2S7 Pion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
2S7 Pion
Eksponat Muzeum Artylerii w Toruniu
Eksponat Muzeum Artylerii w Toruniu
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu samobieżna armata polowa
Trakcja gąsienicowa
Załoga 7 osób
Dane techniczne
Silnik silnik wysokoprężny V-12 o mocy 547 kW
Długość 13 100 mm
Szerokość 3380 mm
Wysokość 3000 mm
Masa bojowa: 46 500 kg
Osiągi
Zasięg 675 km (zasięg pojazdu)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 1,2 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata 2A44 kalibru 203,2 mm (4 nab.)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

2S7 Pion (Piwonia) – radziecka armata samobieżna kalibru 203 mm.

2S7 była przeznaczona dla pułków artylerii ciężkiej znajdujących się na szczeblu frontu. Została skonstruowana na początku lat 70. przez Zakłady im. Barykady (armata) i Leningradzkie Zakłady im. Kirowa (podwozie). Do uzbrojenia Armii Radzieckiej została wprowadzona w 1976 roku. Później znalazła się na uzbrojeniu Czechosłowacji i Polski, a po rozpadzie ZSRR była używana przez armie Białorusi, Rosji, Ukrainy, Uzbekistanu. Armaty 2S7 zostały wycofane z uzbrojenia armii czeskiej w latach 90., a Wojsko Polskie zdecydowało o wycofaniu 8 sztuk znajdujących się od 1985 roku na uzbrojeniu najpierw 5 Brygady Artylerii Armat z Głogowa a potem w 23 Śląskiej Brygadzie Artylerii w Bolesławcu w 2006 roku.

Działo zasilane jest amunicją rozdzielnego ładowania. Ładunki miotające są w workach. Z działa można wystrzeliwać granaty odłamkowo-burzące o masie 110 kg i donośności 37,5 km, granaty odłamkowo-burzące z dodatkowym napędem rakietowym o masie 102 kg i donośności 47,5 km, chemiczne (wycofane z uzbrojenia) oraz jądrowe. Szybkostrzelność praktyczna sięgała 2 strz./min.

W 1983 roku w ZSRR armatę zmodernizowano do wersji 2S7M Pion-M (zwanej także Małka), zwiększając szybkostrzelność (do 2,5 strz./min) i zapas amunicji działowej z 4 szt. do 8. Zapas ten był traktowany jako nienaruszalny, typowa jednostka ognia wynosiła 40 szt. amunicji przewożonych na towarzyszących kołowych ciężarówkach.

W tylnej części zamontowany jest ruchomy lemiesz, który w czasie przemieszczania się pojazdu jest podniesiony, natomiast na stanowisku bojowym w celu zwiększenia stabilności podczas strzelania opuszczany na ziemię. W tym samym celu, dodatkowej stateczności, i zwiększeniu długości oporowej gąsienic zwalnia się koło napinające[1].

Samobieżną armatę można obejrzeć m.in. w Muzeum Artylerii w Toruniu, Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu, Lubuskim Muzeum Wojskowym i Muzeum Artylerii w Petersburgu.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.J. O'Malley: Artyleria: działa i polowe wyrzutnie rakietowe. Woźniak, R; Kupidura, P (przekład i redakcja naukowa); Hutchins, R. (ilustracje). Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2000. ISBN 83-11-09172-2.