbudowane z potrzeby posiadania super-ciężkiej artylerii polowej, zdolnej do atakowania fortyfikacji Wału Zachodniego. Haubica została zaprojektowana wraz z działem 8-calowym M1. Obie konstrukcje posiadają te same lawety[2].

Używane na froncie zachodnim i w wojnie na Pacyfiku, szczególnie podczas bitwy pod Manilą[4], haubice okazały się bardzo skuteczne przeciwko silnie ufortyfikowanym celom. Po II wojnie światowej dział tych użyto podczas wojny koreańskiej. Pozostały w użyciu do późnych lat 50. do wyczerpania amunicji[3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze operacyjne użycie haubic kal. 240 mm miało miejsce w sierpniu 1943 podczas Bitwy o Anzio. Debiut w warunkach bojowych skończył się połowicznym sukcesem. Haubice 240 mm były używane tam wraz z działami 8-calowymi (203 mm) do zwalczania ognia dział niemieckich podobnej klasy[4] i do odpowiadania na ogień działa kolejowego 280 mm działającego w rejonie lądowania pod Anzio[4].

We Włoszech haubice te dowiodły swojej przydatności w niszczeniu kluczowych mostów z dalekiej odległości[5]. Oficerowie artylerii donosili o "niszczycielskiej sile ognia i nieprawdopodobnej celności" i o ważnej roli tych dział w kampanii włoskiej[1].

Podczas bitwy o Monte Cassino użyto ich do niszczenia pozostałości po zbombardowanym klasztorze Monte Cassino[5]. Na froncie włoskim mała liczba tych dział była używana przez 8 Armię Brytyjską[3]. Pomimo początkowych obaw przed wdrażaniem tego typu ciężkiej artylerii, dowódcy amerykańskiej 5 armii nazwali te działa "najbardziej zadowalającą bronią" w służbie w roku 1944[5].

Haubice od 1 maja 1953 roku były używane podczas wojny koreańskiej. W późnych latach 50. trzydzieści dział tego typu zostało sprzedanych Tajwanowi. Zostały umieszczone w bunkrach na Kinmen i na wyspach Mazu. Są tam używane w charakterze artylerii fortecznej, wytaczanej po szynach ze schronów na stanowiska ogniowe, a zazwyczaj przechowywanej w bunkrach i tunelach[6][7].

U.S. Army Field Artillery Museum, Fort Sill, Oklahoma
240mmHowitzerM1FortSillLeftSide2005.jpg

Przypisy

  1. 1,0 1,1 "'Black Dragon' Italian Success"
  2. 2,0 2,1 Zaloga, Delf – US Field Artillery of World War II, s 34.
  3. 3,0 3,1 3,2 "M1 240 mm Howitzer", Globalsecurity.org,
  4. 4,0 4,1 4,2 Schreier – Standard guide to U.S. World War II Tanks & Artillery, s 105.
  5. 5,0 5,1 5,2 Zaloga, Delf – US Field Artillery of World War II, s 33.
  6. M1 240mm Howitzer "Taiwan M1 240mm Howitzer", Retrieved on 2010-2-20.
  7. "Kinmen M1 240mm Howitzer firing exercise", Retrieved on 2010-3-06.