7 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (7 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.
Dywizjon został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Łodzi, przez 4 Pułk Artylerii Ciężkiej z przeznaczeniem dla 7 Dywizji Piechoty.
W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[1].
[edytuj] Działania bojowe
1 września dywizjon zajmował stanowiska ogniowe w zachodniej części Częstochowy i wspierał oddziały 7 DP na głównej pozycji opóźniania. Pod koniec dnia oddziały osłonowe wraz z artylerią wycofały się na główne pozycje obronne. 2 września nieprzyjaciel prowadził rozpoznanie i bombardował pozycje dywizji. Wieczorem uderzył wojskami lądowymi. Artyleria dywizyjna zniszczyła około 40 pojazdów[1], a w ciągu dnia ostrzeliwała kolumny niemieckiej dywizji pancernej, obchodzącą Częstochowę od północy. Na rozkaz dowódcy Armii Kraków dywizja wycofała się w rejon Janowa. 7 dac miał wspierać 74 pp w rejonie lasu na zachód od Złotego Potoku. 3 września rano dywizjon przygotowywał stanowiska ogniowe. W tym momencie na nieprzygotowaną obronę 7 DP uderzyły jednostki niemieckiej 2 Dywizji Lekkiej. Czołgi wtargnęły od tyły i w środek ugrupowania powodując dezorganizację w szeregach polskich. Od zachodu i północy uderzyła kolejna niemiecka dywizja. Walka w okrążeniu trwała do wieczora. Resztki rozbitych oddziałów usiłowały w nocy przerwać pierścień okrążenia. Nie osiągnięto spodziewanych rezultatów. Rano żołnierze 7 dac wraz ze sztabem 7 DP i innymi oddziałami zostali przez Niemców wzięci do niewoli[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 385 i 386.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: "Bellona", 1991. ISBN ISBN 83-11-07772-X.
II Rzeczpospolita
