76 mm armata dywizyjna wz. 1902
| 76 mm armata wz. 1902 | |
 Armata wz. 1902 wyprodukowana w 1907. Sotamuseum w Helsinkach |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Rosja/ ZSRR |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1903-1931 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 76,2 mm[1] |
| Długość lufy | 2286 mm |
| Donośność | 6.5 km[1] |
| Prędkość pocz. pocisku | 588 m/s[1] |
| Masa | 1092-1100 kg (bojowa) 2017-2130 kg (marszowa) |
| Kąt ostrzału | -6° do +16° (w pionie)[1] -5° (w poziomie)[1] |
| Szybkostrzelność | 10-12 strz./min[1] |
| Szybkość marszowa | 6-7 km/h[1] |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Rosyjska armata 76,2 mm z okresu I wojny światowej. Konstrukcja jej była oparta na rewolucyjnym dziale francuskim 75 mm wz. 1897[1]. Produkowana była w zakładach Putiłowskich w Petersburgu z niewielkimi zmianami do lat dwudziestych, a jej rozwinięciem były radzieckie armaty dywizyjne: wz. 1936 (F-22) i wz. 1942 (ZiS-3). Kaliber ok. 75 mm do II wojny światowej był uważany za najbardziej uniwersalny i powszechnie stosowany w armatach polowych większości państw.
Wojsko Polskie używało co najmniej kilkuset armat tego typu od roku 1918. W ramach ujednolicenia amunicji z francuskimi armatami 75 mm wz. 1897 większość z nich w 1926 została przekalibrowana (przez włożenie "koszulki") na 75 mm i otrzymała nazwę wz. 02/26, a ponadto w latach dwudziestych ponad 100 z nich wymieniono z Rumunami na armaty francuskie.
Jednak z powodu zapasów amunicji kal. 76,2 mm części z armat nie przekalibrowywano. W 1939 roku utworzono z nich 21 2-działowych plutonów artylerii pozycyjnej, które następnie wzięły udział w walkach:
- nr 11: Armia "Modlin" - Różan
- nr 12: Armia "Modlin" - Pułtusk
- nr 13 i 14: Armia "Modlin" - twierdza Modlin
- nr 15 i 16: SGO "Narew" - Wizna
- nr 36 - 38: SGO "Narew" - Osowiec
- nr 31 - 35: Obszar Warowny Grodno
- nr 51 i 52: Armia "Karpaty" - pododcinek "Nowy Sącz"
- nr 53 i 54: Armia Kraków - 21 Dywizja Piechoty Górskiej
- nr 55 i 56: Armia "Kraków - pododcinek "Sucha"
- nr 57 i 58: Armia Kraków] - Obszar Warowny Katowice, w składzie Grupy Fortecznej
- nr 111: Lądowa Obrona Wybrzeża
Jedna armata w wersji wz. 1902/26 stanowiła uzbrojenie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Ponadto w czasie działań wojennych utworzono niewielką liczbę improwizowanych pododdziałow artylerii wyposażonych w armaty tego typu.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
|
|||||||||||||||||||||||
