253 Mathilde
| (253) Mathilde | |
_mathilde_crop.jpg&filetimestamp=20070117031841) Planetoida Matylda widziana z sondy NEAR |
|
| Odkrywca | Johann Palisa |
| Data odkrycia | 12 listopada 1885 |
| Nr kolejny planetoidy | 253 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Występowanie planetoidy |
Pas główny |
| Półoś wielka | 2,6472 j.a. |
| Mimośród | 0,2652 |
| Peryhelium | 1,9393 j.a. |
| Aphelium | 3,3513 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca |
4 lata 111 dni 21 godzin |
| Średnia prędkość orbitalna |
17,98 km/s |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki |
6,71° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 66×48×46 km |
| Masa | 1,033 × 1017 kg |
| Średnia gęstość | 1,3 g/cm3 |
| Okres obrotu wokół własnej osi |
(17 d 9 h 30 m) h |
| Albedo | 0,04 |
| Jasność absolutna | 10,2m |
| Typ spektralny | Typ C |
| Średnia temperatura powierzchni | ~174 K |
| Satelity naturalne | brak |
253 Mathilde to jedna z mniejszych planetoid z pasa głównego.
Spis treści |
[edytuj] Odkrycie
Planetoida została odkryta 12 listopada 1885 w Obserwatorium Uniwersyteckim w Wiedniu przez austriackiego astronoma Johanna Palisę. Obiekt ten nosi imię żony francuskiego astronoma Moritza Loewy'ego.
[edytuj] Orbita
Orbita 253 Mathilde jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 6,7°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 4 lat i 112 dni, krążąc w średniej odległości 2,64 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to ok. 17,98 km/s.
[edytuj] Właściwości fizyczne
253 Mathilde ma bardzo nieregularny kształt, jej rozmiary to 66×48×46 km. Jej albedo jest niskie i wynosi 0,04, a jasność absolutna to 10,2m. Średnia temperatura na jej powierzchni sięga ok. 174 K. Zalicza się do planetoid typu C; na jej powierzchni występują związki węgla, dlatego też jest ona bardzo ciemna, zbudowana z takich samych materiałów co meteoryty z grupy chondrytów węglowych. Ciało to bardzo wolno obraca się wokół własnej osi, pełny obrót trwa 17 dni, 9 godzin i 30 minut.
Na powierzchni można dostrzec wiele małych kraterów oraz jeden – w porównaniu do wielkości samej planetoidy - ogromnych rozmiarów. Jest to krater uderzeniowy o głębokości ok. 10 km. Uderzenia o tak wielkiej sile, która spowodowała powstanie tego krateru, Mathilde z pewnością by nie przetrwała w jednym kawałku. Stąd wysnuwa się wniosek, że jest ona zlepkiem wielu okruchów skalnych, które "trzymają się" razem dzięki sile przyciągania.
[edytuj] Badania bezpośrednie
27 czerwca 1997 roku sonda kosmiczna NEAR Shoemaker przeleciała w niewielkiej odległości od 253 Mathilde. Wykonała wiele zdjęć, dzięki którym więcej wiemy o tym małym obiekcie.
[edytuj] Lista tworów geologicznych na powietrzni 253 Mathilde
Ze względu na swoją bardzo ciemną (ciemniejszą od węgla) powierzchnię, kraterom na Mathilde nadano nazwy pochodzące od różnych słynnych regionów na Ziemi, w których wydobywa się węgiel kamienny.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Baza danych o małych ciałach Układu Słonecznego
- 253 Mathilde w bazie JPL
- Diagram orbity 253 Mathilde
- USGS: Mathilde nomenclature (en)
