38 cm Haubitze M.16

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
38 cm Haubitze M.16
38 cm Haubitze M.16
Dane podstawowe
Państwo Austro-Węgry
Producent Skodawerke Actien-Gesellschaft, Pilzno
Rodzaj haubica
Historia
Prototypy 1915
Produkcja seryjna 1916-??
Wyprodukowano 16 szt.
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 380 mm
Długość lufy 6460 mm (L/17)
Donośność 7900 m (pocisk 740 kg)
8280 m (pocisk 600 kg)
Prędkość pocz. pocisku 460 m/s (pocisk 740 kg)
520 m/s (pocisk 600 kg)
Masa 81 700 kg (bojowa)
145 200 kg (marszowa)
20 700 kg (lufy)
43 400 kg (platformy)
Kąt ostrzału +40° – 70° (w pionie)
360° (w poziomie)
Wysokość linii ognia 1850 mm
Długość odrzutu do 1000 mm
Szybkostrzelność 1 strz/5 min
Szybkość marszowa do 15 km/h

38 cm Haubitze M.16 – austro-węgierska ciężka haubica kalibru 380 mm.

W kwietniu 1915 roku w firmie Skoda rozpoczęto prace nad nową ciężką haubicą. Miała ona mieć moc zbliżona do 42 cm Küstenhaubitze M.14, ale większą mobilność (M.14 została zaprojektowana jako stacjonarne działo nadbrzeżne i jego wersja polowa mogła być z powodu masy przewożona wyłącznie koleją).

Haubica M16 miała łoże typu stałego, montowane na betonowej (początkowo) lub metalowej platformie. Lufa działa wykonana była ze stal niklowej. Zamek śrubowy, oporopowrotnik hydrauliczno-śrubowy. Do transportu działo demontowano na cztery zespoły (o masie 38 000, 33 000, 37 600 i 36 600 kg).

Działo było zasilane amunicją rozdzielna. Stosowano dwa typy pocisków różniące się masą i 5 ładunków miotających.

Pierwsze testy prototypów odbyły się w styczniu 1916 roku, a w maju tego roku dwa działa tego typu (o nazwach Gudrun and Barbara) wspierały swoim ogniem ofensywę wojsk cesarskich na froncie włoskim (bitwa pod Asiago). Wyniki prób bojowych uznano za pozytywne i zamówiono kolejne 14 haubic tego typu. W następnych latach działa tego typu były używane na wszystkich frontach na których walczyła armia Austro-Węgier. W momencie zakończenia wojny miała ona w służbie 10 dział M.16

Jeden z dwóch zachowanych egzemplarzy tej haubicy znajduje się w Narodowym Muzeum Wojskowym w Bukareszcie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons