76 mm armata dywizyjna wz. 1902

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
76 mm armata wz. 1902
Armata wz. 1902 wyprodukowana w 1907.  Sotamuseum w Helsinkach
Armata wz. 1902 wyprodukowana w 1907. Sotamuseum w Helsinkach
Dane podstawowe
Państwo  Rosja/ ZSRR
Historia
Produkcja seryjna 1903–1931
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 76,2 mm[1]
Długość lufy 2286 mm
Donośność 6,5 km[1]
Prędkość pocz. pocisku 588 m/s[1]
Masa 1092–1100 kg (bojowa)
2017–2130 kg (marszowa)
Kąt ostrzału -6° do +16° (w pionie)[1]
-5° (w poziomie)[1]
Szybkostrzelność 10–12 strz./min.[1]
Szybkość marszowa 6–7 km/h[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Rosyjska armata kalibru 76.2 mm wz. 1902 poprzedzona przodkiem

3-calowa armata dywizyjna wz. 1902 – rosyjska armata 76,2 mm z okresu sprzed I wojny światowej.

Konstrukcja jej była częściowo wzorowana na rewolucyjnym dziale francuskim 75 mm wz. 1897[1]. Produkowana była w zakładach Putiłowskich w Petersburgu z niewielkimi zmianami do lat dwudziestych, a jej rozwinięcie stanowiła armata wz. 1902/30. Kaliber ok. 75 mm do II wojny światowej był uważany za najbardziej uniwersalny i powszechnie stosowany w armatach polowych większości państw.

Wojsko Polskie używało co najmniej kilkuset armat tego typu od roku 1918. W ramach ujednolicenia amunicji z francuskimi armatami 75 mm wz. 1897 większość z nich w 1926 została przekalibrowana (przez włożenie „koszulki”) na 75 mm i otrzymała nazwę wz. 02/26, a ponadto w latach dwudziestych ponad 100 z nich wymieniono z Rumunami na armaty francuskie.

Jednak z powodu zapasów amunicji kal. 76,2 mm części z armat nie przekalibrowywano - w sierpniu 1939 roku pozostało ich 89[2]. Armaty te występowały powszechnie pod gwarową nazwą „armata prawosławna”. W 1939 utworzono z nich 22 dwudziałowe plutony artylerii pozycyjnej, które następnie wzięły udział w walkach:

Jedna armata, pierwotnie należąca do 111. plutonu, stanowiła uzbrojenie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Ponadto w czasie działań wojennych utworzono niewielką liczbę improwizowanych pododdziałów artylerii wyposażonych w armaty tego typu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej, s. 15
  2. Andrzej Konstankiewicz: Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego w latach 1914-1939, Lublin, 2003, ISBN 83-227-1944-2

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.