7,5 cm Infanteriegeschütz 37
| 7,5 cm Infantriegeschütz 37[1] | |
 7,5 cm IG 37 w Deutsches Panzermuseum |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  III Rzesza |
| Rodzaj | działo piechoty |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1944 |
| Wyprodukowano | 2278 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 75 mm |
| Długość lufy | 1798 mm |
| Donośność | 5150 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 280 m/s[2] |
| Długość | 3,53 m (w poł. marszowym) 3,38 m (w poł. bojowym)[2] |
| Szerokość | 1,61 m[2] |
| Wysokość | 0,96 m (tarcza opuszczona) 1,17 m (tarcza podniesiona)[2] |
| Masa | 510 kg (bojowa) |
| Kąt ostrzału | -10° do +40° (w pionie) 58° (w poziomie) |
| Długość odrzutu | 43 cm[2] |
7,5 cm Infantriegeschütz 37 (7,5 cm IG 37), niemieckie działo piechoty używane przez armię niemiecką w okresie II wojny światowej; jej pierwotne oznaczenie to Panzerjägerkanone 37, nazwę Infantriegeschütz nosiła od czerwca 1944[1].
Używane w czasie II wojny światowej niemieckie działa piechoty cierpiały z powodu bardzo niewielkiego zasięgu, co powodowało, że były łatwo niszczone kontrbateryjnym ogniem przeciwnika. Z tego względu zdecydowano się zrezygnować z ciężkich dział piechoty, na rzecz skuteczniejszych i lżejszych moździerzy, jak 8 cm Granatwerfer 34. Ze względu jednak na niedobory w produkcji, poszukiwano rozwiązań tymczasowych. Jednym z nich była wprowadzona w 1944 armata 7,5 cm IG 37. Stworzono ją przez umieszczenie lufy kal. 75 mm na podwoziu wycofywanych z użycia dział 3,7 cm PaK 36. Od maja do grudnia 1944 dostarczono 2278 armat[1].
Działo strzelało granatami burzącymi wz. 18 (3,5 kg) i kumulacyjnymi wz. 38 (5,45 kg); ten ostatni pozwalał na przebicie pancerza do 90 mm grubości. Skuteczny zasięg ognia przeciwpancernego wynosił ok. 500 m[1].
Działo miało zamek klinowy, z klinem pionowym; wyposażone było w hydrosprężynowy oporopowrotnik i osadzone na dwuogonowym łożu. Płyta pancerna była trzyczęściowa, dolną część podnoszono w czasie transportu, najwyższą można było opuścić dla obniżenia sylwetki działa[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Wolfgang Fleischer: German Light and Heavy Infantry Artillery 1914-1945. Atglen: Schiffer Publishing, 1997, s. 12-13 i 48. ISBN 978-0887408151.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 7.5 cm I. G. 37: Light Infantry Howitzer (ang.). W: Catalog of Enemy Ordnance [on-line]. U.S. Office of Chief of Ordnance, 31-12-2009. [dostęp 2011-02-21].
