62 Dywizjon Pancerny
| 62 Dywizjon Pancerny | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Rodowód | Sformowana przez 6 Batalion Pancerny |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | kpt. Zygmunt Brodowski |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | Podolska Brygada Kawalerii |
| Rodzaj wojsk | broń pancerna |
| Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe |
62 Dywizjon Pancerny – dywizjon pancerny Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon sformowany został w sierpniu 1939, w garnizonie Lwów przez 6 Batalion Pancerny dla Podolskiej Brygady Kawalerii, w składzie której walczył w kampanii wrześniowej.
Spis treści |
[edytuj] Działania dywizjonu
30 sierpnia dywizjon wyruszył transportem kolejowym w rejon koncentracji. Jeszcze w drodze został ostrzelany przez samoloty wroga w rejonie Krośniewic. Były straty w ludziach i sprzęcie. 2 września wyładował się we Wrześni i odjechał do Nekli, gdzie otrzymał rozkaz: marszem nocnym przejść na lewy brzeg Warty.
5 września pod Sławoszewkiem dywizjon zbombardowany został przez samoloty Luftwaffe. Zginęło 2 żołnierzy, 6 zostało rannych, zniszczony został jeden czołg. 9 września samochody pancerne odpędzały spod Uniejowa niemieckich motocyklistów. 10 września szwadron czołgów wspierał 14 p.uł., w walce o Wartkowice tracąc 4 poległych, 2 rannych i kilka wozów bojowych. Pułk [a wraz z nim Dywizjon] odniósł tego dnia ogromny sukces. Przecięto linie komunikacyjne i zaopatrzeniowe niemieckiego X Korpusu. W samych tylko Wartkowicach zdobyto 27 ciężarówek z żywnością, papierosami i amunicją. 1 pluton czołgów otrzymał takie zadanie:
zablokować drogę na Poddębice i zatrzymać niemieckie wozy zaopatrzeniowe Z kierunku Poddębic ciągle nadjeżdżały nowe niemieckie kolumny i wszystkie wpadały w ręce Polaków. Łącznie tego dnia zdobyto około 150-180 ciężarówek z amunicją i żywnością. Następnego dnia w potyczce pod Orłą stracił 2 zabitych, 6 rannych i 2 czołgi. W walkach wziął udział szwadron czołgów rozpoznawczych. Niemcy stracili 5 lub 6 czołgów [z czego jeden z nich zniszczyła tankietka strzelająca z cekaemu amunicją przeciwpancerną]. Czołgi zniszczyła zdobyta w Uniejowie niemiecka armatka przeciwpancerna 37 mm. Następnego dnia Dywizjon opóźniał działania niemieckiej 221 Dywizji Piechoty. Zadał jej poważne straty w ludziach i samochodach ciężarowych. W nocy 13 września wycofał się na północny brzeg Bzury. Podczas odwrotu 1 pluton czołgów dołączył do oddziałów 16 Dywizji Piechoty. Jej dowódca, gen Zygmunt Bohusz Szyszko 16 września wydał plutonowi rozkaz dołączenia do macierzystej Podolskiej Brygady Kawalerii. W rejonie Rybna natknęły się na czołgi niemieckich z 1 lub 4 Dywizji Pancernej. Wszystkie polskie czołgi zostały zniszczone. Samochody pancerne zostały zniszczone nad Bzurą z powodu zniszczenia przepraw przez rzekę. Natomiast czołgi 2 plutonu czołgów zdołały przejechać przez bród Wisłę i skierowały się do Puszczy Kampinoskiej. Koło wsi Polesie otrzymano rozkaz zniszczenia tankietek, aby warkotem silników nie zdradzały położenia oddziałów obchodzących niemieckie punkty oporu. Część żołnierzy dywizjonu przedostała się do Warszawy.
[edytuj] Organizacja i obsada personalna
- dowódca – kpt. br. panc. Zygmunt Brodowski (4 IX chory opuścił dywizjon, ranny 5 IX)
- adiutant – por. br. panc. Włodzimierz Seniuta (od 4 IX dowódca dywizjonu, ranny 10 IX pod Wartkowicami)
Szwadron Czołgów Rozpoznawczych Nr 62 (13 czołgów TKS)
- dowódca – por. br. panc. Stanisław Niemczycki
- dowódca 1 plutonu – ppor. rez. Jan Czarnecki[1]
- dowódca 2 plutonu – ppor. rez. Józef Wójcicki
Szwadron Samochodów Pancernych Nr 62 (8 samochodów pancernych wzór 1934-II)
- dowódca – por. Jan Tabaczyński (ranny 5 IX pod Sławoszewkiem)
- dowódca 1 plutonu – ppor. rez. Emil Podhorski (zginął 1 IX)
- dowódca 2 plutonu – ppor. rez. Zygmunt Traczyński (od 5 IX dowódca szwadronu)
- szef szwadronu – sierż. Pyda (zginął 1 IX)
Szwadron Techniczno-Gospodarczy
- dowódca – por. br. panc. Antoni Dzięciołowski
Przypisy
- ↑ Według Stanisława Niemczyckiego jego zastępcą i dowódcą 1 plutonu był ppor. rez. inż. Tytus Janota-Bzowski, ur. 20.11.1911.
[edytuj] Bibliografia
- Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1989.
- Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
- Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ; Londyn : Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
- Marian Winogrodzki, Podolska Brygada Kawalerii w działaniach wojennych 1939 r., cz. I Mobilizacja, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (129), Warszawa 1989, s. 326–342.
- Stanisław Niemczycki, Na marginesie artykułu M. Winogrodzkiego o Podolskiej BK, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (131–132), Warszawa 1990, s. 318.
|
|||||
