34 Budziszyński Pułk Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 34 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 34.
34 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Nazwa wyróżniająca Budziszyński[a]
Tradycje
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 34 Pułk Desantowy
Dowódcy
Pierwszy mjr Stanisław Pluto
Organizacja
Numer JW 2873[b] JW 3601
Dyslokacja Łódź[1]
Słupsk[2]
Podporządkowanie 8 Drezdeńska Dywizja Piechoty[1]
Rodzaj wojsk Piechota

34 Budziszyński Pułk Piechoty (34 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Jednostka wchodziła w skład 8 Dywizji Piechoty i była organizowana w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii. Zaprzysiężenia dokonano 21 października 1944 roku w Mordach.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Nr 7 dowódcy 2 Armii WP z 13 września 1944 roku 23 Pułk Piechoty został przemianowany na 34 Pułk Piechoty. W tym czasie pułk stacjonował w lesie na południowy wschód od miejscowości Mordy i był trakcie formowania.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów - 276, podoficerów 872, szeregowców - 1765).

Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 8 Dywizji Piechoty. W czasie forsowania Nysy, działając na głównym kierunku natarcia dywizji, uchwycił przyczółek pod Rothenburgiem. Następnie toczył walki pod Geheege, Nieder Horka, Kollm, Jänkendorf i Diehsa. Bronił się pod Ödernitz, Niesky, Budziszynem, Grossdubrau, Grosswelka i Cölln, gdzie poniósł dotkliwe straty. Na północ od Budziszyna, gdzie działając pojedynczymi batalionami współdziałał z pododdziałami 1 KPanc. 1 batalion 34 pp ochraniał sztab 2 Armii WP w rej. Kleinwelka. W operacji praskiej pułk walczył pod Lobendavą i Mikulašovicami. Szlak bojowy zakończył pod miejscowością Ušték [3].

8 drezd dp1 1945.png Operacja luzycka.png

Sztandar pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk otrzymał sztandar prawdopodobnie w dniu przysięgi, 22 października 1944 roku[4].

Opis sztandaru:
Płat o wymiarach 98 x 124 cm, obszyty z trzech stron frędzlą złotą i przymocowany do drzewca za pomocą dziewięciu kółek. Drzewce z ciemno politurowanego drewna. Głowica w ksziałcie orła wspartego na kuli, która umieszczona jest na cokole skrzynkowym[c].

Strona główna:
Na czerwonym polu, aplikowany i haftowany biało-złoty orzeł. W prawym dolnym rogu haftowana biało-złotą nicią cyfra "34"[4].

Strona odwrotna:
Na białym polu biało-złotą nicią haftowany napis "HONOR I OJCZYZNA". W prawym dolnym rogu haftowana biało-złotą nicią cyfra "34"[4].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

20 maja 1945 roku dowódca pułku wysłał na samochodach grupę operacyjną, która miała jak najszybciej wystawić posterunek na moście na Odrze w Krośnie Odrzańskim[5].

Od 28 maja 1945 roku pułk ochraniał zachodnią granicę Polski od Sadzarzewic do Zasiek[6]. Sztab pułku stacjonował w Brodach. 1 batalion pułku zorganizował na odcinku od Sadzarzewic do Strzegowa, strażnice w Sadzarzewicach, Markosicach i Późnej[6]; 2 batalion na odcinku od Strzegowa do Janiszowic zorganizował strażnice na południowy zachód od Strzegowa, w Mielnie, w lesie na południe od Mielna i w Janiszowicach[6], a 3 batalion ochraniał odcinek do Zasiek i zorganizował jedną strażnicę[6].

Po zakończeniu wojny pułk stacjonował w garnizonie Łódź (Łódzki Okręg Wojskowy). Jednostka wzięła udział w akcji "Wisła". W tym okresie pułkiem dowodził płk Jan Gerhard.

W dniach 7-9 czerwca 1949 roku jednostka została dyslokowana do garnizonu Słupsk (Pomorski Okręg Wojskowy), gdzie zajęła koszary przy ulicy Rokossowskiego 61. W tym samym roku oddział został przeformowany w 34 Budziszyński Zmotoryzowany Pułk Piechoty.

W 1950 roku jednostka została podporządkowana dowódcy 16 Kaszubskiej Dywizji Zmechanizowanej i przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Zmechanizowany. W październiku 1952 roku pułk został podporządkowany dowódcy 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej.

Jesienią 1958 roku jednostka została przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Piechoty i włączona w skład 23 Dywizji Piechoty.

W 1963 roku jednostka została przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Desantowy.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku

oficerowie

Uwagi

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 295 z 28.08.1945 → Rzepski 1970 ↓, s. 416
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  3. puszka barwy złotej

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 428.
  2. Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 432.
  3. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny... s. 215
  4. 4,0 4,1 4,2 Wanda Bigoszewska: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 - 1974. s. 92.
  5. Rzepski 1970 ↓, s. 282.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 90

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 - 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.
  • Stanisław Rzepski: 8 Dywizja Piechoty. Z dziejów 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty im. Bartosza Głowackiego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 90. ISBN 978-83-88059-54-4.