7 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy niemieckiej 7 Dywizji Piechoty. Zobacz też: 7 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
Znak taktyczny dywizji

7 (Bawarska) Dywizja Piechoty, niem. 7. Infanterie-Division – niemiecki związek taktyczny, utworzony w 1935 w Monachium (stąd nieoficjalne określenie: "Bawarska" w nazwie). Weszła w skład Grupy Armii Południe feldmarszałka Gerda von Rundstedta.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Rejony operacji[edytuj | edytuj kod]

  • Polska (wrzesień 1939 - maj 1940)
  • Francja (maj 1940 - czerwiec 1940)
  • Niemcy (czerwiec 1940 - czerwiec 1941)
  • Front wschodni, odcinek środkowy (czerwiec 1941 - luty 1945)
  • Gdańsk (luty 1945 - maj 1945)

Skład dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • 19 Pułk Piechoty (niem. 19. Infanterie-Regiment)
  • 61 Pułk Piechoty (niem. 61. Infanterie-Regiment)
  • 62 Pułk Piechoty (niem. 62. Infanterie-Regiment)
  • 7 Zmotoryzowany Batalion Przeciwpancerny (niem. 7. Panzerabwehr Bataillon (mot))
  • 7 Batalion Rozpoznawczy (niem. 7. Aufklarungs Bataillon)
  • 7 Pułk Artylerii (niem. 7. Artillerie-Regiment)
    • 1. batalion
    • 2. batalion
    • 3. batalion
    • 1 / 43 Pułku Artylerii
  • 7 Rezerwowy Batalion Polowy (niem. 7. Feldersatz Bataillon)
  • 7 Batalion Łączności
  • 7 Batalion Saperów (niem. 7. Pionier Bataillon)
  • jednostki zaopatrzeniowe

Wrzesień 1939[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Bitwa pod Węgierską Górką.

Początek walk[edytuj | edytuj kod]

1 września 1939 7 Bawarska Dywizja Piechoty pod dowództem gen. bryg. Eugena Otta przekroczyła granicę polską w Zwardoniu. Potężne uderzenie odpierał polski pododdział pod dowództwem por. Talarka. Realizując rozkaz przełożonego, pod naporem przeważających sił przeciwnika, zmuszony był wycofać się jednak w rejon Baraniej Góry.

2 września 1939 w godzinach rannych nastąpiło kolejne uderzenie 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty w rejonie Ujsół, Milówki i Kamesznicy w Beskidzie Żywieckim oraz w rejonie Istebnej, Koniakowa w Beskidzie Śląskim. Natarcie to przypłacili jednak Niemcy niemałą ceną, pozostawiając w Ujsołach, Rajczy, Nieledwi i Kamesznicy ponad 50 zabitych, a także dużo zniszczonego sprzętu bojowego (głównie samochodów opancerzonych). O godz. 11.00 natarcie oddziałów 7 Dywizji Piechoty zostało zatrzymane w Milówce.

Szturm fortów w Węgierskiej Górce[edytuj | edytuj kod]

Oddziały niemieckie po przegrupowaniu ponowiły atak. W ramach artyleryjskiego przygotowania posypała się lawina pocisków i zapłonęły pierwsze chałupy.

W pół godziny później do ataku ruszyła piechota niemiecka, która wkrótce znalazła się na przedpolach schronów bojowych w Węgierskiej Górce. 17 tys. żołnierzy 7. Bawarskiej Dywizji Piechoty szturmowało maleńki oddział polski, któremu udało się odeprzeć pierwszą falę uderzenia celnym ogniem ckm-ów.

Niemcy zaczęli ostrożniej podchodzić do ataku, decydując się na zdobywanie poszczególnych schronów po kolei. Taktyka ta, której kluczowym punktem były grupy szturmowe wspomagane przez saperów, nie dała spodziewanych efektów. I tak ataki trwały aż do późnych godzin nocnych. Płk Gaładyk dopiero wieczorem wydał rozkazał wycofanie się obrońcom. Załoga fortu "Waligóra" (dowódca por. Leopold Galocz) zmuszona była do wycofania się z powodu braku amunicji. Walki trwały 8 godzin, po czym opór stawiły 2 forty w Węgierskiej Górce "Włóczęga" (dow. ppor. Marian Małkowski) i "Wędrowiec" (dowódca kpt. T. Semik), oraz 1 i 2 kompania strzelecka baonu "Berezwecz" (mjr Kazimierz Czarkowski), do których nie dotarł rozkaz wycofania się.

Rankiem 3 września 1939 kpt. Semik zabronił prowadzenia ognia z wierzchu fortu i korzystał jedynie z ckm i działka 37 mm zamocowanych w ambrazurach. Rozkazu tego nie wykonał jego zastępca sierżant Raczyński i zginął przeszyty ogniem ciężkiego karabinu maszynowego.

Potyczka we wsi Lipowa[edytuj | edytuj kod]

Rozbite oddziały Batalionu KOP "Berezwecz" i skompletowane pod dowództwem kpt. Wajdowicza w ciągu nocy z 2 na 3 września 1939 i dalej w ciągu dnia 3 września stoczyły jeszcze potyczkę z oddziałami niemieckimi przedzierając się przez wieś Lipowa.

Wycofanie się sił polskich[edytuj | edytuj kod]

Fort "Włóczęga" poddał się 3 września o godz. 8.30, a fort "Wędrowiec" dowodzony przez kpt. Tadeusza Semika o godz. 17.00. Mimo ogromnej przewagi liczebnej i technicznej, Niemcy ponieśli spore, szacowane na 200-300 ludzi, straty.

Pozostałe oddziały wycofały się w kierunku Żywca i Andrychowa. Utworzona z resztek 1 i 2 kompanii nowa kompania pod dowództwem kpt. Tadeusza Kadego wycofała się przez Ostre w kierunku Lipowej.

Potyczka w rejonie Zadziela[edytuj | edytuj kod]

W dalszym marszu 4 września 1939 w godzinach rannych jednostki polskie stoczyły ciężki bój w rejonie Zadziela–Oczków z napotkanymi oddziałami 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty, zadając nieprzyjacielowi ciężkie straty w ilości 47 zabitych i wielu rannych (był to ostatni bój Batalionu KOP "Berezwecz" na Ziemi Żywieckiej).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wilhelm Hertlein, Chronik der 7. Infanterie-Division München.
  • D. Schmidtgen, Die Münchener Hausdivision: Die Divisionskurzberichte der 7. Infanterie Division von Juli 1940 bis April 1944.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]