3.7 cm Infanteriegeschütz M.15

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
3.7 cm Infanteriegeschütz M.15
3.7 cm Infanteriegeschütz M.15
Dane podstawowe
Państwo  Austro-Węgry
Rodzaj działo piechoty
Historia
Produkcja seryjna 1915-??
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 37 mm
Długość lufy 372 mm (L/10)
Donośność 3000 m (maksymalna)
2200 m (skuteczna)
Prędkość pocz. pocisku 175 m/s (pocisk o masie 0,545 kg)
Masa 118 kg (bojowa)
Kąt ostrzału od – 43° do +43° (w pionie)
28° (w poziomie)
Wysokość linii ognia 380 mm
Długość odrzutu 110 mm
Szybkostrzelność 20 strz/min
Obsługa 3 osoby
Wikimedia Commons

3.7 cm Infanteriegeschütz M.15 – austro-węgierskie lekkie działo piechoty (działo okopowe).

I wojna światowa po pierwszej, manewrowej fazie przekształciła się w wojnę pozycyjną. Jednocześnie pojawił się problem zwalczania celów umieszczonych w fortyfikacjach polowych ponieważ ogień artylerii polowej okazał się mało skuteczny. Skuteczny okazał się ogień na wprost, ale działa artylerii polowej były zbyt duże i ciężkie aby mogły być używane podczas ataku. Rozwiązaniem tymczasowym było skierowanie do jednostek piechoty mniejszych i lżejszych dział górskich, ale one także były najczęściej zbyt ciężkie.

Jednocześnie rozpoczęto prace nad docelowymi konstrukcjami. W Austro-Węgrzech postanowiono do pełnienia roli działa piechoty przystosować działo górskie 3.7 cm Gebirgskanone M.13. Przejęto z niego lufę i zaprojektowano nowe łoże, które zapewniało większy kąt ostrzału w pionie. Prototypy nowej broni przeszły w 1915 roku testy na froncie południowo-wschodnim. Testy wykazały konieczność zmian w konstrukcji celownika. Po ich wprowadzeniu na początku 1916 roku zostało zamówionych 1000 dział. Otrzymały one wojskową desygnatę 3.7 cm Infanteriegeschütz M.15.

Działo M.15 miało lufę stalową kalibru 37 mm, z zamkiem klinowym. Łoże dwuścienne, osadzone na podstawie trójnożnej. Oporopowrotnik hydrauliczno-sprężynowy. Celownik peryskopowy. Działo posiadało tarczę pancerną. W razie potrzeby do działa M.15 można było dołączyć niewielkie koła. Na większe odległości po rozłożeniu na części było przenoszone w jukach.

Działo M.15 było zasilane amunicją scaloną. Opracowano trzy rodzaje pocisków: burzący, szrapnel i smugowy. Naboje były ładowane po 15 szt. do drewnianych skrzyń. Skrzynia z amunicją ważyła 26,5 kg.

Etatowo regiment (pułk) piechoty miał dwa plutony dział piechoty, ale w praktyce najczęściej dysponował tylko jednym. W plutonie służył oficer, dwóch podoficerów i 26 żołnierzy. Na wyposażeniu plutonu znajdowały się cztery działa, cztery juczne konie i jeden dwukołowy wóz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]