8 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy niemieckiej 8 Dywizji Piechoty. Zobacz też: 8 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.

8 (Górnośląska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, utworzona w grudniu 1934 roku jako III. Dowództwo Artylerii, miejsce stacjonowania sztabu Opole. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 8. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w VIII. Okręgu Wojskowym, w 1938 roku po przyłączeniu Sudetenlandu sztab oraz część oddziałów dywizji przeniesiono do obszaru JesenikOpava. Zmobilizowana pod koniec sierpnia 1939 roku i skoncentrowana nad granicą polsko-niemiecką w obszarze BytomGliwice.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Stan na sierpień 1939 roku:
    • 28 pułk piechoty : miejsce postoju sztabu, I batalionu, 13 kompanii moździerzy i 14 kompanii przeciwpancernej – Troppau, II. batalionu – Šternberk, III batalionu Nový Jičín;
    • 38 pułku piechoty: miejsce postoju sztabu, II i III batalionu – Kłodzko, I batalionu – Nysa, rezerwowego batalionu – Jesenik;
    • 84 pułk piechoty: miejsce stacjonowania sztabu, I i III batalionu – Gliwice, II i rezerwowego batalionu – Kędzierzyn;
    • 8 pułk artylerii: miejsce postoju sztabu i III dywizjonu – Troppau, I i II dywizjonu – Gliwice;
    • I dywizjon 44 pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Nysa;
    • 8 batalion pionierów: miejsce postoju – Nysa;
    • 8 oddział rozpoznawczy: miejsce postoju – Bruntál;
    • 8 oddział łączności: miejsce postoju – Prudnik;
  • Stan na czerwiec 1941 roku:
    • 28, 38 i 84 pułk piechoty, 8 pułk artylerii, I dywizjon 44 pułku artylerii ciężkiej, 8 batalion pionierów, 8 oddział przeciwpancerny, 8 oddział rozpoznawczy, 8 oddział łączności, 8 polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Wojnę dywizja rozpoczęła w strukturze VIII. Korpusu Armijnego 14. Armii Grupy Armii Południe. O świcie 1 września 1939 roku przekroczyła granicę w rejonie Gliwic i rozpoczęła ciężkie walki o przełamanie polskich granicznych fortyfikacji w rejonie Mikołowa, dalej nacierała w stronę Dunajca i Sanu. Ostatnie walki w kampanii w Polsce toczyła podczas bitwy w rejonie Tomaszowa Lubelskiego. 23 września po bitwie pod Krasnobrodem sztab dywizji dostał się do polskiej niewoli po przegranej potyczce z 25 Pułkiem Ułanów Wielkopolskich z Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu walk, w pierwszej połowie października, jednostkę transportem kolejowym przerzucono nad granicę francuską w rejon Eifel. W Kampanii francuskiej, w jej pierwszym etapie, przełamała belgijskie fortyfikacje w Ardenach i maszerowała w stronę Mozy, którą przekroczyła pod Yvoir. Następnie brała udział w walkach o Twierdze Mauberg i w Lesie Mormal oraz walczyła o przeprawę przez Skalde. W drugiej fazie kampanii francuskiej jednostka przeszła Sommę pod Amiems i prowadziła walki pościgowe przez Sekwanę w stronę Loary. Po zawieszeniu broni osłaniała wybrzeże atlantyckie po obu stronach ujścia Żyrondy. Od końca lipca 1940 roku do marca 1941 roku okupywała i ochraniała wybrzeże w Normandii. Dywizja w kwietniu 1941 roku z rejonu Rouen została przetransportowana do Prus Wschodnich. Kampanie rosyjską rozpoczęła w strukturze VIII. Korpusu Armijnego 9. Armii Grupy Armii Środek. W pierwszych dniach walk przełamała graniczne sowieckie fortyfikacje na wschód od Suwałk, uczestniczyła w bitwie o Grodno oraz nacierała w stronę Berezyny. Podczas bitwy smoleńskiej uczestniczyła w zażartych walkach obronnych na północ i na wschód od Smoleńska. W październiku uczestniczyła w podwójnej bitwie okrążającej pod Wiaźmą i Briańskiem. Przełamała sowieckie pozycje nad rzeką Wop i nacierała dalej w stronę Dniepru. Poniosła duże straty w walkach zamykających kocioł pod Wiaźmą, w wyniku których została wycofana na tyły i na początku listopada koleją została przetransportowana do Francji. W grudniu 1941 roku została odświeżona i przeformowana w 8. lekką Dywizję Piechoty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steblik Władysław, Armia Kraków 1939, Warszawa 1989;
  • Mueller – Hillebrandt D., Das Heer 1933 – 1945, Frankfurt nad Menem 1954 – 1969;
  • Haupt Werner Die deutschen Infanterie-Division, b.m.w 1991;
  • Haupt Werner Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag b.m.w i b.d.w;
  • Haupt Werner Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941 – 1945 b.m.w i b.d.w;--

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]