31 Armia Rakietowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
31 Armia Rakietowa
Historia
Państwo ZSRR/Federacja Rosyjska
Sformowanie 8 czerwca 1970
Nazwa wyróżniająca Orenburska
Tradycje
Rodowód 18 Samodzielny Korpus Rakietowy
Dowódcy
Pierwszy gen. płk Iwan Szewcow
Obecny gen. lejtnant Jurij Kononow
Organizacja
Numer 29452
Dyslokacja Orenburg
Podległość Dowództwo Strategicznych Wojsk Rakietowych
Rodzaj sił zbrojnych Strategiczne Wojska Rakietowe
Skład 13 D Rakietowa, 59 D Rakietowa, 52 D Rakietowa, 42 D Rakietowa, 8 D Rakietowa

31 Orenburska Armia Rakietowa – związek operacyjny Strategicznych Wojsk Rakietowych Związku Radzieckiego, następnie – Rosji. Sztab Armii stacjonuje w mieście Orenburg na Uralu, JW 29452.

Dowództwo armii zostało sformowane 8 czerwca 1970 na bazie 18 Samodzielnego Korpusu Rakietowego w Permie na podstawie dyrektywy Głównodowodzącego Strategicznych Wojsk Rakietowych z 23 kwietnia 1970.

Skład[edytuj | edytuj kod]

W skład nowo utworzonego związku operacyjnego weszły:

W 1975 w skład 31 Armii Rakietowej weszła 8 Melitopolska odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru Dywizja Rakietowa w m. Jurja-2 (miasto zamknięte ZATO Pierwomajskij – Первомайский, Кировская область) – JW 44200 ze składu 27 Armii Rakietowej. Wkrótce potem została włączona w skład armii 14 Dywizja Rakietowa z dowództwem w m. Joszkar-Oła – JW 34096, w 1996 r. dywizja ta została włączona do 27 Armii Rakietowej.

W 1991 rząd Kazachstanu podpisał układ o statusie bez broni jądrowej, w związku z czym jednostki 38 Dywizji Rakietowej z Dierżawinska były stopniowo likwidowane, w 1996 roku dywizja została całkowicie rozformowana.

W początkowym okresie związki taktyczne 31 Armii Rakietowej dysponowały rakietami typu R-14 (kod NATO: SS-5 Skean) oraz R-16 (kod NATO: SS-7 Saddler). W 1978 na uzbrojenie wprowadzono rakiety RSD-10 Pionier (kod NATO: SS-20 Saber), jako pierwsze otrzymały je pułki dywizji rakietowej w Niżnym Tagile. W 1989 zaczęto wyposażać jednostki w rakiety typu RS-22 (kod NATO: SS-24 Scalpel). W pierwszej kolejności otrzymały je jednostki dywizji rakietowej w Permie. Od 1995 roku podstawowe uzbrojenie stanowią rakiety typu Topol-M" (kod NATO: Stalin).

Obecnie 31 Armia Rakietowa uznawana jest za najsilniejszy związek operacyjny rosyjskich Strategicznych Wojsk Rakietowych.

Kolejni dowódcy 31 Armii Rakietowej[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • B. Potyrała, W. Szlufik – "Dowództwo sił Zbrojnych ZSRR od rewolucji naukowo-technicznej do równowagi strategicznej", wyd. WSP Częstochowa, 2000 r.
  • "Orenburska strategiczna. Kronika podstawowych faktów z historii Orenburskiej armii rakietowej", Wyd. Perm 2001 r.
  • "Perechen woinskich czastiej 1946-1991", wyd. Tomsk, 2002 r.
  • W. Fieskow, K. Kałasznikow, W. Golikow – "Armia Radziecka w latach zimnej wojny 1946-1991", wyd. Tomsk, 2004 r.