7,5 cm PaK 41
| 7,5cm PaK 41 (L/57) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  III Rzesza |
| Producent | Krupp AG |
| Rodzaj | armata przeciwpancerna |
| Historia | |
| Prototypy | 1941 |
| Produkcja seryjna | 1942 |
| Wyprodukowano | 150 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 75 mm/55 mm |
| Długość lufy | 4320 mm (L/57) |
| Donośność | 8000 m (maksymalna) 2000 m (maksymalna odległość celowania) 1800 m (największa odległości efektywnego strzelania) |
| Prędkość pocz. pocisku | 1125 m/s (PzGr 41 HK) 1230 m/s (PzGr 41 W) 900 m/s (SprGr) |
| Masa | 1390 kg (bojowa) 1450 kg (marszowa) |
| Kąt ostrzału | 60º (w poziomie) -12º +17º (w pionie) |
| Szybkostrzelność | 12 – 14 strz./min |
| Obsługa | 7 |
| Szybkość marszowa | 40 km/h |
7,5cm Panzerabwehrkanone 41 L/57 (7,5cm PaK 41)[1] – niemiecka armata przeciwpancerna z okresu II wojny światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pod koniec lat trzydziestych dowództwo Wehrmachtu opracowało wymagania dla armaty przeciwpancernej o kalibrze 75 mm. Do opracowania takiej konstrukcji przystąpiły koncerny Rheinmetall AG, który opracował armatę 7,5 cm PaK 40 oraz Friedrich Krupp AG.
W koncernie Friedrich Krupp AG opracowano armatę, w której zastosowano lufę stożkową o zmiennym kalibrze, w części zamkowej miała ona kaliber 75 mm, a w części wylotowej kaliber wynosił 55 mm, przy czym zwężenie występowało tylko w trzech miejscach. W armacie zastosowano także nowatorskie umocowanie lufy w jarzmie kulistym. Jarzmo to zostało umieszczone w podwójnej tarczy osłaniającej obsługę. Tarcze miały grubość – 7 mm. Konstrukcja lufy umożliwiała również wymianę odcinków zwężających, które szybko ulegały zużyciu, w warunkach polowych. Armata ta otrzymała oznaczenie 7,5 cm PaK 41.
Po próbach w 1942 roku rozpoczęto jej produkcję seryjną, ale zbudowano zaledwie 150 dział tego typu, a następnie ich produkcję przerwano.
W armacie stosowano trzy rodzaje pocisków:
- PzGr 41 HK – przeciwpancerne o wadze 2,56 kg, o przebijalności pancerza o grubości 136 mm z odległości 1000 m
- PzGr 41(w) – przeciwpancerne o wadze 2,5 kg, o przebijalności pancerza o grubości 140 mm z odległości 1000 m
- SprGr – odłamkowe
Ponieważ pociski te wymagały użycia w produkcji wolframu produkowano je w niedostatecznej ilości.
Użycie [edytuj]
Armaty 7,5 cm PaK 41 w 1942 roku wprowadzono na wyposażenie dywizjonów niszczycieli czołgów w kilku niemieckich dywizjach piechoty. Z uwagi jednak na szybkie zużycie luf oraz brak dostatecznej ilości amunicji już w 1943 roku zaczęto je wycofywać z użycia. Choć jeszcze w 1945 roku znajdowało się 11 armat tego typu, zaledwie 3 znajdowały się w jednostkach na froncie.
Przypisy
- ↑ Inna nazwa 7,5cm/5,5cm Panzerabwehrkanone 41 L/57
Bibliografia [edytuj]
- Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998, s. 185. ISBN 0-7607-1022-8.
- Maksym Kolomiec: Panzerabwehr artillerie. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 2006. ISBN 83-7219-258-8.
