8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej
| 8 Pułk Artylerii Lekkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Rozformowanie | wrzesień 1939 |
| Nazwa wyróżniająca | Płocki |
| Dowódcy | |
| Ostatni | ppłk Jan Damasiewicz |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Płock |
| Podporządkowanie | 8 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej im. Króla Bolesława Krzywoustego (8 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
11 listopada 1918 w Rembertowie kilkunastu oficerów byłych Korpusów Wschodnich w Rosji i studentów warszawskich szkół wyższych przystąpiło do organizowania 8 Pułku Artylerii Polowej. W końcu roku zorganizowano pułk o składzie dwóch dywizjonów. Trzeci dywizjon powstał jesienią 1919 w Zambrowie. Oddział wszedł w skład VIII Brygady Artylerii. Bateria zapasowa pułku stacjonowała w Toruniu.
Podczas wojny z bolszewikami pułk był przydzielany dywizjonami do różnych jednostek. Zimę 1920/1921 pododdziały pułku spędziły w Dubnie i Krzemieńcu. W kwietniu 1921 pułk przeniesiony został do Łomży, a w sierpniu tego roku Płocka, który pozostawał pokojowym garnizonem do 1939.
1 stycznia 1932 oddział przemianowany został na 8 Pułk Artylerii Lekkiej [1]
W 1938 pułk otrzymał nazwę wyróżniającą "Płocki" i honorowe szefostwo Króla Bolesława Krzywoustego [2]
W kampanii wrześniowej 1939 pułk walczył w składzie 8 Dywizji Piechoty. W pierwszych dniach wspierał dywizję pod Mławą, a następnie wycofał się do Nowego Dworu koło Modlina. W Modlinie skapitulował.
Spis treści |
[edytuj] Żołnierze pułku
Dowódcy pułku:
- płk Juliusz Rómmel (od 18 XII 1918)
- ppłk Aleksander Strzemieński (27 II 1919 - VII 1920 → dowódca 18 pap † 25 VII 1920 Iwaszczuki)
- kpt. Leszek Roguski (cz.p.o. od VII 1920)
- płk Wiktor Poźniak (1920)
- płk Leszek Rogulski (1924)
- ppłk Edward Robakiewicz (1932)
- ppłk Jan Damasiewicz (1939)
Oficerowie pułku:
- Tadeusz Schaetzel (oficer nadetatowy)
- Stanisław Tabisz
- Stanisław Tatar
Obsada personalna pułku w latach 1919-1920
- dowódca I dywizjonu - kpt. Aleksander Hertel
- dowódca II dywizjonu - ppłk Aleksander Strzemieński
- oficer 2 baterii - por. Rohoziński
- oficer 2 baterii - por. Stanisław Kolbiński († VI 1920)
- dowódca plutonu 2 baterii - por. Edward Szydełkiewicz († 20 VIII 1920, VM 5 kl.))
- dowódca 6 baterii - ppor. Zygmunt Gużewski (VM 5 kl.)
- dowódca plutonu 6 baterii - por. Klahr
- dowódca III dywizjonu - por. Stanisław Kwiatkowski († VI 1920)
- oficer sztabu III dywizjonu - por. Bolesław Rayzacher († VI 1920)
- dowódca III dywizjonu - kpt. Władysław Domański († 16 IX 1920 Dytiatyn)
- adiutant III dywizjonu - ppor. Kazimierz Kaliszek († 16 IX 1920 Dytiatyn)
- dowódca 8 baterii - por. Drewski
- lekarz weterynarii - por. wet. Tadeusz Brzeziński († 20 VII 1920)
Obsada personalna pułku we wrześniu 1939
- dowódca - ppłk. Jan Damasiewicz
- adiutant - kpt. Romuald Burski
- I dywizjon (12 armat 75 mm) - kpt.Piotr Majewski
- 1 bateria - por. Mieczysław Łukomski
- 2 bateria - ppor. Wiktor Zdziarski
- 3 bateria - por. Marian Kucharski
- II dywizjon (12 armat 75 mm) - mjr Julian Zubek
- 4 bateria - por. Mieczysław Frandofert
- 5 bateria - ppor. Jerzy Wisz
- 6 bateria - por. Kazimierz Kiermasz
- III dywizjon (12 haubic 100 mm) - mjr Konstanty Sokołowski
- 7 bateria - kpt. Stefan Wąsicki
- 8 bateria - por. Stanisław Sikorski
- 9 bateria - por. Kazimierz Rogalewicz
W mobilizacji powszechnej pułk zmobilizował jeszcze jeden dywizjon, przeznaczony do odwodu dowódcy Armii "Modlin":
- 71 dywizjon artylerii lekkiej (12 armat 75 mm) - mjr Włodzimierz Dettloff
- 1 bateria - kpt. Władysław Batóg
- 2 bateria - por. Leon Kędzierski
- 3 bateria - por. Stanisław Królikiewicz
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
26 maja 1938 na lotnisku Mokotowskim w Warszawie, gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki wręczył sztandar[3] ufundowany przez społeczeństwo powiatów gostynińskiego, płockiego i sierpeckiego [4].
Odznaka
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 4, poz. 31 z 12 lutego 1929 roku. Posiada kształt wielopromiennej gwiazdy orderowej. W centrum koło zębate koloru stali, w które wkomponowano tarczę pokrytą zieloną emalią, na niej w formie stylizowanego monogramu wpisano numer i inicjały 8 PAP. Nad tarczą i pod nią wpisano datę powstania i dziesięciolecia pułku 11 XI 1918 1928. Tarcza u dołu ozdobiona jest skrzyżowanymi lufami i wybuchającym granatem. Trzyczęściowa - oficerska wykonana w srebrze i emaliowana. Na rewersie próba srebra i imiennik grawera. Wymiary: 43 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[5].
Przypisy
- ↑ Rozkazem ministra spraw wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z 31 grudnia 1931 wszystkie pułki artylerii polowej zostały przemianowane na pułki artylerii lekkiej (Dz. Rozk MSWojsk. Nr 36 poz. 473).
- ↑ Dziennik Rozkazów MSWojsk z 1938, nr 9, poz. 95.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 281.
- ↑ Nadanie i zatwierdzenie wzoru sztandaru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1937, nr 15, poz. 178.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 239.
[edytuj] Bibliografia
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Wydawnictwo Bellona. Warszawa 1991. ISBN 83-11-07772-X
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990 ISBN-83-211-1104-1
- Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn 1975.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
