7 Łużycka Dywizja Desantowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
7 Dywizja Desantowa
PT 76 7 DOW TBiU 12 3.jpg
Pojazdy dywizji podczas forsowania przeszkody wodnej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1963
Rozformowanie 1986
Nazwa wyróżniająca Łużycka
Tradycje
Rodowód 23 Dywizja Desantowa
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 7 Łużycka Brygada Obrony Wybrzeża
Organizacja
Dyslokacja Gdańsk
Podporządkowanie Pomorski Okręg Wojskowy
Rodzaj wojsk Wojska desantowe
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe

7 Łużycka Dywizja Desantowa (7 DDes) – związek taktyczny Sił Zbrojnych PRL.

Dywizja wchodziła w skład Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Popularna nazwa stosowana w środkach masowego przekazu to "Niebieskie Berety".

Geneza powstania[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1958 roku, wykorzystując ludzi i sprzęt rozformowanych 3 i 5 Brygady Obrony Wybrzeża, utworzono 23 Dywizję Piechoty według etatu nr 2/235-2/249, która przejęła zadania rozwiązanych brygad. W styczniu 1963 roku przeprowadzono jej reorganizację na dywizję desantową. Początkowo planowano, że 23 Dywizja Piechoty zostanie przeformowana na dywizję zmechanizowaną. Z zamiaru tego jednak zrezygnowano, w związku z przyjętą koncepcją utworzenia Frontu Polskiego przewidzianego do działań na kierunku nadmorskim. Dywizja miała być wykorzystana w działaniach bojowych desantu morskiego. 23 Dywizja Desantowa powstała na bazie jednostek 23 Dywizji Piechoty oraz przekazanego z Marynarki Wojennej 3 Pułku Piechoty Morskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koszary w Gdańsku-Wrzeszczu - miejsce stacjonowania dywizji

W październiku 1963 23 Dywizję Desantową przemianowano na 7 Łużycką Dywizję Desantową. W 1964 r. dywizja otrzymała na wyposażanie pływające transportery TOPAS produkcji czechosłowackiej oraz czołgi pływające PT-76. W 1971 transportery TOPAS zmodyfikowano montując na nich wieżyczki z 14,5 mm KPWT i 7,62 mm PKT. Dywizja szkoliła się na poligonach: Okonek, Drawsko Pomorskie i Orzysz, a w zakresie działań desantowych na plażach: Ustki, Ognicy i Jelitkowa.

7 Dywizja Desantowa należała do jednostek I rzutu operacyjnego WP utrzymujących pełną gotowość bojową do działań. Sprawdzianem jej możliwości bojowych był udział w licznych ćwiczeniach Układu Warszawskiego, jak: "Odra-Nysa-69", "Braterstwo Broni-70", "Braterstwo Broni-80", "Sojusz-81" i "Sojusz-83".

2 sierpnia 1986 dywizję przemianowano na 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża, przy zachowaniu jej dotychczasowej organizacji (stan osobowy 7 DD był niższy od typowej dywizji – ok. 6000 żołnierzy. W strukturach ZSZ Układu Warszawskiego występowała ona już od lat 60. jako brygada). Dopiero w 1989 r. brygadę przeformowano na strukturę batalionową.

Tradycje dywizji dziedziczy obecnie 7 Pomorska Brygada Obrony Wybrzeża.

TOPAS – podstawowy transporter opancerzony dywizji
PT-76 – podstawowy czołg dywizji

Struktura organizacyjna (1986)[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

Przekształcenia[edytuj | edytuj kod]

3 i 5 Brygady Obrony Wybrzeża oraz 32 bcz i apanc → 23 Dywizja Piechoty23 Dywizja Desantowa7 Łużycka Dywizja Desantowa7 Łużycka Brygada Obrony Wybrzeża1 Gdańska Brygada Obrony Terytorialnej → 1 Gdański Batalion Obrony Terytorialnej → 1 batalion 7 Pomorskiej Brygady Obrony Wybrzeża

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Niebieskie Berety, Żołnierz Polski 1993 nr 9
  • Edward Wejner, Wojsko i politycy bez retuszu. Toruń: Adam Marszałek, 2006. ISBN 978-83-7441-420-3.
  • Zarys historii niebieskich beretów, Gdańsk 1993