8 Flora
(8) Flora  |
|
| Odkrywca | John Russell Hind |
| Data odkrycia | 18 października 1847 |
| Nr kolejny | 8 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny rodzina Flora |
| Półoś wielka | 2,2009 j.a. |
| Mimośród | 0,1567 |
| Peryhelium | 1,8559 j.a. |
| Aphelium | 2,5459 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca |
3 lata 96 dni 22 godziny |
| Śr. prędkość | 19,95 km/s |
| Inklinacja | 5,89° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 145×145×120 km |
| Masa | ok. 3,6 × 1018 kg |
| Średnia gęstość | ok. 2,7 g/cm3 |
| Okres obrotu | (12 h 47 min 56 s) h |
| Albedo | 0,24 |
| Jasność absolutna | 6,49m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | śred. ~180K max. (+3ºC) 276 K |
| Satelity naturalne | brak danych |
8 Flora – ósma w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid.
Spis treści |
[edytuj] Odkrycie i nazwa
8 Flora została odkryta 18 października 1847 roku przez Johna Russella Hinda w Londynie.
Nazwa planetoidy pochodzi od bogini rzymskiej Flory i została zaproponowana przez astronoma Johna Herschela.
[edytuj] Orbita
Orbita planetoidy Flora nachylona jest pod kątem 5,89° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,15. Ciało to krąży w średniej odległości 2,20 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,86 j.a., a aphelium 2,55 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy planetoida ta potrzebuje 3 lata i 97 dni.
[edytuj] Właściwości fizyczne
Jest to ciało, którego wielkość wynosi 145×145×120 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Flory jest dość duże jak na planetoidę i wynosi 0,24, natomiast jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga 6,49m. Okres obrotu tego ciała określa się na ok. 12 godzin i 48 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 78°.
Od nazwy tej planetoidy pochodzi określenie dla całej rodziny planetoid, które charakteryzują się podobnymi cechami co Flora, a nazywanej czasem rodziną Ariadne.
Widmo 8 Flory wskazuje, że składa się ona w dużej części z mieszanki skał krzemianowych, zawierających piroksen i oliwin oraz z metali takich jak żelazo i nikiel. Jest ona prawdopodobnie źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami grupy L.
