32 Pułk Artylerii Lekkiej (II RP)
32 Pułk Artylerii Lekkiej (32 pal) - oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Pułk nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" w dniach 24-27 sierpnia 1939 roku, w mobilizacji alarmowej przez Centralną Szkołę Podoficerów KOP w Osowcu (Okręg Korpusu Nr III) i 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej w Rembertowie (OK Nr I).
W kampanii wrześniowej 1939 roku pułk walczył w składzie 33 Dywizji Piechoty (Rezerwowej).
Spis treści |
[edytuj] Organizacja i obsada personalna pułku we wrześniu 1939
W nawiasach podano nazwę jednostki mobilizującej i oznaczenie grupy jednostek w mobilizacji alrmowej.
Dowództwo (32 dal, w grupie żółtej)
- dowódca – ppłk dypl. Tadeusz Michał Tabiszewski († 11 IX 1939)
- adiutant – kpt. Franciszek Bornstaedt
- adiutant – por. rez. Tadeusz Chołodziński († 11 IX 1939)
I dywizjon (32 dal, w grupie żółtej)
- dowódca – mjr Walerian Bartkiewicz († 9 IX 1939)
- dowódca 1 baterii – kpt. Jakub Gabryel [1]
- dowódca 2 baterii – por. Józef Piotr Burdyn
- dowódca 3 baterii – por. Tomasz Bonar
II dywizjon (Dywizjon Artylerii KOP "Osowiec", w grupie żółtej z wyjątkiem 4 baterii z plutonem kolumny amunicyjnej)
- dowódca – mjr Jan Walasek
- oficer zwiadowczy - por. Michał Franciszek Brożek
- dowódca 4 baterii – kpt. Antoni Ludwik Łotuszko († 1940 Katyń)
- dowódca 5 baterii – por. Romuald Dietrych
- dowódca 6 baterii – por. Antoni Jarosiński († 1940 Katyń)
III dywizjon (32 dal, w grupie żółtej)
- dowódca – mjr Władysław Passendorfer (od 12 IX 1939 dowódca pułku)
- dowódca 7 baterii – kpt. Stefan Konopka († 1940 Charków)
- dowódca 8 baterii – por. Zbigniew Rawicz-Twaróg († 2 IV 1940 Palmiry)
- dowódca 9 baterii – kpt. Świętosław Jatelnicki (od 12 IX 1939 dowódca dywizjonu)
Dywizjony I i II uzbrojone były w 75 mm armaty wzór 1897 z jaszczami wzór 1910 natomiast III dywizjon w 100 mm haubice wzór 1914/1919P z jaszczami wzór 1914/1919K.
[edytuj] Sztandar 32 dywizjonu artylerii lekkiej
Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1937 roku, nr 18, poz. 233. Sztandar wręczył gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki na Polu Mokotowskim w Warszawie 26 maja 1938 roku, podczas uroczystości wręczenia sztandarów oddziałom artylerii OK Warszawa i Łódź oraz oddziałom pancernym z całej Polski[2]. O losach sztandaru brak wiadomości[2].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ISBN 83-222-0377-2
- Roman Łoś, Artyleria polska 1914-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, ISBN 83-11-07772-X
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W", Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, ISBN 83-85621-87-3
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
