61 Cygni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Współrzędne: Astronomia 21h06m54,00s; +38°44'58,00"

61 Cygni A/B
61-cygni.jpg
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Łabędź
Rektascensja 21h 06m 54,0s/55,3s
Deklinacja +38° 44' 58"/31,4"
Odległość 11,4 ly
(3,45 pc)
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy karzeł/karzeł
Typ widmowy K5 V/K7 V
Jasność obserwowana 5,2/6,05m
Jasność absolutna 7,48/8,33m
Alternatywne oznaczenia
61 Cyg A/B, HD 201091/201092, HR 8085/8086, BD +38°4343/4344, GCTP 5077.00 A/B,
GJ 820 A/B, LHS 62/63, Struve 2758 A/B,
ADS 14636 A/B, HIP 104214/104217

61 Cygni – jeden z najbliższych układów podwójnych. Znajduje się w gwiazdozbiorze Łabędzia, w odległości ok. 11,4 lat świetlnych od Słońca. Odkryty w 1659 przez polskiego astronoma Jana Heweliusza.

Układ podwójny[edytuj | edytuj kod]

Porównanie Słońca (z lewej) i składników układu 61 Cygni

Do układu 61 Cygni należą składniki 61 Cygni A oraz 61 Cygni B.

  • Składnik 61 Cygni A to karzeł typu widmowego K5V (zob. diagram Hertzsprunga-Russella), o masie 0,7 masy Słońca, promieniu 0,72 promienia Słońca, jasności 0,085 jasności naszej Dziennej Gwiazdy. Temperatura powierzchni tej gwiazdy wynosi 4450 K, jasność wizualna zaś 5,2m.
  • Składnik 61 Cygni B jest również karłem o typie widmowych K7V, masie 0,63 masy Słońca, promieniu 0,67 promienia Słońca i jasności 0,039 jasności naszej Dziennej Gwiazdy. Jego temperatura powierzchniowa jest nieco niższa od temperatury składnika A i wynosi 4120 K.

Obie gwiazdy obiegają wspólny środek ciężkości w czasie 653,2 roku; dystans jaki je dzieli to 84 j.a.

61 Cygni jest gwiazdą o jednym z największych ruchów własnych – w ciągu 150 lat przesuwa się na ziemskim niebie o mniej więcej długość średnicy tarczy Księżyca.

Istnieją podejrzenia, iż wokół 61 Cygni A krąży planeta lub brązowy karzeł.

Obydwa składniki układu są gwiazdami zmiennymi – 61 Cygni A jest gwiazdą zmienną typu BY Draconis, zaś 61 Cygni B gwiazdą rozbłyskową.

Jest pierwszą gwiazdą, której odległość od Ziemi określono w 1841, mierząc roczną paralaksę[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Kosmos. Warszawa: Buchmann Sp. z o.o., 2012, s. 364. ISBN 978-83-7670-323-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons