7,5 cm Leichtgeschütz 40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
7,5 cm Leichtgeschütz 40
7,5 cm LG40 (eksponat U.S. Army Field Artillery Museum, Fort Sill, Oklahoma)
7,5 cm LG40 (eksponat U.S. Army Field Artillery Museum, Fort Sill, Oklahoma)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Rheinmetall
Rodzaj działo bezodrzutowe
Historia
Wyprodukowano 450 szt
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 75 mm
Długość lufy 458 mm L/15,5
Donośność 6800 m
Prędkość pocz. pocisku 350 m/s
Masa 145 kg
Kąt ostrzału -15° do +42° (w pionie)
360° (w poziomie, przy kącie podniesienia poniżej 20°)

60° (w poziomie, przy kącie podniesienia powyżej 20°)

Szybkostrzelność 8 strz/min
Obsługa 4
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

7,5 cm Leichtgeschütz 40 (7,5 cm LG40) , niemieckie działo bezodrzutowe z okresu II wojny światowej zaprojektowane dla potrzeb jednostek powietrznodesantowych (Fallschirmjäger), w czasie wojny używane było także przez oddziały wojsk górskich (Gebirgsjäger). Była to bardzo udana i lubiana broń używana do końca wojny, w porównaniu ze standardowym niemieckim działem polowym kalibru 75 mm, LG 40 ważyło o 90% mniej, a miało zasięg wynoszący ok. 75% normalnego działa polowego.

Prace projektowa nad działem rozpoczęto w zakładach Rheinmetall w 1937, początkowo działo znane było jako LG 1, ale ostatecznie jego oznaczenie zostało zmienione na bardziej standardowe LG 40 (numer oznaczał rok wprowadzenia do służby). W celu skrócenia okresu projektowego zdecydowano się użyć już istniejącej amunicji, zmodyfikowano jedynie łuski pocisków tak aby mogły być wykorzystywane w dziale bezodrzutowym, LG 40 używał dwóch typów amunicji – pocisków burzących z armaty górskiej 7,5 cm Gebirgsgeschütz 36 oraz pocisków przeciwpancernych z armaty polowej 7,5 cm FK 16 n.A.

Już po wprowadzeniu armaty do służby odkryto w niej dwa problemy. Pierwszy z nich wiązał się z tym, że uchodzące z dysz gazy prochowe powodowały zanieczyszczenie zamka, ale usunięcie tego defektu wymagałoby poważnych zmian w konstrukcji armaty i nie zdecydowano się na usunięcie tego defektu. Drugi, znacznie poważniejszy, związany był z bardzo lekką konstrukcją całego działa, po oddaniu ok. 300 strzałów lekka podstawa armaty zaczynała się dosłownie rozsypywać, było to głównie powodowane znacznymi siłami działającymi na lufę i lekką podstawę powodowanymi przez moment obrotowy opuszczających lufę pocisków. Aby temu zapobiec do wnętrza dysz gazowych wspawano brzechwy nadające gazom wylotowym kierunek ruchu odwrotny do kierunku obrotu pocisku.

LG 40 zostały po raz pierwszy użyte w czasie inwazji na Kretę, stanowiły wyposażenie 2. Batterie/Fallschirmjäger-Artillerie-Abteilung (2 Bateria Batalionu Artylerii Spadochronowej) i były używane przez jednostki spadochronowe Luftwaffe i Waffen-SS do końca wojny. Armaty te były też używane przez jednostki górskie, niemieccy Gebirgsjäger używali ich w czasie walk na Kaukazie w lecie i jesienią 1942.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mündel (April/May 1971). "Der >>Igel<< von Rethymon, Fallschirmartillerie im Einsatz auf Kreta". Der Deutsche Fallschirmjäger: 10-11.
  • Englemann, Joachim and Scheibert, Horst. Deutsche Artillerie 1934-1945: Eine Dokumentation in Text, Skizzen und Bildern: Ausrüstung, Gliderung, Ausbildung, Führung, Einsatz. Limburg/Lahn, Germany: C. A. Starke, 1974
  • Hogg, Ian V. German Artillery of World War Two. 2nd corrected edition. Mechanicsville, PA: Stackpole Books, 1997 ISBN 1-85367-480-X