91 Dywizjon Pancerny
| 91 Dywizjon Pancerny | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Rodowód | 4 Batalion Pancerny |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | mjr Antoni Śliwiński |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | Nowogródzka BK |
| Rodzaj wojsk | Broń pancerna |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
91 Dywizjon Pancerny (91 dpanc) – pancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w dniach 24-25 marca 1939 roku, w Brześciu, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[1]. Jednostką mobilizującą był 4 Batalion Pancerny. W dniach 28-30 marca 1939 roku dywizjon został przetransportowany koleją do rejonu Sierpca, gdzie został podporządkowany dowódcy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W jej składzie walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Dywizjon zajmował pozycje na lewym skrzydle w lesie koło Zielunia[2]. 1 września dwa plutony dywizjonu wykonały wypady na północny wschód i na styku Armii „Pomorze”[2]. Pod Mrocznem wziął do niewoli trzech jeńców i zdobył motocykl[3]. 2 września pluton samochodów pancernych ze szwadronem 27 pułku przeprowadził rozpoznanie w kierunku stanowisk 20 DP, a wieczorem cały dywizjon zajął pozycje wyjściowe w okolicy Żuromina[3]. 3 września o świcie wspólnie z 27 pułkiem wyparł z Petrykozów oddział 217 DP, a szwadron czołgów wspierał atakujący w kierunku Kuczborka 4 psk[3]. Podstawowym uzbrojeniem dywizjonu było trzynaście czołgów rozpoznawczych TK-3 i osiem samochodów pancernych wz. 1934 [4].
[edytuj] Organizacja i obsada personalna [5]
Poczet dowódcy
- dowódca — mjr Antoni Śliwiński († 1940 Charków)
- adiutant — por. rez. Piotr Wiktor Godziszewski († 1940 Charków)
Szwadron Czołgów Rozpoznawczych Nr 91
- dowódca szwadronu — kpt. Grzegorz Rodziewicz
- dowódca 1 plutonu — por. Roman Kałuża († 1940 Charków)
- dowódca 2 plutonu — por. rez. Jan Weytko († 1940 Charków)
Szwadron Samochodów Pancernych Typ A Nr 91
- dowódca szwadronu — kpt. Juliusz Adolf Neyman († 1940 Charków)
- dowódca 1 plutonu — por. Leszek Romański († 1940 Charków)
- dowódca 2 plutonu — por. Jan Pyziel († 1940 Katyń)
Szwadron Techniczno-Gospodarczy
- dowódca szwadronu - ?
Szczegółowa organizacja wojenna przedstawiona została w haśle dywizjon pancerny.
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej mianował pośmiertnie oficerów zamordowanych w Charkowie i Katyniu na kolejne stopnie.
Przypisy
- ↑ Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. s. 57.
- ↑ 2,0 2,1 Rajmund Szubański: Polska broń pancerna w 1939 roku. s. 92.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Rajmund Szubański: Polska broń pancerna w 1939 roku. s. 93.
- ↑ Janusz Magnuski, Samochody pancerne ... s. 133 podał, że samochody pancerne wz. 1934 należały do grupy ćwiczebno-mobilizacyjnej.
- ↑ Obsadę personalną podano za R. Szubański; Polska broń Pancerna. M. Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947 s. 309 podaje inny podział stanowisk
[edytuj] Bibliografia
- Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1989.
- Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
- Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ; Londyn : Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
- Marian Żebrowski, Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947, Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych. Londyn 1971
- Janusz Magnuski, Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo WiS, Warszawa 1993, wyd. I, ISBN 83-860-28-00-9
|
|||||
