28 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

28 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu 1 października 1935 roku, miejsce stacjonowania sztabu Wrocław. Stacjonowała w VIII. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna

• Struktura organizacyjna w sierpniu 1939:
  • 7. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Świdnica, II. batalionu – Strzegom, rezerwowego batalionu – Jawor;
  • 49. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. i III. batalionu – Wrocław, rezerwowego batalionu – Wołów;
  • 83. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. i III. batalionu – Jelenia Góra, I. batalionu - Trutnov, rezerwowego batalionu – Jawor;
  • 28. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I., II. dywizjonu – Świdnica, III. dywizjonu – Jelenia Góra;
  • I. dywizjon 64. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Oława;
  • 28. batalion pionierów: miejsce postoju – Brzeg;
  • 28. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Wrocław;
  • 28. oddział łączności: miejsce postoju –Wrocław;
  • 28. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – Wrocław;
• Struktura organizacyjna w styczniu 1940:
  • 7, 49 i 83 pułk piechoty, 28 pułk artylerii, 28 batalion pionierów, 28 oddział rozpoznawczy, 28 oddział przeciwpancerny, 28 oddział łączności, 28 polowy batalion zapasowy;

Dowódcy

Generalleutnant Hans von Obstfelder 6 października 1936 - 31 marca 1940;
General Johann Sinnhuber 31 marca 1940 – 1 października 1941;

Szlak bojowy

Zmobilizowana w sierpniu 1939 roku i przetransportowana nad granice z Polską w rejon Plichowic. W pierwszych dniach kampanii w Polsce jednostka nie przełamała w walce granicznych fortyfikacji w rejonie Mikołowa mimo przeważającej siły. Po wydaniu rozkazu przez naczelne dowództwo sił RP o odwrocie, dywizja rozpoczęła walki pościgowe w stronę Dunajca i Nidy następnie prowadziła pościg w kierunku Sanu. Ostatnie walki dywizja toczyła w trakcie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim m in. nad Tanwią, Narolem i Krasnobrodem. Po zakończeniu kampanii ochraniała linię demarkacyjną i pod koniec października została przetransportowana na zachód w rejon Euskirchen. W okresie dziwnej wojny ochraniała Wał Zachodni w obszarze Akwizgranu.

Po rozpoczęciu działań w maju 1940 roku, dywizja po przełamaniu fortyfikacji w południowej Belgii zdobyła po zaciętych walkach Twierdzę Maubeuge. W ostatnich dniach maja walczyła nad Skaldą. w czerwcu 1940 roku, walczyła o przejście Sekwany i później prowadziła walki pościgowe przez Loarę, którą przeszłą pod Amboise. Po zawieszeniu broni dywizja w okresie od końca czerwca 1940 roku do pierwszych dni czerwca 1941 roku pełniła służbę ochronną i okupacyjną we wschodniej i północnej Francji oraz w Belgii, później przetransportowana i skoncentrowana w rejonie Suwałk.

W pierwszych dniach Operacji Barbarossa przełamała graniczne fortyfikacje i uczestniczyła w bitwie o Grodno, następnie prowadziła walki w stronę Dźwina.W bitwie smoleńskiej toczyła walki nad Wopem. W październiku 1941 roku uczestniczyła w podwójnej bitwie okrążającej pomiędzy Briańskiem a Wiaźmą. W wyniku poniesionych strat została pod koniec października wycofana na tyły i na początku listopada przetransportowana koleją do Francji. Tam na przełomie listopada i grudnia dokonano przeformowania w 28. lekką Dywizję Piechoty.

Bibliografia

• Steblik Władysław, Armia Kraków 1939, Warszawa 1989;
• Mueller - Hillebrandt D., Das Heer 1933 - 1945, Frankfurt nad Menem 1954 - 1969;
• Junga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990.
• Haupt Werner Die deutschen Infanterie-Division, b.m.w 1991;
• Haupt Werner Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag, b.m.w i b.d.w;
• Haupt Werner Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945, b.m.w i b.d.w;