34 Budziszyński Pułk Piechoty
| 34 Pułk Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1944 |
| Nazwa wyróżniająca | Budziszyński[1] |
| Tradycje | |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 34 Pułk Desantowy |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | mjr Stanisław Pluto |
| Organizacja | |
| Numer | JW 2873[2] JW 3601 |
| Dyslokacja | Łódź[3] Słupsk[4] |
| Podporządkowanie | 8 Drezdeńska Dywizja Piechoty[3] |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
34 Budziszyński Pułk Piechoty (34 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.
Jednostka wchodziła w skład 8 Dywizji Piechoty i była organizowana w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii. Zaprzysiężenia dokonano 21 października 1944 roku w Mordach.
Spis treści |
Formowanie [edytuj]
Na podstawie rozkazu Nr 7 dowódcy 2 Armii WP z 13 września 1944 roku 23 Pułk Piechoty został przemianowany na 34 Pułk Piechoty. W tym czasie pułk stacjonował w lesie na południowy wschód od miejscowości Mordy i był trakcie formowania.
Struktura organizacyjna [edytuj]
- 3 bataliony piechoty
- kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
- baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
- plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii
Razem:
żołnierzy 2915 (w tym oficerów - 276, podoficerów 872, szeregowców - 1765).
Sprzęt:
162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm
Działania bojowe [edytuj]
Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 8 Dywizji Piechoty. W czasie forsowania Nysy, działając na głównym kierunku natarcia dywizji, uchwycił przyczółek pod Rothenburgiem. Następnie toczył walki pod Geheege, Nieder Horka, Kollm, Jänkendorf i Diehsa. Bronił się pod Ödernitz, Niesky, Budziszynem, Grossdubrau, Grosswelka i Cölln, gdzie poniósł dotkliwe straty. Na północ od Budziszyna, gdzie działając pojedynczymi batalionami współdziałał z pododdziałami 1 KPanc. 1 batalion 34 pp ochraniał sztab 2 Armii WP w rej. Kleinwelka. W operacji praskiej pułk walczył pod Lobendavą i Mikulašovicami. Szlak bojowy zakończył pod miejscowością Ušték [5].
 |
 |
Sztandar pułku [edytuj]
Pułk otrzymał sztandar prawdopodobnie w dniu przysięgi, 22 października 1944 roku[6].
Opis sztandaru:
Płat o wymiarach 98 x 124 cm, obszyty z trzech stron frędzlą złotą i przymocowany do drzewca za pomocą dziewięciu kółek. Drzewce z ciemno politurowanego drewna. Głowica w ksziałcie orła wspartego na kuli, która umieszczona jest na cokole skrzynkowym[a].
Strona główna:
Na czerwonym polu, aplikowany i haftowany biało-złoty orzeł. W prawym dolnym rogu haftowana biało-złotą nicią cyfra "34"[6].
Strona odwrotna:
Na białym polu biało-złotą nicią haftowany napis "HONOR I OJCZYZNA". W prawym dolnym rogu haftowana biało-złotą nicią cyfra "34"[6].
Okres powojenny [edytuj]
Od 28 maja 1945 roku pułk ochraniał zachodnią granicę Polski od Sadzarzewic do Zasiek[7]. Sztab pułku stacjonował w Brodach. 1 batalion pułku zorganizował na odcinku od Sadzarzewic do Strzegowa, strażnice w Sadzarzewicach, Markosicach i Późnej[7]; 2 batalion na odcinku od Strzegowa do Janiszowic zorganizował strażnice na południowy zachód od Strzegowa, w Mielnie, w lesie na południe od Mielna i w Janiszowicach[7], a 3 batalion ochraniał odcinek do Zasiek i zorganizował jedną strażnicę[7].
Po zakończeniu wojny pułk stacjonował w garnizonie Łódź (Łódzki Okręg Wojskowy). Jednostka wzięła udział w akcji "Wisła". W tym okresie pułkiem dowodził płk Jan Gerhard.
W dniach 7-9 czerwca 1949 roku jednostka została dyslokowana do garnizonu Słupsk (Pomorski Okręg Wojskowy), gdzie zajęła koszary przy ulicy Rokossowskiego 61. W tym samym roku oddział został przeformowany w 34 Budziszyński Zmotoryzowany Pułk Piechoty.
W 1950 roku jednostka została podporządkowana dowódcy 16 Kaszubskiej Dywizji Zmechanizowanej i przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Zmechanizowany. W październiku 1952 roku pułk został podporządkowany dowódcy 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej.
Jesienią 1958 roku jednostka została przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Piechoty i włączona w skład 23 Dywizji Piechoty.
W 1963 roku jednostka została przeformowana w 34 Budziszyński Pułk Desantowy.
Żołnierze pułku [edytuj]
Dowódcy pułku
- mjr Stanisław Pluto (od 28 VIII 1944)
- płk Jan Gerhard
- Józef Kamiński
- Kazimierz Makarewicz (1956-1957)
- Julian Baranowski
oficerowie
Uwagi
- ↑ puszka barwy złotej
Przypisy
- ↑ Rozkazem NDWP nr 293 z 28 grudnia 1945 r. 34 pp otrzymał miano "Budziszyńskiego".
- ↑ Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
- ↑ 3,0 3,1 Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 428.
- ↑ Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 432.
- ↑ Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny... s. 215
- ↑ 6,0 6,1 6,2 Wanda Bigoszewska: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 - 1974. s. 92.
- ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 90
Bibliografia [edytuj]
- Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 - 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.
- Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 90. ISBN 978-83-88059-54-4.
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
