28 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 28 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 28 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

28 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu 1 października 1935 roku, miejsce stacjonowania sztabu Wrocław. Stacjonowała w VIII. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939:
    • 7. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Świdnica, II. batalionu – Strzegom, rezerwowego batalionu – Jawor;
    • 49. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. i III. batalionu – Wrocław, rezerwowego batalionu – Wołów;
    • 83. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. i III. batalionu – Jelenia Góra, I. batalionu - Trutnov, rezerwowego batalionu – Jawor;
    • 28. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I., II. dywizjonu – Świdnica, III. dywizjonu – Jelenia Góra;
    • I. dywizjon 64. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Oława;
    • 28. batalion pionierów: miejsce postoju – Brzeg;
    • 28. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Wrocław;
    • 28. oddział łączności: miejsce postoju –Wrocław;
    • 28. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – Wrocław;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940:
    • 7, 49 i 83 pułk piechoty, 28 pułk artylerii, 28 batalion pionierów, 28 oddział rozpoznawczy, 28 oddział przeciwpancerny, 28 oddział łączności, 28 polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Hans von Obstfelder (6 października 1936 - 31 marca 1940);
Generalleutnant Johann Sinnhuber (31 marca 1940 – 1 października 1941);
Generalleutnant Friedrich Schulz (1 maja – 25 listopada 1943);
Generalmajor Hubert Lamey (25 listopada 1943 – styczeń 1944);
Generalleutnant Hans-Ludwig Speth (styczeń – 28 kwietnia 1944);
Generalleutnant Gustav Heisterman von Ziehlberg (28 kwietnia – 20 listopada 1944);
Generalmajor Ernst König (20 listopada 1944 – 12 kwietnia 1945);
Oberst Hans Tempelhoff (12-24 kwietnia 1945);
Generalleutnant Siegfried Verhein (24 kwietnia – 9 maja 1945).

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Zmobilizowana w sierpniu 1939 roku i przetransportowana nad granice z Polską w rejon Plichowic. W pierwszych dniach kampanii w Polsce jednostka nie przełamała w walce granicznych fortyfikacji w rejonie Mikołowa mimo przeważającej siły. Po wydaniu rozkazu przez naczelne dowództwo sił RP o odwrocie, dywizja rozpoczęła walki pościgowe w stronę Dunajca i Nidy następnie prowadziła pościg w kierunku Sanu. Ostatnie walki dywizja toczyła w trakcie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim m in. nad Tanwią, Narolem i Krasnobrodem. Po zakończeniu kampanii ochraniała linię demarkacyjną i pod koniec października została przetransportowana na zachód w rejon Euskirchen. W okresie dziwnej wojny ochraniała Wał Zachodni w obszarze Akwizgranu.

Po rozpoczęciu działań w maju 1940 roku, dywizja po przełamaniu fortyfikacji w południowej Belgii zdobyła po zaciętych walkach Twierdzę Maubeuge. W ostatnich dniach maja walczyła nad Skaldą. w czerwcu 1940 roku, walczyła o przejście Sekwany i później prowadziła walki pościgowe przez Loarę, którą przeszłą pod Amboise. Po zawieszeniu broni dywizja w okresie od końca czerwca 1940 roku do pierwszych dni czerwca 1941 roku pełniła służbę ochronną i okupacyjną we wschodniej i północnej Francji oraz w Belgii, później przetransportowana i skoncentrowana w rejonie Suwałk.

W pierwszych dniach Operacji Barbarossa przełamała graniczne fortyfikacje i uczestniczyła w bitwie o Grodno, następnie prowadziła walki w stronę Dźwiny. W bitwie smoleńskiej toczyła walki nad Wopem. W październiku 1941 roku uczestniczyła w podwójnej bitwie okrążającej pomiędzy Briańskiem a Wiaźmą. W wyniku poniesionych strat została pod koniec października wycofana na tyły i na początku listopada przetransportowana koleją do Francji. Tam na przełomie listopada i grudnia dokonano przeformowania w 28. Lekką Dywizję Piechoty.

W lutym 1942 r. 28 Lekka Dywizja Piechoty z powrotem znalazła się na froncie wschodnim, tym razem na Krymie w dyspozycji Grupy Armii Południe. Dywizja uczestniczyła w walkach w trakcie operacji kerczeńsko-teodozyjskiej i w zdobyciu Sewastopola.

1 lipca 1942 jednostka została przemianowana na 28 Dywizję Strzelecką (28. Jäger-Division). Pod nową nazwą znalazła się w składzie Grupy Armii Północ. Walczyła pod Wołchowem, przeciwko operacji siniawińskiej. W 1943 r. dywizja uczestniczyła walkach w trakcie radzieckich operacji Iskra i mgińskiej, a w 1944 – leningradzko-nowogrodzkiej.

W czerwcu 1944 r. dywizja na krótko znalazła się w składzie 4 Armii Pancernej w obrębie Grupy Armii Północna Ukraina w rejonie Kowla Ostatecznie została przydzielona do 2 Armii. Podczas odwrotu przez Polskę w trakcie operacji Bagration dywizja znalazła się w Prusach Wschodnich w ramach 4 Armii. Uczestniczyła w działaniach przeciwko operacji wiślańsko-odrzańskiej.

28 Dywizja Strzelecka została rozbita na przełomie marca i kwietnia 1945 r. w bitwie o Heiligenbeil. Kiedy skapitulowała, liczyła mniej niż 1000 żołnierzy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steblik Władysław, Armia Kraków 1939, Warszawa 1989;
  • Mueller - Hillebrandt D., Das Heer 1933 - 1945, Frankfurt nad Menem 1954 - 1969;
  • Junga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990.
  • Haupt Werner Die deutschen Infanterie-Division, b.m.w 1991;
  • Haupt Werner Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag, b.m.w i b.d.w;
  • Haupt Werner Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945, b.m.w i b.d.w;

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]