(243) Ida

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z 243 Ida)
Skocz do: nawigacja, szukaj
(243) Ida
Ida wraz ze swym maleńkim księżycem Daktylem
Ida wraz ze swym maleńkim księżycem Daktylem
Odkrywca Johann Palisa
Data odkrycia 29 września 1884
Nr kolejny 243
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Pas główny
rodzina Koronis
Mimośród 0,0461
Peryhelium 2,7284 j.a.
Aphelium 2,9936 j.a.
Okres obiegu
wokół Słońca
4 lata 306 dni 8 godzin
Śr. prędkość 17,60 km/s
Inklinacja 1,13°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 53,6×24,0×15,2 km
Masa 4,2×1016 kg
Średnia gęstość 2,6 g/cm3
Okres obrotu (4 h 38 min 2 s) h
Albedo 0,238
Jasność absolutna 9,94m
Typ spektralny Typ S
Średnia temperatura powierzchni śred. ~158K
max. (-45 °C) 229 K
Satelity naturalne 1 – Daktyl

(243) Idaplanetoida średniej wielkości krążąca w głównym pasie planetoid.

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Planetoida została odkryta 29 września 1884 roku w Obserwatorium Uniwersyteckim w Wiedniu przez Johanna Palisę. Jej nazwa pochodzi od Idy, nimfy kreteńskiej z mitologii greckiej, która miała wychowywać małego Zeusa.

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbita Idy jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 1,13°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 4,83 roku, krążąc w średniej odległości 2,86 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to ok. 17,6 km/s.

Planetoidę tę zalicza się do rodziny planetoidy Koronis.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Ida ma nieregularny kształt; jej rozmiary wynoszą 53,6×24,0×15,2 km. Jej albedo wynosi 0,238, a jasność absolutna to 9,94m. Planetoida ta zalicza się do typu S. Średnia temperatura na jej powierzchni sięga 158 K. 28 sierpnia 1993 roku obok Idy i jej księżyca Daktyla przeleciała sonda kosmiczna Galileo, fotografując ją dokładnie oraz badając jej właściwości fizyczne. Planetoida ma szaro-brązową powierzchnię, pokrytą licznymi kraterami uderzeniowymi, na której dodatkowo miejscami zalega warstwa regolitu.

Powierzchnia planetoidy zawiera wiele krzemianów oraz wchodzących w skład jej skał krzemu oraz żelaza.

Księżyc planetoidy – Daktyl[edytuj | edytuj kod]

Podczas przelotu sondy Galileo obok Idy dokonano odkrycia jej małego księżyca, Daktyla. Jego średnica wynosi 1,5 km, obiega on Idę w odległości ok. 108 km w czasie 1,54 dnia.

Formacje geologiczne na powierzchni Idy i Daktyla[edytuj | edytuj kod]

Oto zestawienie znanych i nazwanych oficjalnie formacji geologicznych na powierzchni 243 Idy i Daktyla.

Regiony Idy Nazwy regionów na powierzchni Idy pochodzą od nazwiska odkrywcy Johanna Palisy oraz miejsc w jakich pracował.

Region Pochodzenie nazwy
Palisa Regio Johann Palisa
Pola Regio Pula, Chorwacja
Vienna Regio Wiedeń

Grzbiety górskie Jedynym nazwanym grzbietem górskim na Idzie jest Townsend Dorsum, nazwany tak od Tima Townsenda, członka zespołu kierującego misją Galileo.

Kratery Nazwy kraterów na Idzie zostały zapożyczone od nazw słynnych jaskiń na Ziemi.

Krater Nazwa pochodzi od
Afon Jaskinia Novy Afon, Abchazja
Atea Jaskinia Atea, Papua-Nowa Gwinea
Azzurra Azzurra Grotta, Włochy
Bilemot Jaskinia Bilemot, Korea
Castellana Jaskinia Castellana, Włochy
Choukoutien Choukoutien, Chiny
Fingal Fingal's Cave, Wielka Brytania
Kartchner Kartchner Caverns, Arizona, USA
Kazumura Jaskinia Kazumura, Hawaje, USA
Lascaux Lascaux, Francja
Lechuguilla Jaskinia Lechuguilla, Nowy Meksyk, USA
Mammoth Mammoth Cave, Kentucky, USA
Manjang Jaskinia Manjang, Korea
Orgnac Jaskinia Orgnac, Francja
Padirac Jaskinia Padirac, Francja
Peacock Jaskinia Peacock, Floryda, USA
Postojna Postojna, Słowenia
Sterkfontein Sterkfontein, Republika Południowej Afryki
Stiffe Jaskinia Stiffe, Włochy
Undara Jaskinia Undara, Australia
Viento Jaskinia Viento, Hiszpania

Kratery na Daktylu Kratery uderzeniowe na powierzchni Daktyla noszą nazwy pochodzące od mitologicznych Daktylów.

Krater Nazwa pochodzi od
Acmon Acmon
Celmis Celmis

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

… • poprzednia planetoida(243) Idanastępna planetoida • …