2 Księga Machabejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Druga Księga Machabejska - księga historyczna, wchodząca w skład katolickiego i prawosławnego kanonu Starego Testamentu jako księga deuterokanoniczna. Przez wyznawców judaizmu i Kościoły protestanckie zaliczana do ksiąg apokryficznych. Nie jest dalszym opowiadaniem Pierwszej Księgi Machabejskiej, lecz opisuje wypadki jej pierwszych siedmiu rozdziałów. Dzieje w niej zawarte obejmują okres piętnastu lat. Księga ta jest tak ułożona, aby uwydatnić przede wszystkim świątynię jerozolimską. Po profanacji, jakiej dopuścił się król Antioch IV Epifanes, nastąpiło oczyszczenie świątyni (dzięki działalności Judy Machabeusza, po tym nastąpiła śmierć króla) i ustanowienie dwóch świąt, związanych ze świątynią:

  • Święto Oczyszczenia Świątyni (2 Mch 10, 1-8);
  • Święto Nikanora (2 Mch 15, 25-36), które obchodzone było trzynastego dnia Adar, a więc jeden dzień przed świętem Purim (por. Est 9, 20-22);

Według katolickich egzegetów Druga Księga Machabejska jako pierwsza i jedyna w całym Starym Testamencie ukazuje naukę o czyśćcu i jako pierwsza ukazuje naukę o zmartwychwstaniu (por. 2 Mch 12, 44-45; 2 Mch 6, 18-31; 2 Mch 7, 1-42), oraz modlitwę żywych za umarłych i odwrotnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Wikimedia Commons