2 Dywizja Kawalerii (II RP)

2 Dywizja Kawalerii
Historia
Państwo	II Rzeczpospolita
Sformowanie	1924
Dowódcy
Pierwszy	gen. bryg. Gustaw Orlicz-Dreszer
Ostatni	gen. bryg. Bolesław Wieniawa-Długoszowski
Organizacja
Dyslokacja	Warszawa
Rodzaj wojsk	kawaleria
Rodzaj sił zbrojnych	Wojska lądowe

2 Dywizja Kawalerii (2 DK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego w latach 1924-1939.

Dywizja została sformowana w 1924 roku, w wyniku reorganizacji jednostek jazdy, przemianowanej równocześnie na kawalerię. Dowództwo dywizji zorganizowane zostało na bazie Inspektoratu Jazdy Nr 1 w Warszawie.

W latach 1924-1937 organizacja pokojowa dywizji nie ulegała większym zmianom i wyglądała następująco:

Gen. Gustaw Orlicz-Dreszer

• Dowództwo 2 Dywizji Kawalerii – Warszawa
• I Brygada Kawalerii – Warszawa
  • 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
  • 1 Pułk Strzelców Konnych
• XII Brygada Kawalerii – Ostrołęka
  • 5 Pułk Ułanów Zasławskich
  • 7 Pułk Ułanów Lubelskich
• XIII Brygada Kawalerii – Płock
  • 11 Pułk Ułanów Legionowych
  • 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej
• 1 Dywizjon Artylerii Konnej – Warszawa
• 12 Dywizjon Artylerii Konnej – Ostrołęka
• 2 Szwadron Samochodów Pancernych w Warszawie
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 2 przy 2 DK w Ostrołęce

W marcu 1937 roku, w czasie kolejnej reorganizacji kawalerii samodzielnej, rozformowano dowództwa XII i XIII Brygady Kawalerii oraz 12 dak. Dowództwu 2 DK podporządkowano bezpośrednio 1 pszwol. i 1 psk. Z dniem 1 kwietnia tego roku I Brygada Kawalerii została przemianowana na Mazowiecką Brygadę Kawalerii. Jej dowódcy podporządkowano 7 i 11 puł. oraz 4 psk i 1 dak. 5 puł. został podporządkowany dowódcy Podlaskiej Brygady Kawalerii.

W 1938 roku, po przeniesieniu gen. Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego w stan nieczynny i mianowaniu go ambasadorem RP w Rzymie, 1 pszwol. i 1 psk zostały podporządkowane pod względem wyszkolenia dowódcy Mazowieckiej BK, płk dypl. Janowi Karczowi.

Dowództwo Dywizji Kawalerii zostało rozformowane z dniem 1 lutego 1939 roku na podstawie rozkazu L.dz. 11420/tj. Departamentu Dowodzenia Ogólnego M.S.Wojsk.. Oba pułki (1 pszwol. i 1 psk) podporządkowano pod każdym względem dowódcy Mazowieckiej BK.

Po rozformowaniu Dowództwa DK do planu mobilizacyjnego "W" wprowadzono Kwaterę Główną Grupy Operacyjnej Kawalerii Nr 2 mobilizowaną w Warszawie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym.

W kwietniu tego roku 4 psk został podporządkowany dowódcy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w miejsce 3 psk.

Obsada personalna dowództwa dywizji

Gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski

dowódcy:

• gen. bryg. Gustaw Orlicz-Dreszer (1 VI 1924 - 16 XI 1925)
• gen. bryg. Jan Sawicki (16 XI – 31 XII 1925)
• gen. bryg. Gustaw Orlicz-Dreszer (31 XII 1925 – I 1932)
• płk Stefan Strzemieński (wz. 11 XI 1926 – 25 X 1930)
• płk Bolesław Wieniawa-Długoszowski (wz. do I 1932)
• gen. bryg. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (do 13 IV 1938)

dowódca artylerii konnej:

• płk art. Leon Dunin-Wolski (1924-1930)

szefowie sztabu:

• ppłk SG Stanisław Lubiński ( 1924 - 1925)
• ppłk SG Ludwik Kmicic-Skrzyński (X 1925 – IX 1926)
• rtm. SG Aleksander Jan Łubieński (p.o. od XI 1926)
• mjr dypl. Kazimierz Dworak (X 1927 – III 1930)
• rtm. dypl. Antoni Grudziński (IV - XI 1930)
• mjr dypl. Władysław Chwalibogowski
• ppłk dypl. Józef Szostak (X 1933 – 1935)
• mjr dypl. Jan Kazimierz Jastrzębski (od 1935 )

Bibliografia

• Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I, s. 116, 118, 120.
• Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ISBN 83-85621-87-3, s. 222.
• Eugeniusz Piwowarski, Przebieg i wyniki częściowej mobilizacji alarmowej z 23 marca 1939 r., Wojskowy Przegląd historyczny, Warszawa 1995, Nr 1-2 (151-152), s. 116.
• Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1992, ISBN 83-85621-06-7.