2C-D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
2C-D
2C-D 2C-D
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C11H17NO2
Masa molowa 195,26 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 24333-19-5
PubChem 135740[1]
Klasyfikacja
Legalność w Polsce substancja niesklasyfikowana

2C-Dorganiczny związek chemiczny, psychodeliczna substancja psychoaktywna z rodziny 2C. Po raz pierwszy została otrzymana przez Alexandra Shulgina. Zgodnie z jego książką PiHKAL dawkowanie 2C-D waha się w granicach 20–80 mg. Badano działanie 2C-D jako potencjalnego leku nootropowego, jednak z miernym rezultatem. 2C-D zwykle zażywane jest doustnie, może być jednak wciągane do nosa. Podawana w ten sposób działa znacznie mocniej, aczkolwiek powoduje silny ból.

Niewiele wiadomo o toksyczności 2C-D. Zgodnie z PiHKAL efekty działania tej substancji utrzymują się 4 do 6 godzin. Hanscarl Leuner badał przydatność 2C-D w psychoterapii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.