7,5 cm leichtes Infanteriegeschütz 18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

7,5 cm leichtes Infanteriegeschütz 18 (7,5 cm le.IG 18) - niemieckie działo piechoty kalibru 75 mm używane przez Wehrmacht w okresie II wojny światowej. Armata została zaprojektowana w 1927 w zakładach Rheinmetall.

Informacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

W wersji podstawowej (le.IG 18) załoga była chroniona przez tarczę pancerną. Produkowano także wersję górską tej armaty 7,5 cm leichtes Gebirgsinfanteriegeschütz 18 rozkładaną na 10 części, z których najcięższa ważyła 74,9 kg. Górskie bataliony były zazwyczaj wyposażone w dwa działa tego typu.

W 1939 wyprodukowano 6 armat 7,5 cm le.IG 18F przeznaczonych dla wojsk powietrznodesantowych. Mogły być one rozłożone na cztery części po 140 kg. Charakteryzowały się mniejszymi kołami i brakiem tarczy pancernej. Istniała także wersja znana jako 7,5 cm Infanteriegeschütz L/13, będąca zmodyfikowaną odmianą le.IG 18 rozkładaną na cztery lub sześć części.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

7.5 cm le.IG 18 i 7.5 cm le.GebIG 18[edytuj | edytuj kod]

  • Kaliber: 75 mm
  • Kąt podniesienia lufy: -10° to 73°
  • Prędkość wylotowa (pocisk kruszący): 210 m/s
  • Zasięg: 3550 m
  • Ciężar: 400 kg
  • Ciężar 7.5 cm le.GebIG 18: 440 kg

7.5 cm IG L/13[edytuj | edytuj kod]

  • Kaliber: 75 mm
  • Kąt podniesienia lufy: -5° to 43°
  • Prędkość wylotowa: 305 m/s
  • Zasięg: 5100
  • Ciężar: 375 kg

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Podczas wojny[edytuj | edytuj kod]

Zachowane egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons