7 Year Bitch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
7 Year Bitch
Seattle - Pain in the Grass - 1995 - 7 Year Bitch 01.jpg
7 Year Bitch w czasie koncertu w Seattle Center (1995)
Rok założenia 1990
Rok rozwiązania 1997
Pochodzenie  Stany Zjednoczone (Seattle)
Gatunek punkrock, grunge[1]
Wytwórnia płytowa C/Z Records, Atlantic
Ostatni skład
Selene Vigil
Elizabeth Davis
Valerie Agnew
Lisa Faye Beatty
Byli członkowie
Stefanie Sargent
Roisin Dunne

7 Year Bitch – amerykański zespół punkrockowy z Seattle w stanie Waszyngton, działający w latach 1990-1997. W ciągu kariery nagrał trzy albumy, z których dwa ostatnie powstały pod wpływem tragicznych wydarzeń związanych z jego bliskim otoczeniem. Paradoksalnie działalność zespołu trwała 7 lat.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zespół został założony w 1990 roku w Seattle przez trzy dziewczyny: wokalistkę Selene Vigil, gitarzystkę Stefanie Sargent oraz perkusistkę Valerie Agnew. Początkowo działał pod nazwą Barbie's Dream Car. Po dołączeniu basistki Elizabeth Davis nazwę zamieniono na 7 Year Bitch[2] – zaczerpniętą (i trochę zmienioną) z tytułu filmu z Marilyn Monroe The Seven Year Itch (1955, reż. Billy Wilder).

Dziewczyny zadebiutowały na scenie otwierając koncerty zespołu The Gits, który wywarł istotny wpływ na ich muzykę[2].

Pomiędzy 1991, a połową 1992 ukazały się dwa wydawnictwa: "Lorna" / "No Fucking War" / "You Smell Lonely" (1991) i Antidisestablishmentarianism (1992), które pomimo, że zostały wypuszczone przez różne wytwórnie częściowo pokrywały się zawartością[3][4].

W 1992 zespół związał się z wytwórnią C/Z Records i w czerwcu 1992 nagrał sześć nowych piosenek (które ukazały się później m.in. na limitowanym minialbumie Chow Down)[5]. W tym okresie przez przedawkowanie narkotyków zmarła Stefanie Sargent (27 czerwca).

1 października 1992 wydano pierwszy album zespołu Sick 'Em na zawartość którego złożyły się wszystkie dotychczasowe nagrania (z singla i EPek)[6].

Po dłuższym czasie niepewności Vigil, Davis i Agnew postanowiły kontynuować działalność przyjmując w następnym roku do zespołu gitarzystkę Roisin Dunne.

W lipcu 1993 roku wydarzyła się kolejna tragedia. Ich długoletnia przyjaciółka – Mia Zapata – wokalistka zespołu The Gits, została brutalnie zamordowana. To wydarzenie i śmierć Sargent rok wcześniej odcisnęły duże piętno na dalszej twórczości zespołu. Następny album zatytułowany ¡Viva Zapata! wydany 28 czerwca 1994, stanowił hołd zmarłym artystkom[2]. Valerie Agnew została współzałożycielką stowarzyszenia do walki z przemocą "Home Alive". 8 kwietnia 1994, zespół wziął udział w "Rock Against Domestic Violence" w Cameo Theatre w Miami Beach, gdzie wystąpił u boku Babes in Toyland i Jack Off Jill[7].

W 1995 7 Year Bitch podpisały kontrakt z firmą Atlantic Records efektem czego wiosną następnego roku był trzeci album Gato Negro[2]. Po zakończeniu trasy promującej płytę zespół opuściła Dunne. Jej następczynią została Lisa Faye Beatty – ich dotychczasowa inżynier dźwięku na koncertach i zarazem długoletnia przyjaciółka.

W nowym składzie (1997) dziewczyny rozpoczęły pracę nad nowym materiałem, który miał ukazać się na czwartej płycie. W tym okresie zespół przeniósł się z Seattle do Kalifornii: Elizabeth Davis i Valerie Agnew zamieszkały w San Francisco, natomiast Selene Vigil w Los Angeles. Duże odległości zamieszkania utrudniły im dalszą współpracę i wkrótce podjęły decyzję o zakończeniu działalności.

Po rozpadzie 7 Year Bitch, basistka Elisabeth Davis dołączyła w San Francisco do grupy Clone, a 2005 była jedną z współzałożycielek zespołu Von Iva. Wokalistka Selene Vigil w 2000 utworzyła zespół Cristine grający rock gotycki. 10 grudnia 2005 poślubiła Brada Wilka perkusistę zespołów: Rage Against the Machine i Audioslave (od 1995 roku byli parą). Roisin Dunne w 2006 dołączyła do zespołu The Last Goodbye. Obecnie mieszka w Nowym Jorku.

W 1995 roku zespół wystąpił w filmie dokumentalnym Hype! (1996, reż. Doug Pray).

Dwie piosenki 7 Year Bitch: "The Scratch" i "Icy Blue" zostały użyte w filmie Mad Love (1995 reż. Antonia Bird).

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • Selene Vigil – śpiew (1990-1997)
  • Stefanie Sargent – gitara (1990-1992)
  • Elizabeth Davis – gitara basowa (1990-1997)
  • Valerie Agnew – perkusja (1990-1997)
  • Roisin Dunne – gitara (1993-1996)
  • Lisa Faye Beatty – gitara (1997)

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

EP[edytuj | edytuj kod]

  • Antidisestablishmentarianism (1992) – utwory: "8 Ball", "No Fuckin' War", "Dead Men Don't Rape" i "You Smell Lonely"
  • Chow Down (1992) – utwory: "Chow Down", "Tired of Nothing", "Knot", "In Lust You Trust", "Sink" i "Gun"

Single[edytuj | edytuj kod]

  • "Lorna" / "No Fucking War" / "You Smell Lonely" (1991)
  • "Rock-A-Bye Baby" / "Wide Open Trap" (1994)
  • "Miss Understood" / "Go!" (1996)

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • "In Lust You Trust" (1992)
  • "Hip Like Junk" (1994)
  • "24,900 Miles Per Hour" (1996)

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • "Hype! (1996 reż. Doug Pray)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 7 Year Bitch (ang.). [dostęp 2011-06-17].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 John Bush: 7 Year Bitch Biography (ang.). Allmusic. [dostęp 30 czerwca 2014].
  3. 7 Year Bitch "Lorna" (ang.). Discogs. [dostęp 30 czerwca 2014].
  4. 7 Year Bitch "Antidisestablishmentarianism" (ang.). Discogs. [dostęp 30 czerwca 2014].
  5. 7 Year Bitch "Chow Down" (ang.). Discogs. [dostęp 30 czerwca 2014].
  6. 7 Year Bitch "Sick 'Em" (ang.). Discogs. [dostęp 30 czerwca 2014].
  7. The Hits Just Keep on Coming (ang.). Miami New Times, 06.04.1994. [dostęp 30 czerwca 2014].