24 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (24 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w dniach 31 sierpnia - 4 września 1939 zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w I rzucie mobilizacji powszechnej, razem z plutonem taborowym nr 24[1]. Jednostką mobilizującą był 10 Pułku Artylerii Ciężkiej stacjonujący w Pikulicach pod Przemyślem[2].
Dywizjon był organiczną jednostką artylerii 24 Dywizji Piechoty, uzbrojoną w trzy 105 mm armaty wz. 1913 i trzy 155 mm haubice wz. 1917.
W nocy z 9 na 10 września dołączył do swojej dywizji, gdzie wszedł w skład kolumny artylerii. Nad brzegiem Sanu prowadził wymianę ognia z artylerią niemiecką, a następnie przegrupował się i 11 września zajął stanowiska w rejonie Niżankowic. W nocy z 13 na 14 września przegrupował się do rejonu Tyszkowice, gdzie był atakowany przez oddziały niemieckiej 2 Dywizji Górskiej. Razem z dywizją maszerował na Mościce i usiłował przebić się do Lwowa. Podczas przemarszu stoczył pod m. Motoszkowice i Rzęsna Ruska walkę z Niemcami, podczas, których poważnie ucierpiały jego baterie. Po zniszczeniu sprzętu i dział pojedyncze grupy żołnierzy na własną rękę próbowały wydostać się z okrążenia.
[edytuj] Organizacja wojenna i obsada personalna
- dowódca dywizjonu - kpt. art. Feliks Marian Filejski[3] ? kpt. art. Stanisław Fihel[4]
- dowódca 1 baterii — kpt. Skórski (19 września ciężko ranny pod Lelechówką)
- dowódca 2 baterii — kpt. Tadeusz Janeczko (poległ 12 września pod Łodzinką Górną)
- dowódca kolumny amunicyjnej - ?
-
Przypisy
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja s. 337.
- ↑ Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975, s. 413 - 414.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 s. 186, 813 Feliks Marian Filejski s. Stanisława i Heleny z Wienkielów (ur. 8 grudnia 1896 w Kamionce Wielkopolskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie), kapitan artylerii ze starszeństwem z 1 lipca 1923, kawaler Krzyża Walecznych, oficer Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, w 1936 przeniesiony z 17 pal do Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii na stanowisko dowódcy 4 baterii szkolnej, autor Podręcznika podoficera zaprzęgowego artylerii, wydanego w 1939 przez Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy w Warszawie. 5 października 2007 pośmiertnie awansowany na majora.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 s. 215, 670 Stanisław Florian Fihel (ur. 4 maja 1906 w Miechowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu), porucznik artylerii ze starszeństwem z 15 sierpnia 1929, kapitan ze starszeństwem z 1 stycznia 1936, od 1927 pełnił służbę w 2 pal Leg. w Kielcach. 5 października 2007 pośmiertnie awansowany na majora.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ISBN 978-83-86100-83-5.
