84 Pułk Strzelców Poleskich
| 84 Pułk Strzelców Poleskich | |
 |
|
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1920 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 29 lipca i 26 września |
| Nadanie sztandaru | 1924 i 1936 |
| Rodowód | 101 Pułk Piechoty Rezerwowy |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | kpt. Jan Bratro |
| Ostatni | płk dypl. Stanisław Sztarejko |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Pińsk[a] |
| Podporządkowanie | 30 Poleska Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
84 Pułk Strzelców Poleskich (84 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.
W dniach 1-8 czerwca 1920 w Ostrowi Mazowieckiej sformowany został 101 Pułk Piechoty Rezerwowy. Oddział podporządkowany został dowódcy I Brygady Rezerwowej.
W kampanii wrześniowej 1939 pułk walczył w składzie macierzystej 30 Dywizji Piechoty (Armia "Łódź"), natomiast IV batalion rozpoczął kampanię w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii i walczył pod Mokrą.
Spis treści |
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
Pułk stacjonował w garnizonie Pińsk (III batalion w Łunińcu, batalion zapasowy w Kobryniu).
29 grudnia 1934 Minister Spraw Wojskowych zmienił nazwę 84 Pułku Piechoty na 84 Pułk Strzelców Poleskich[1][2].
Do 1935 święto pułkowe obchodzone było w 29 lipca, w rocznicę walk 101 pp o Łomżę. 26 sierpnia 1935 Minister Spraw Wojskowych zmienił datę święta pułkowego na 26 września – rocznicę zdobycia Grodna[3]. Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[4].
[edytuj] Strzelcy polescy
Dowódcy pułku:
- kpt. Jan Bratro (od 1 VI 1920)
- mjr Alojzy Wir-Konas (1923)
- płk piech. Józef Tunguz-Zawiślak (do 1937)
- płk dypl. Stanisław Sztarejko (1937-1939)
Oficerowie pułku:
- kpt. Bronisław Kamiński
- kpt. Leon Kmiotek
- mjr Władysław Owoc
- ppłk Wilhelm Popelka
- mjr Alfred Jan Schmidt
- mjr Roman Umiastowski
- ppor. Adam Antoni Bratro († 11 VIII 1920)
Obsada personalna we wrześniu 1939
- dowódca pułku – płk dypl. Stanisław Sztarejko
- dowódca I batalionu – kpt. Antoni Wadzyński
- dowódca II batalionu – mjr Tadeusz Stanisław Kierst
- dowódca III batalionu – mjr Stanisław Mastalski
- dowódca IV batalionu – mjr Wacław Jakub Sokol
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Symbole pułku
Chorągiew i sztandar pułku
24 lipca 1924 Prezydent RP zatwierdził wzór chorągwi 84 pp[5].
26 września 1936, w Pińsku, gen. Tadeusz Kasprzycki wręczył dowódcy pułku sztandar ufundowany przez społeczeństwo Polesia.
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 3, poz. 100 z 23 września 1935 roku. Odznaka ma kształt Krzyża Niepodległości o ramionach emaliowanych na żółto z wstawkami w formie granatowych naramienników. W środku krzyża znajduje się kwadratowa tarcza emaliowana w kolorze granatowym. Na tarczy i ramionach krzyża wpisano numer i nazwę pułku 84 PUŁK STRZELCÓW POLESKICH. Między ramionami krzyża po siedem pęków promieni i cztery tarcze herbowe na które wpisano: herb Pińska, krajobraz poleski, numery i inicjały 101 PP 84 PP. Dwuczęściowa - oficerska, wykonana w srebrze ze złoceniami i emalią. Na rewersie próba srebra, imiennik grawera WG i numer. Wymiary: 40x40 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa [6].
[edytuj] Tradycje
Od 2007 roku w Bełchatowie działa Grupa Rekonstrukcji Historycznej 84 Pułku Piechoty Strzelcy Polescy. Odtwarza ona postacie żołnierzy i dba o kultywowanie tradycji pułkowych. Jednym z największych ich osiągnięć jest odnowienie schronu, który w 1939 roku wybudował 84 pp.
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 11 z 29.12.1934 r. poz. 208
- ↑ Wg "Księgi chwały piechoty" , pełną nazwę nadał pułkowi już 9 grudnia marszałek Józef Piłsudski
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 1 z 26.06.1935 r. poz. 4.
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 32 z 12.08.1924 r. poz. 479.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 133.
[edytuj] Bibliografia
- Włodzimierz M. Drzewieniecki, Wrześniowe wspomnienia podporucznika, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, wyd. I.
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- Almanach oficerski, praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923.
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- Księga chwały piechoty, komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
