7 Year Bitch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
7 Year Bitch
Seattle - Pain in the Grass - 1995 - 7 Year Bitch 01.jpg
7 Year Bitch w czasie koncertu w Seattle Center (1995)
Rok założenia 1990
Rok rozwiązania 1997
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek Punk rock, Grunge[1]
Wytwórnia płytowa C/Z Records, Atlantic
Ostatni skład
Selene Vigil
Elizabeth Davis
Valerie Agnew
Lisa Faye Beatty
Byli członkowie
Stefanie Sargent
Roisin Dunne

7 Year Bitch – amerykański zespół punkrockowy z Seattle w stanie Waszyngton, działający w latach 1990-1997. W ciągu kariery nagrał trzy albumy, z których dwa ostatnie powstały pod wpływem tragicznych wydarzeń związanych z jego bliskim otoczeniem. Paradoksalnie działalność zespołu trwała 7 lat.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zespół został założony w 1990 roku w Seattle przez trzy dziewczyny: wokalistkę Selene Vigil, gitarzystkę Stefanie Sargent oraz perkusistkę Valerie Agnew. Początkowo działał pod nazwą Barbie's Dream Car. Po dołączeniu basistki Elizabeth Davis nazwę zamieniono na 7 Year Bitch - zaczerpniętą (i trochę zmienioną) z tytułu filmu z Marilyn Monroe "The Seven Year Itch" (1955, reż. Billy Wilder).

Dziewczyny zadebiutowały na scenie otwierając koncerty zespołu The Gits, który wywarł istotny wpływ na ich muzykę. W 1991 roku ukazał się debiutancki singel Lorna, następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią C/Z Records. 1 października 1992 miał premierę pierwszy album zespołu Sick 'Em. Początkowo planowano go wydać wcześniej, ale w związku ze śmiercią Stefanie Sargent 27 czerwca 1992 (w wyniku przedawkowania narkotyków) datę przesunięto. Po dłuższym czasie niepewności Vigil, Davis i Agnew postanowiły kontynuować działalność przyjmując do zespołu gitarzystkę Roisin Dunne.

W lipcu 1993 roku wydarzyła się kolejna tragedia. Ich długoletnia przyjaciółka i wokalistka zespołu The Gits Mia Zapata, została brutalnie zamordowana. To wydarzenie i śmierć Sargent rok wcześniej odcisnęły duże piętno na dalszej twórczości zespołu. Następny album zatytułowany ¡Viva Zapata! wydany 28 czerwca 1994, stanowił hołd zmarłym artystkom. Valerie Agnew została współzałożycielką stowarzyszenia do walki z przemocą "Home Alive". 8 kwietnia 1994, zespół wziął udział w "Rock Against Domestic Violence" w Cameo Theatre w Miami Beach, gdzie wystąpił u boku Babes in Toyland i Jack Off Jill.

W roku 1995 7 Year Bitch podpisały kontrakt z firmą Atlantic Records efektem czego wiosną następnego roku był trzeci album Gato Negro. Po zakończeniu trasy promującej płytę zespół opuściła Dunne. Jej następczynią została Lisa Faye Beatty – ich dotychczasowa inżynier dźwięku na koncertach i zarazem długoletnia przyjaciółka.

W nowym składzie (1997) dziewczyny rozpoczęły pracę nad nowym materiałem, który miał ukazać się na czwartej płycie. W tym okresie zespół przeniósł się z Seattle do Kalifornii: Elizabeth Davis i Valerie Agnew zamieszkały w San Francisco, natomiast Selene Vigil w Los Angeles. Duże odległości zamieszkania utrudniły im dalszą współpracę i wkrótce podjęły decyzję o zakończeniu działalności.

Po rozpadzie 7 Year Bitch, basistka Elisabeth Davis dołączyła w San Francisco do grupy Clone, a 2005 była jedną z współzałożycielek zespołu Von Iva. Wokalistka Selene Vigil w 2000 utworzyła zespół Cristine grający rock gotycki. 10 grudnia 2005 poślubiła Brada Wilka perkusistę zespołów: Rage Against the Machine i Audioslave (od 1995 roku byli parą). Roisin Dunne w 2006 dołączyła do zespołu The Last Goodbye. Obecnie mieszka w Nowym Jorku.

W 1995 roku zespół wystąpił w filmie dokumentalnym Hype! (1996, reż. Doug Pray).

Dwie piosenki 7 Year Bitch: "The Scratch" i "Icy Blue" zostały użyte w filmie Mad Love (1995 reż. Antonia Bird).

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

  • Lorna/ No Fucking War/ You Smell Lonely – SP (Rathouse/Face The Music Records, 1991); (C/Z Records, 1992 – reedycja)
  • Antidisestablishmentarianism EP – SP (Rugger Bugger Records, 1992)
  • Can We Laugh Now?/ No Fucking War – SP (Clawfist Records, 1992)
  • 7 Year Bitch EP – SP (C/Z Records, 1992)
  • Rock-A-Bye Baby/ Wide Open Trap – SP (C/Z Records, 1994)
  • Miss Understood/ Go! – SP (Man's Ruin, 1996)

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

  • "In Lust You Trust" (1992)
  • "Hip Like Junk" (1994)
  • "24,900 Miles Per Hour" (1996)

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • "Hype! (1996 reż. Doug Pray)

Przypisy

  1. 7 Year Bitch (ang.). [dostęp 2011-06-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons