29 Dywizja Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 29 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 29 Dywizja Piechoty.
29 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo Polska II Rzeczpospolita
Sformowanie 1921
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Nadanie sztandaru nie posiadała
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 29 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Mikołaj Osikowski
Ostatni płk piech. Ignacy Oziewicz
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Grodno
Podległość DOK III (1921-1926)
M.S.Wojsk. (1926-1939)
Armia „Prusy” (1939)
Rodzaj wojsk piechota
Rodzaj sił zbrojnych wojsko

29 Dywizja Piechoty[a] (29 DP) - wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

W związku z reorganizacją Wojska Polskiego, likwidowane Wojsko Litwy Środkowej wydzieliło z siebie dwie dywizje : 19. i 29 DP. W skład 29 DP weszły: 41 (suwalski) pułk piechoty z 1 D L-B, 76 (lidzki) pp z 2 D L-B, 81 (grodzieński) pp z 1 D L-B.

W okresie II RP sztab 29 DP i jej pododdziały stacjonowały w Grodnie i Suwałkach:

Obsada personalna dowództwa dywizji[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji:

Dowódcy piechoty dywizyjnej:

Szefowie sztabu:

Dywizja w kampanii wrześniowej 1939[edytuj | edytuj kod]

Dywizja, pod dowództwem płk. Ignacego Oziewicza, została przeznaczona do północnego zgrupowania Armii "Prusy" gen. Stefana Dęba-Biernackiego.

1 września dywizja kończyła wyładunek z transportów kolejowych w okolicach Skierniewic. Następnie skierowana została w rejon Rawy Mazowieckiej. 2 września jednostka znajdując się w miejscowości Lubochnia otrzymała rozkaz wymarszu i jak najszybszego obsadzenia przepraw na Pilicy pod Sulejowem oraz rozpoznaniu lasów nadleśnictwa Łęczno. Dywizja podzielona na dwie kolumny ruszyła po osiach: Tomaszów Maz.- SmardzewiceBłogie oraz SpałaCiepłowiceBukowiecMałe Końskie. 3 września 29 Dywizja Piechoty zajęła wyznaczone pozycje. Podporządkowano jej też dodatkowo patrole minerskie, które wysłane na południe miały, zniszczyć wszystkie mosty na Pilicy. Natomiast ze składu dywizji odesłano do obrony przeprawy w Przedborzu 5 kompanię 76 Pułku Piechoty, która dotarła na miejsce przed świtem 4 września, obsadzając stanowiska obronne.

Do dywizji nie dotarły:

  • II batalion 41 Pułku Piechoty
  • III batalion 41 Pułku Piechoty
  • I dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej

W dniu 5 września 1 Dywizja Pancerna, po zepchnięciu pododdziałów 19 Dywizji Piechoty broniących Piotrkowa, zdobyła miasto i ruszyła dalej drogą na Wolbórz – Tomaszów. Oddziały Armii Łódź, również znajdowały się w odwrocie. W tym czasie dowódca Armii Prusy nie mając aktualnych wiadomości na temat położenia wojsk niemieckich i sytuacji na przedpolach Piotrkowa, planował kontratak na prawe skrzydło 1 Dywizji Pancernej. Miał on zostać przeprowadzony w nocy z 5 na 6 września i doprowadzić do odzyskania utraconych pozycji na linii Jeżów - Rozprza. Pierwotny plan zakładał użycie do tego celu Grupy pułkownika Nowosielskiego tj.: 77 Pułku Piechoty – 19DP, I batalionu 86 Pułku Piechoty – 19 DP, IV dywizjonu 19 Pułku Artylerii Lekkiej – 19 DP oraz Wileńskiej Brygady Kawalerii.

Wileńska Brygada Kawalerii znajdowała się w lesie Lubień, natomiast pozostałe oddziały bardziej na północ w pobliżu miejscowości Milejowiec. Odgradzała je od pozycji niemieckich rzeka Luciąża.

O godzinie 17.00 dowódca armii wstrzymał przygotowywane natarcie, zmieniając rozkazy. Według nowego planu nocny atak miały wykonać pułki 76 i 81 z 29 Dywizji Piechoty wsparte grupą pułkownika Nowosielskiego, a Wileńska Brygada Kawalerii miała wycofać na wschodni brzeg Pilicy i dozorować ją aż do Przedborza, gdzie walczyła już 5 kompania 76 Pułku Piechoty. Do obrony przeprawy w Sulejowie pozostawiono I batalion 41 Pułku Piechoty z 29 Dywizji Piechoty.

Około godziny 20.00 76 Pułk Piechoty wyruszył z okolic Sulejowa drogą na Piotrków i po przekroczeniu Luciąży w okolicy Przygłowa, pułk rozdzielił się na dwa zgrupowania. II batalion ruszył przez Kłudzice i Milejowiec, a reszta pododdziałów maszerowała przez Kolonię Witów na Zalesice. Bataliony 81 Pułku Piechoty ruszyły w stronę Przygłowa, II i III przez Sulejów, a I przez Łęczno.

Tymczasem o godzinie 21.00 do sztabu dowódcy Armii Prusy nadszedł meldunek od Naczelnego Wodza, w którym informował o sytuacji na froncie i zalecał wycofanie jednostek Armii Prusy na północ od Piotrkowa. Na skutek tego generał Biernacki znów zmienił rozkazy i zgodnie z nimi skierowano 81 Pułk Piechoty do lasów w okolicach Koła. 76 Pułk Piechoty miał, zgodnie z rozkazem wykonać pozorowany atak na Piotrków, a następnie wycofać się na północ. Jednak rozkazy nie dotarły do batalionów 76 Pułku Piechoty. Więc zgodnie z poprzednim rozkazem, posuwając się wyznaczoną drogą, II batalion ruszył do ataku opanowując Milejowiec, gdzie znajdował się zaskoczony oddział strzelców zmotoryzowanych. Nie tracąc impetu batalion uderzył następnie na Milejów, gdzie natknął się na sztab 1 Dywizji Pancernej i broniącą go kompanię ochrony. Niemcy stawili zdecydowany opór, ale ostatecznie atak Polaków na bagnety pozwolił opanować wieś. Następnie batalion ruszył na zachód, gdzie jednak napotkał na silny zorganizowany opór i natarcie zostało powstrzymane.

I i III batalion wspierane, przez III dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej atakowały przez Przygłów – Kolonię Witów – Zalesice, rozbijając napotkane po drodze i zaskoczone oddziały niemieckie. Walki najczęściej rozstrzygane były w atakach na bagnety. Około godziny 4.00 nad ranem polska kolumna dotarła do szosy Piotrków – Radomsko i skręciła na południe, atakując w kierunku Longinówki. Jednak w miarę posuwania się oddziałów polskich opór Niemców tężał i stawał się coraz bardziej zorganizowany. Wspierająca polski atak artyleria miała coraz większe trudności w dotrzymaniu kroku atakującym oddziałom, napotykając w ciemnościach liczne strumienie i natrafiając na podmokły teren. Z zabudowań Longinówki przeciwnik zaczął prowadzić coraz silniejszy ogień. W tym samym czasie ruszyło natarcie Niemców od strony Piotrkowa, które zostało odparte przez 3 kompanię. Ponawiane ataki polskie na Longinówkę nie powiodły się, a Niemcy rozpoczęli uderzenia też od wschodu, okrążając obrońców. W końcu bataliony musiały zalec w otwartym terenie, oczekując posiłków. Przed godziną 6.00 dnia 6 września Niemcy rozpoczęli natarcie. Początkowo Polacy odpierali uderzenia, jednak, kiedy do akcji ruszyły czołgi, a w batalionach nie było już ani jednej armatki przeciwpancernej, obrońcy musieli ulec. Do godziny 6.00 zginęli niemal wszyscy żołnierze polscy. Po walce, ranni i nieliczni, którzy przeżyli zostali rozjechani przez czołgi lub dobici przez piechotę. W nocy z 5 na 6 września pozostałe jednostki 29 Dywizji Piechoty wycofały się zgodnie z rozkazem w lasy w okolice Koła. Były to:

  • 81 Pułk Piechoty
  • II dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej
  • 29 dywizjon artylerii ciężkiej
  • 29 batalion saperów
  • sztab 29 Dywizji Piechoty

W następnych dniach dywizja kontynuowała odwrót w kierunku przeprawy na Wiśle. Pod wieczór 7 września jej oddziały podobnie jak 13 DP i 19 DP uległy rozproszeniu. Pod Dobrą Wolą nad rzeką Drzewiczką oddział niemieckiej 13 Dywizji Zmotoryzowanej rozbił sztab dywizji, która - na pewien czas - przestała być związkiem zorganizowanym. Przez rzekę w rejonie Dęblina przeprawiły się w czasie od 11 do 13 września tylko nieliczne oddziały bez broni ciężkiej - przede wszystkim 76. pp.

Dywizja reorganizowała się w rejonie Rejowca pod dowództwem płka Jana Bratry (dowódcy piechoty dywizyjnej). Z rozkazu generała Dęba-Biernackiego - do czasu zdobycia dział - związek taktyczny miał nosić miano brygady. 17 września 29. Brygada miała 7 baonów, baterię artylerii i kompanię saperów. Stała się ona częścią dywizji generała Wołkowickiego. 29 Brygada wzięła udział w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim i skapitulowała 27 IX.

Dwa bataliony 41 pp. walczyły w Warszawie do czasu jej kapitulacji. Dołączył do nich także III baon 81. pp.

Improwizowany w ośrodku zapasowym dywizji w Grodnie batalion kpt. Piotra Korzona w okresie 12-17 września toczył potyczki z patrolami niemieckimi zapuszczającymi się w rejon Białegostoku, Sokółki i Grodna.

Ordre de Bataille i obsada personalna w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

Planowane Ordre de Bataille i obsada personalna 29 DP w kampanii wrześniowej. W nawiasach podano nazwy jednostek mobilizujących oraz stanowiska służbowe oficerów dywizji zajmowane przed mobilizacją.

Odtworzenie dywizji w ramach Armii Krajowej[edytuj | edytuj kod]

W wyniku przeprowadzania akcji odtwarzania przedwojennych jednostek wojskowych w 1944 r. powstała 29 Dywizja Piechoty AK w składzie 33 pp, 41 pp, 42 pp i 9 pułk strzelców konnych (Okręg Białystok).

 Osobny artykuł: 29 Dywizja Piechoty AK.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

Tradycje oddziałów 29 Dywizji Piechoty kultywowała 29 Szczecińska Brygada Zmechanizowana im. Króla Stefana Batorego.

Uwagi

  1. Potocznie, od miejsca stacjonowania dowództwa, była nazywana dywizją "grodzieńską".

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 6 lipca 1929 r., s. 213.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 6 lipca 1929 r., s. 199.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23 października 1931 r., s. 328.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
  • Wojciech Zalewski, - Piotrków 1939 wyd. Bellona Warszawa 2000
  • Marian Porwit, - Obrona Warszawy 1939
  • Leszek Moczulski, - Szosa Piotrkowska
  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975.
  • Jan Wróblewski. Armia Prusy, Warszawa 1986.