7 Brygada Inżynieryjno-Budowlana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
7 Brygada Inżynieryjno Budowlana
LWP kurtki sapmost.png
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1945
Dowódcy
Pierwszy płk Aleksander Panfiłow
Organizacja
Dyslokacja Warszawa
Podległość Dowództwo Wojsk Inżynieryjnych
Rodzaj wojsk Wojska inżynieryjne

7 Brygada Inżynieryjno-Budowlana (7 BInż-Bud) – związek taktyczny wojsk inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego.

Powstanie i działalność brygady[edytuj | edytuj kod]

Brygada została sformowana na podstawie rozkazu Nr 0121/Org. Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego z 12 maja 1945 roku w Warszawie i podporządkowana dowódcy Wojsk Inżynieryjnych WP gen. Stanisławowi Lisowskiemu. Zadaniem głównym brygady była odbudowa wyznaczonych obiektów w stolicy, a ponadto oczyszczenie Warszawy i jej okolic z amunicji.

Po sformowaniu, uzupełnieniu stanów osobowych pododdziałów oraz krótkim przeszkoleniu jednostka przystąpiła do rozminowania Warszawy i powiatów Błonie, Gostynin, Nowy Dwór Mazowiecki, Sochaczew, Włocławek, Inowrocław, Toruń oraz m. Nieszawa. Oprócz tego pododdziały prowadziły prace wyburzeniowe obiektów miejskich nie nadających się do odbudowy.

42 batalion pod dowództwem mjr. Jana Piotrowskiego 15 czerwca został skierowany do rozminowania terenów w rejonie nr 2. Obszar o powierzchni 13 tys. km kw. położony na zachód od Warszawy obejmował Wisłę do Bydgoszczy i tereny położone na zachód na tym odcinku. Pierwsza kompania tego batalionu rozminowała na obszarze Warszawy 101 obiektów. W lipcu 1945 roku żołnierze 7 BInż-Bud wywieźli 925,5 ton amunicji i materiałów wybuchowych, zgromadzonych na stacjach Warszawa Wschodnia Towarowa i Warszawa Zachodnia. Do 4 września 1945 roku, w Palmirach, patrol saperski z 42 batalionu zniszczył 377 ton amunicji wywiezionej ze składów warszawskich[1].

W pierwszym etapie prowadzonych prac bataliony przede wszystkim usuwały miny z zasadniczych dróg i miejscowości. W następnym etapie rozminowywały lewy brzeg Wisły, Puszcze Kampinoską oraz obszar twierdzy Modlin. Innymi ważniejszymi przedsięwzięciami wykonywanymi przez brygadę było:

Brygada sprawdziła i rozminowała ponad 9000 km. kw. terenu, ponad 32,5 tys. km dróg, 23 mosty kolejowe, 147 km torów kolejowych, 1 lotnisko. Przy tym unieszkodliwiono lub zniszczono ok. 16 tys. szt. min, 4753 bomby lotnicze oraz kilkaset tysięcy sztuk innych niebezpiecznych przedmiotów.

Brygadę została rozformowana 11 września 1945 roku. Z brygady wydzielono samodzielne bataliony inżynieryjno-budowlane i podporządkowano III wiceministrowi obrony narodowej.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • płk Aleksander Panfiłow
  • płk Michał Prochorow
  • płk Leon Rajski
  • płk Siemion Żukow

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo 7 Brygady Inżynieryjno-Budowlanej
  • 42 samodzielny batalion saperów
  • 43 samodzielny batalion inżynieryjno-budowlany
  • 44 samodzielny batalion inżynieryjno-budowlany
  • 45 samodzielny batalion inżynieryjno-budowlany
  • kompania dowodzenia,
  • park przepraw
  • kompania transportowa

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Lechowski, Ludowe Wojsko Polskie i Armia Radziecka w rozminowaniu Warszawy s. 70.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • F. Kaczmarski, S. Soroka, Wojska Inżynieryjne LWP 1945-1979, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1982,
  • Zdzisław Barszczewski, Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1998
  • Andrzej Lechowski, Ludowe Wojsko Polskie i Armia Radziecka w rozminowaniu Warszawy, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (84), Warszawa 1978