9K35 Strieła-10
| 9K35 Strieła-10 | |
 9K35 Strieła-10 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Typ pojazdu | samobieżny przeciwlotniczy zestaw rakietowy |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 3 |
| Historia | |
| Prototypy | 1971 |
| Produkcja | od 1976 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | JaMZ-238W diesel o mocy 240 KM |
| Poj. zb. paliwa | 450 l |
| Pancerz | 7 mm |
| Długość | 6,6 m |
| Szerokość | 2,85 m |
| Wysokość | 2,3 m (położenie marszowe), 3,8 m (położenie bojowe) |
| Masa | 12 300 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość | 61 km/h (na drodze) 6km/h (w wodzie) |
| Zasięg | 500 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 4 x przeciwlotnicze pociski rakietowe 9M37, 9M37M, 9M333 (w zależności od wersji) + pociski zapasowe | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
9K35 Strieła-10 (pol. Strzała-10, ros. Стрела-10, kod NATO SA-13 Gopher) – radziecki samobieżny przeciwlotniczy zestaw rakietowy bliskiego zasięgu, na podwoziu pływającego pojazdu MTLB.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Zestaw Strieła-10 został zaprojektowany jako następca zestawu Strieła-1. Prace nad nim rozpoczęto w 1968 roku w Biurze Konstrukcyjnym Precyzyjnego Przemysłu Maszynowego pod kierunkiem głównego konstruktora A. Nudelmana. Próby zakładowe prototypu rozpoczęto w sierpniu 1971, a próby państwowe zakończono w maju 1974. W 1976 roku została przyjęta na uzbrojenie pierwsza wersja seryjna 9K35 Strieła-10SW, z pociskami 9M37[1].
W 1979 roku na uzbrojenie wprowadzono wersję zmodernizowaną 9K35M Strieła-10M. Główną różnicą było zastosowanie pocisków 9M37M, z ulepszoną głowicą samonaprowadzającą, pozwalającą na odróżnienie części pułapek termicznych od celu[1]. W 1981 roku weszła na uzbrojenie kolejna wersja zmodernizowana 9K35M2 Strieła-10M2, ze zautomatyzowanym systemem przekazywania do wyrzutni danych o celach z systemów zewnętrznych. Dzięki dodatkowym pływakom, pojazd w tej wersji mógł pływać z pełnym kompletem rakiet i odpalać pociski na wodzie[1].
Od 1983 roku prowadzono prace nad dalszą modernizacją 9K35M3 Strieła-10M3, która weszła na uzbrojenie w 1989 roku. Zastosowano w niej nowe powiększone i skuteczniejsze pociski 9M333 (mogą one być stosowane zamiennie z pociskami 9M37M na wszystkich wyrzutniach)[1].
[edytuj] Opis
[edytuj] Pociski
Podstawowymi pociskami zestawu są pocisk 9M37 i jego zmodernizowana wersja 9M37M. Są to jednostopniowe rakietowe pociski przeciwlotnicze z silnikiem na paliwo stałe, który może pracować na jednym z dwóch reżimów prędkości. Pociski są zbudowane w schemacie aerodynamicznym kaczka, ze sterami w przedniej części i stabilizatorami w tylnej. Głowica bojowa o masie 3 kg miała oznaczenie 9N125. Pocisk ma długość 2190 mm, masę 39,2 kg (9M37) do 40 kg (9M37M) i jest przechowywany i odpalany ze specjalnego kontenera. Pociski mogły zwalczać cele w odległości od 0,8 do 5 km i na wysokości od 25 do 3500 m. Prędkość pocisku wynosi od 360 do 800 m/s[1].
Pociski są samonaprowadzane na cel pasywnie, optycznie, z kanałem podczerwonym. Podstawowym kanałem jest kanał optyczny, w którym głowica pocisku naprowadza się na cel kontrastujący na tle nieba, w paśmie widzialnym. W gorszych warunkach oświetleniowych stosowane jest samonaprowadzanie termiczne, w paśmie podczerwieni. Wadami takiego rozwiązania jest podatność na pułapki optyczne i termiczne oraz brak możliwości atakowania celu na tle Słońca (w obrębie kąta 20° między Słońcem a celem od wyrzutni). Według założeń, pocisk mógł przechwycić w kanale podczerwieni cele lecące z prędkością 750 km/h z przedniej półsfery, a z prędkością do 1100 km/h od tyłu[1].
Nowsze pociski 9M333 zestawu Strzała-10M3 mają długość 2910 mm, masę 42 kg i masę głowicy 5 kg. Zasięg i pułap pocisku są takie same, tylko zmalała minimalna wysokość przechwycenia celu, z 25 do 10 m[1].
[edytuj] Wyrzutnie
W zestawie stosowane jest samobieżna wyrzutnia występująca w dwóch warinatach: 9A34 i 9A35 (modernizowane odpowiednio z dodaniem oznaczeń M, M2, M3). Różnią się tym, że 9A35 wyposażona jest w radionamiernik 9S16 służący do wykrywania celów na podstawie ich emisji radiowej. Obie wyrzutnie zbudowane są na podwoziu opancerzonego transportera gąsienicowego MT-LB. Załogę stanowią 3 osoby: dowódca, kierowca i operator uzbrojenia. Z położenia marszowego ze złożoną wyrzutnią do bojowego przejścia zajmuje ok. 20 sekund[1].
Wyrzutnia posiada system celowniczy 9S86, wyposażony w dalmierz radiolokacyjny, natomiast nie jest wyposażona we własny radiolokator[1].
[edytuj] Wersje
- 9K35 Strieła-10SW używa pocisków rakietowych 9M37.
- 9K35M Strieła-10M używa pocisków rakietowych 9M37M.
- 9K35M2 Strieła-10M2 używa pocisków rakietowych 9M37M.
- 9K35M3 Strieła-10M3 używa pocisków rakietowych 9M333.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- A. Szyrokorad, "Strieła" swoju cel nie upustit, w: Modelist-konstruktor nr 9/1999, s.27-29
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
