64 Zbiorcza Dywizja Wojsk Wewnętrznych NKWD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Emblemat NKWD

64 Zbiorcza Dywizja Wojsk Wewnętrznych NKWD (ros. 64 Сводная дивизия внутренних войск НКВД) – jedna z radzieckich dywizji w strukturze wojsk wewnętrznych NKWD z okresu II wojny światowej. Utworzono ją głównie w celu zwalczania polskiego podziemia niepodległościowego[1].

Sformowana rozkazem NKWD ZSRR nr 001266 z dnia 13 października 1944 w Lublinie jako Zbiorcza Dywizja Wojsk Wewnętrznych NKWD, operowała głównie na terenie Lubelszczyzny i Rzeszowszczyzny. Jej dowódcą został gen. mjr Sieriebriakow.

Działalność dywizji[edytuj | edytuj kod]

W II połowie października 1944 na terenie powiatu zamojskiego, a także w Krasnymstawie, rozpoczął działalność I, II i III batalion 98 Pułku Pogranicznego 64 Zbiorczej Dywizji Wojsk Wewnętrznych NKWD. Od tego czasu przez Zamojszczyznę zaczęły przechodzić fale obław, rewizji i aresztowań. NKWD wspólnie z MO i UB dostarczał setki osób do zamojskiego wiezienia i aresztu PUBP.

Od 20 października 1944 w Lublinie stacjonował sztab Dywizji, 145 Pułk Strzelecki, 198 samodzielny batalion piechoty zmotoryzowanej i 107 Samodzielna Grupa Manewrowa. Miejscem dyslokacji pozostałych jednostek Dywizji były: Piaski k. Lublina, Kraśnik, Zamość, Siedlce, Przemyśl, Rzeszów i Białystok.

Jak wynika z meldunku gen. Gorbatiuka, w dniach 14-20 października, czyli w okresie formowania Dywizji jej jednostki zatrzymały 740 osób. Natomiast pierwsze starcie bojowe pododdziałów Dywizji z oddziałami AK miało miejsce 25 października 1944 w rejonie Zaraszowa i Bystrzycy.

64 Zbiorcza Dywizja Wojsk Wewnętrznych NKWD istniała do końca 1946, została rozformowana rozkazem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (poprzednio NKWD) ZSRR nr 00970 z 1 listopada 1946.

Skład 20 października 1944[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo – 38 ludzi

Na czas formowania nie przybyło jedynie Dowództwo 9 Dywizji Strzeleckiej Wojsk Wewnętrznych NKWD.

Dyslokacja jednostek 20 października 1944[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • gen. mjr Sieriebriakow – od 13 października 1944 (podlegał szefowi Zarządu Wojsk Wewn. NKWD ds. ochrony tyłów działającej Armii Czerwonej; w lutym 1945 mianowany dowódcą GO Głównego Doradcy MBP Polski)
  • gen. mjr Browkin – od lutego 1945
  • ppłk Goriełow (p.o.)

Szefowie sztabu[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk Sierow
  • ppłk Goriełow
  • ppłk Ostanin (p.o.)
  • ppłk Goriełow
  • ppłk Szczemielew
  • mjr Szedulko (p.o.)

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

  • 16 października 1944 – 6.864
  • 17 października 1944 – 6.906
  • 18 października 1944 – 7.902
  • 19 października 1944 – 7.904
  • 20 października 1944 – 9.754

Przypisy

  1. G. Motyka, R. Wnuk – "Pany i rezuny. Współpraca AK-WiN i UPA 1945-1947", Warszawa 1997, s. 17

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Heller M. (М.Я. Хеллер), Niekricz A. (А.М. Некрич): Historia Rosji 1917-1995 Utopia u władzy. 4 t. ISBN 5-87902-004-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]