7 Pułk Saperów Wielkopolskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 7 Pułku i 7 Batalionu Saperów Wielkopolskich. Zobacz też: inne bataliony saperów noszące numer 7.
7 Pułk Saperów Wielkopolskich
Historia
Państwo Polska II Rzeczpospolita Polska
Sformowanie 1921
Rozformowanie 1929
Tradycje
Święto 14 sierpnia[1]
Nadanie sztandaru 1923
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 7 Batalion Saperów (1929-1939)
Dowódcy
Pierwszy mjr Roman Rygiel
Organizacja
Dyslokacja Poznań
Rodzaj wojsk saperzy
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe

7 Pułk Saperów Wielkopolskich (7 psap) - oddział saperów Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pułk został sformowany 22 sierpnia 1921 roku z połączenia XIV, XVII i XXV Batalionów Saperów oraz VII Batalionu Zapasowego Saperów. Oddział stacjonował w garnizonie Poznań, w koszarach pruskiego 29 Batalionu Pionierów na Wildzie.

W 1929 roku jednostka przeformowana została w 7 Batalion Saperów i podporządkowana dowódcy 3 Brygady Saperów w Poznaniu. W marcu 1934 roku batalion podporządkowany został dowódcy 2 Brygady Saperów w Krakowie, która w październiku tego roku przemianowana została na 2 Grupę Saperów. W czerwcu 1937 roku batalion wydzielił ze swego składu jedną kompanię saperów, na bazie której sformowany został Ośrodek Sapersko-Pionierski 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu.

Organizacja i obsada personalna batalionu w sierpniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Ostatnia organizacja pokojowa i obsada personalna batalionu.

Dowództwo batalionu

  • dowódca batalionu – ppłk Zarzycki Marian
  • I zastępca dowódcy batalionu – mjr Kosicki Henryk
  • adiutant – por. Zawadzki Medard Lucjan
  • oficer sztabowy ds. wyszkolenia – por. Bylina Leszek
  • lekarz medycyny – kpt. dr Saciuk Jerzy konstanty
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Szymanowski Roman
  • oficer mobilizacyjny – kpt. Kotecki Włodzimierz
  • z-ca oficera mobilizacyjnego – por. Marzec Edward Wincent
  • oficer administracyjno-materiałowy – por. Bórak Cyryl Walenty
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Kaźmierczak Józef
  • dowódca kompanii gospodarczej – por. Rydliński Antoni
  • oficer żywnościowy – vacat
  • komendant parku – kpt. Czarnecki Ludwik II
  • zastępca komendanta – por. Urbański Mirosław Józef
  • dowódca plutonu łączności – por. Wołosewicz Zbigniew
  • dowódca plutonu przeciwgazowego – ppor. Bejnarowicz Tadeusz

kompania szkolna

  • dowódca kompanii szkolnej – kpt. Karchesy Aleksander
  • dowódca plutonu – ppor. Dobrucki Edmund
  • dowódca plutonu – ppor. Fuch Karol Maksymiljan
  • dowódca plutonu – ppor. Murczyński Władysław Józef
  • dowódca plutonu – ppor. Pełz Witold Emanuel

1 kompania

  • dowódca 1 kompanii – por. Zych Zdzisław Jerzy
  • dowódca plutonu – ppor. Gębka Adam

2 kompania

  • dowódca 2 kompanii – por. Urbański Stanisław Wacław
  • dowódca plutonu – ppor. Hein Witold Franciszek Józef
  • dowódca plutonu – ppor. Świerkowski Stanisław

3 kompania

  • dowódca 3 kompanii – por. Eljasiński Stefan August
  • dowódca plutonu – ppor. Trzeciak Leon Aleksander
  • dowódca plutonu – ppor. Pyster Józef

4 kompania

  • dowódca 4 kompanii – kpt. Matuszewski Rafał
  • dowódca plutonu – ppor. rez. pdsc. Wojciechowski Wacław
  • dowódca plutonu – chor. Szymański Jan

Oddelegowani na kurs

  • por. Bagieński Jerzy
  • por. Rosadowski Wacław
  • por. Timler Tadeusz Józef[2]

Mobilizacja 1939[edytuj | edytuj kod]

7 Batalion Saperów był jednostką mobilizującą. W 1939 roku zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" sformował w mobilizacji alarmowej piętnaście pododdziałów dla Armii "Poznań":

  • batalion saperów typ IIa nr 14 dla 14 DP - mjr Henryk Kosicki
  • batalion saperów typ IIb nr 17 dla 17 DP - kpt. Aleksander Karchesy
  • batalion saperów typ IIb nr 47 dla armii - kpt. Teofil Jaroszewski
  • pluton mostowy 4 tonowy nr 47
  • Szefostwo Fortyfikacji Typ II "Poznań"
  • Dowództwo Grupy Fortyfikacyjnej Nr 71
  • rezerwowa kompania saperów nr 171
  • rezerwowa kompania saperów nr 172
  • rezerwowa kompania saperów nr 173
  • rezerwowa kompania saperów nr 174 - kpt. rez. Michał Lorkiewicz
  • rezerwowa kompania saperów nr 175
  • pluton parkowy saperów nr 71
  • pluton parkowy saperów nr 72
  • lekka kolumna pontonowa typ I nr 171
  • lekka kolumna pontonowa typ II nr 172

Latem 1939 z tabel mobilizacyjnych baonu wykreślono cztery plutony miotaczy ognia (nr (71-74).

Kadra 7 psap / 7 bsap[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku i batalionu:

Oficerowie:

Organizacja i obsada personalna 7 psap w latach 1923-1924

  • dowódca pułku - płk Artur Włodzimierz Górski
  • zastępcy dowódcy pułku
    • mjr Otton Gloeh († 11 VII 1923 [6])
    • mjr Jan I Wantuch (p.o. 1923)
    • ppłk Witold II Krajewski (1924)
    • adiutant pułku - por. Ludwik Aleksander Turulski
  • starszy lekarz pułku - por. plek. Romuald Grabowski
  • młodszy lekarz pułku - por. plek. Leon Marian Streit
  • oficer kasowy - por. Alfons Władysław Janowski
  • oficer prowiantowy - wakat
  • dowódca XIV Batalionu Saperów - p.o. kpt. Czesław II Prusinowski (1923) i mjr Czesław Zawistowski (1924)
  • dowódca XVII Batalionu Saperów - p.o. kpt. Władysław Wlekliński
  • dowódca XXV Batalionu Saperów - kpt./mjr Stefan Langner
  • komendant Kadry Batalionu Zapasowego - p.o. kpt. Julian Mańka

Organizacja i obsada personalna 7 psap w 1928

  • dowódca pułku - płk dypl. Aleksander Henryk Szychowski
  • zastępca dowódcy pułku - mjr Edward Nejberg
  • kwatermistrz - p.o. kpt. Aleksander Filipowski
  • oficer kasowy - por. Alfons Władysław Janowski
  • dowódca XIV Batalionu Saperów - mjt Tadeusz Józef Kostecki
  • dowódca XVII Batalionu Saperów - mjr Wojciech Michalak

Symbole pułku[edytuj | edytuj kod]

Sztandar

W niedzielę 10 czerwca 1923 roku, w koszarach na Wildzie, kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych, gen. dyw. Aleksander Osiński wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez Bractwo Strzeleckie w Poznaniu. Chorągiew wykonana została w warszawskiej firmie Wincentego Wabia-Wabińskiego według wzoru zatwierdzonego dekretem Prezydenta RP z 16 kwietnia 1923 roku [7]. W 1939 roku sztandar prawdopodobnie spalono[8].

Odznaka

3 lutego 1926 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór odznaki pamiątkowej 7 psap [9], a 9 października 1928 roku nowy regulamin odznaki [10]. Odznakę stanowi srebrny krzyż maltański emaliowany na biało. W centrum umieszczony jest czarno-czerwony medalion z cyfrą 7 z otokiem niebiesko-czarnej emalii. Jednoczęściowa - oficerska bita w srebrze lub tombaku, emaliowana. Wymiary: 44x44 mm. Wykonanie: Józef Pendowski - Poznań [11].

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 16 z 19 maja 1927 roku
  2. Rocznik Oficerski 1939.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 138 z 29.12.1925 r.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 10 z 8 luty 1924
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 27.04.1929 r.
  6. Żołnierz Wielkopolski Nr 16 z 1 sierpnia 1923 r.
  7. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 43 z 13.11.1923 r., poz. 555.
  8. Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990, s. 357. ISBN 83-211-1104-1.
  9. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 3 z 3.02.1926 r., poz. 24.
  10. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 27 z 9.10.1928 r., poz. 307.
  11. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 355.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Album dziesięciolecia Okręgu Korpusu Nr VII, Poznań 1932
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
  • Piotr Stawecki, Wojsko Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 V 1926 - 12 V 1935, Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 2004, ISBN 83-7399-078-X, s. 174-178.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I, s. 189.
  • 7 Pułk Saperów Wielkopolskich, Żołnierz wielkopolski z ilustracjami, Nr 10-11, Poznań 11 czerwca 1923
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Spis byłych oddziałów Wojska Polskiego, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (183), Warszawa 2000.
  • Włodzimierz Becker, Franciszek Idkowiak, Wojska inżynieryjno-saperskie na terenie wielkopolski 1918-1939, Poznań 2011.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny "W" : wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Ajaks, 1995. ISBN 83-85621-87-3.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.