9K38 Igła
9K38 "Igła" to rosyjski/radziecki ręczny, naprowadzany na podczerwień system pocisków ziemia-powietrze. Oznaczenie NATO SA-18 Grouse.
Istnieje wariant pocisku 9K310 "Igła-1" (oznaczenie NATO SA-16 Gimlet) oraz wersja morska Igła-M (oznaczenie NATO SA-N-10 Grouse).
Spis treści |
Historia [edytuj]
Prace nad pociskiem rozpoczęły się w 1971 roku. Był to zupełnie nowy projekt, a nie rozwój istniejących pocisków kierowanych typu 9M32 Strzała-2.
Problemy techniczne spowodowały opóźnienie w pracach, więc w 1978 podzielono program na dwie części: pierwszą, w której kontynuowano projektowanie "pełnowartościowej" Igły, oraz drugi projekt z uproszczonym pociskiem Igla-1.
"Pełnowartościowa" Igła 9K38 (oznaczenie NATO SA-18 Grouse) z pociskiem 9M39 została ostatecznie zaakceptowana w 1983.
Podczas testów prowadzonych w Finlandii i porównań do francuskiego pocisku Mistral, stwierdzono, że 9K38 Igła (mająca mniejszą głowicę bojową) ma krótszy zasięg i niższą czułość, za to większą odporność na zakłócenia.
Igła oraz Igła-1 zostały wyeksportowane przez Rosję do ponad 30 krajów świata.
2 maja 1999 ofiarą pocisku przeciwlotniczego Igła padł samolot F-16C Block 40 z 555. eskadry 31. dywizjonu, wykonujący misję bojową w ramach operacji "Allied Force" w czasie wojny w Kosowie.
Dane taktyczno-techniczne [edytuj]
- Masa:
- pocisku: 10,8 kg
- wyrzutni: 7,15 kg
- Długość: 1700 mm
- Średnica: 70 mm
- Maksymalna prędkość celu: 360 m/s
- Minimalny pułap celu: 10 m
- Maksymalny pułap celu: 3500 m
- Maksymalna prędkość: 800 m/s
- Średnia prędkość rakiety: 600 m/s
- Maksymalny zasięg rażenia: 5000 m
- Czas przejścia w położenie bojowe: 10 s
- Okres przechowywania: 10 lat
prawdopodobieństwo trafienia:0,38-0,58
Przypisy
- ↑ oznaczenie indeksu zamówień Ministerstwa Obrony Rosji (dawniej ZSRR)
Bibliografia [edytuj]
- I.G.. Igła (SA-18 Grouse). „Wojskowy Przegląd Techniczny i Logistyczny”. 1998. nr 4. s. 38-39. ISSN 1230-7386.
