56 Eskadra Towarzysząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
56 Eskadra Towarzysząca
56 eskadra obserwacyjna-symbol.JPG
Godło 56 Eskadry Towarzyszącej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1933
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 31 maja[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Tadeusz Lewkowicz
Ostatni kpt. obs. Marian Sukniewicz
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Lida
Podporządkowanie IV/5 Dywizjon Towarzyszący
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]

56 Eskadra Towarzyszącapododdział lotnictwa Wojska Polskiego II RP.

56 Eskadra Towarzysząca została sformowana na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.dz. 2446/Tjn. Org. z dnia 17 lipca 1933 roku w składzie 5 Pułku Lotniczego.

Organizacja eskadry została rozpoczęta 1 sierpnia 1933 roku na lotnisku Lida. Zgodnie z organizacją pokojową eskadra posiadała trzy plutony.

Mobilizacja eskadry została przeprowadzona w dniach 24 i 25 sierpnia 1939 roku. Po przeprowadzeniu mobilizacji pododdział został przemianowany na 56 Eskadrę Obserwacyjną.

W kampanii wrześniowej walczyła w składzie lotnictwa Armii „Karpaty” operując z lotniska polowego Mrowla położonego 10 km na północny-zachód od Rzeszowa. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało siedem samolotów towarzyszących Lublin R-XIIID i dwa samoloty łącznikowe RWD-8[3].

6 września o godzinie 12:18 w pobliżu miejscowości Ostrovany klucz słowackich samolotów Avia B-534 w składzie F. Hanovec, M. Žiaran i V. Jaloviar zestrzelił samolot Lublin R.XIIID. Kpr. pil. Marian Piasecki zginął, natomiast por. obs. Edward Porada skakał na spadochronie dostając się do niewoli. Zestrzelenie przyznano sierżantowi Františkowi Hanovec jako jedyne potwierdzone zestrzelenie polskiego samolotu przez pilota słowackiego[4].

Jednostka zakończyła działania bojowe lotem rozpoznawczym 17 września w rejon Przemyśla. Pod wieczór cztery samoloty eskadry przeleciały do Czerniowiec w Rumunii, następnego dnia dołączył piąty.

Personel eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

dowódca eskadry - kpt. obs. Marian Sukniewicz
dowódca I plutonu - por. obs. Mieczysław Gorzeński
dowódca II plutonu - kpt. obs. Eugeniusz Arciuszkiewicz
szef eskadry - sierż. Stefan Walicki
szef mechaników - st. majster wojsk. Franciszek Sieczkowski
por. obs. Brunon Okoński
por. obs. Edward Porada
por. obs. Edmund Sienkiewicz
por. obs. Antoni Zajączkowski
ppor. obs. Kazimierz Kucza
ppor. obs. Mieczysław Marcola
ppor. obs. Stanisław Ostaszewski
por. rez. pil. Antoni Jankowski
ppor. rez. pil. Stanisław Orda
ppor. rez. pil. Zbigniew Żmigrodzki
st. sierż. pil. Hipolit Kazimierczak
sierż. pil. Jan Czarnecki
sierż. pil. Stanisław Michalak
sierż. pil. Czesław Wismont
kpr. pil. Konstanty Gawlik
kpr. pil. Szymon Kita
kpr. pil. Marian Piasecki
kpr. pil. Roman Skrzyński
kpr. pil. Tomasz Tubis

Przypisy

  1. Święto 5 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 98.
  4. František Hanovec (cz.). valka.cz, 2006-10-28. [dostęp 11 sierpnia 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.