29 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (29 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.
Dywizjon został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Łodzi, przez 4 Pułk Artylerii Ciężkiej z przeznaczeniem dla 29 Dywizji Piechoty.
W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm [1].
[edytuj] Działania bojowe
Po osiągnięciu gotowości dywizjon przeszedł 2 września do rejonu koncentracji 29 Dywizji Piechoty w rejonie Lubochnia i w ciągu następnych dwóch nocnych przemarszów przeszedł z dywizją do rejonu Sulejów - Dąbrowa nad Pilicą i Czarną. W nocy z 5 na 6 września dywizjon, podobnie jak i inne oddziały dywizji maszerował w zamieszaniu zmieniających się rozkazów. Tak jak i one był nękany przez jednostki niemieckie i rozbijany częściami. Podobno maszerował razem z 81 pp i II/29 pal na polanę Koło. Tam został skierowany na most w Tomaszowie Lubelskim. Dalsze jego losy nie są znane[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 389.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: "Bellona", 1991. ISBN ISBN 83-11-07772-X.
II Rzeczpospolita
